Εχει δίκιο ο συνάδελφος, το μείζων πρόβλημα της χώρας δεν είναι η "κομμουνιστική βία", θύμα της οποίας έπεσε ο Αδωνις Γεωργιάδης. Και έχει ξανά δίκιο ο συνάδελφος Μιχάλης Μητσός, (Τα Νέα, 20/02) να ειρωνεύεται τις τσιρίδες του υπουργού Υγείας για τους "θεσμούς της δημοκρατίας που δεν πρέπει να υποχωρούν στους κομμουνιστές". Και φυσικά το θαύμα της αντίστασης των Ουκρανών στους Ρώσους του Πούτιν, είναι όπως γράφει, πολύ πιο σοβαρό θέμα από την επίθεση των διαδηλωτών στον Αδωνι, στο νοσοκομείο της Νίκαιας. Ναι, δίκιο έχει σε όλα.
Αλλά βέβαια η αντίσταση των Ουκρανών στο βάρβαρο καθεστώς Πούτιν είναι πιο σοβαρό θέμα και από την ακρίβεια και από τη αναθεώρηση του Συντάγματος και από το κυκλοφοριακό στην Αθήνα για παράδειγμα, αλλά αυτό δεν αποτρέπει ούτε τον συνάδελφο ούτε την εφημερίδα του, να αφιερώνουν καθημερινά άρθρα επί άρθρων στα θέματα αυτά. Και αν κάποιος ειρωνευόταν τον συνάδελφό μου, ότι ασχολείται με την παράνομη δόμηση στα νησιά για παράδειγμα, όταν οι Ουκρανοί ζουν χωρίς ηλεκτρικό, δηλαδή χωρίς θέρμανση, με -30 βαθμούς Κελσίου και κάθε βράδυ δέχονται επίθεση με πυραύλους και drones, θα το έβρισκε παράλογο.
Ναι, η επίθεση των διαδηλωτών στον υπουργό Υγείας στο νοσοκομείο της Νίκαιας δεν είναι το μείζων πρόβλημα της Ελλάδας όσο και αν έτσι το παρουσιάζει ο υπουργός Υγείας, γιατί έτσι τον βολεύει και έτσι συντηρεί τη δημοφιλία του και τον ψυχολογικό σύνδεσμο με τους φανατίλες ψηφοφόρους του.
Από την άλλη μεριά φυσικά, το γεγονός ότι στην Ελλάδα εδώ και πολλά χρόνια, οπαδοί της άκρας δεξιάς ή της άκρας αριστεράς σήμερα διεκδικούν το δικαίωμα του "τσαμπουκά", το δικαίωμα να επιβάλουν δια της βίας τις δικές τους αντιλήψεις, αδιαφορώντας για τους κανόνες της Δημοκρατίας, δεν θα έλεγα ότι είναι και από τα θέματα που πρέπει να προσθέσουμε στη λίστα των "Ανευ Σημασίας". Δηλαδή θέλω να πω, όταν στο παρελθόν οπαδοί της άκρας δεξιάς με σπρωξιές, φωνές και βρισιές και με την απειλή βίας, θέλησαν να επιβάλουν την δική τους αντίληψη για τα συσσίτια για παράδειγμα (συσσίτια άνευ προσφύγων και μεταναστών), το θέμα το εκλάβαμε ως σοβαρό. Και αρνηθήκαμε να υποκύψουμε στον τσαμπουκά.
Ετσι και τώρα, όταν οπαδοί της άκρας αριστεράς, με σπρωξιές, φωνές και βρισιές -άντε και χωρίς μπουνιές, αλλά σίγουρα με την απειλή βίας- θέλησαν να επιβάλουν τη δική τους αντίληψη για το ποιος γίνεται δεκτός και ποιος όχι στα δημόσια νοσοκομεία και απαγόρευσαν την είσοδο στον εκπρόσωπο της Ελληνικής Δημοκρατίας, το θέμα το παίρνουμε ως σοβαρό. Ακόμα και αν δεν είναι του γούστου μας και δεν ψηφίζουμε τον υπουργό Υγείας.
Όπως ακριβώς αντιμετωπίζουμε με σοβαρότητα και ως πραγματικό πρόβλημα -σίγουρα λιγότερο σοβαρό και επείγον από το δράμα των Ουκρανών αλλά πάντως πρόβλημα και δυσλειτουργία του συστήματος-, το γεγονός ότι ακτιβιστές με τις ίδιες αντιλήψεις -υποθέτω κάποιος θα μπορούσε να αντικαταστήσει το "ακτιβιστές" με το τραμπούκοι- εμποδίζουν με τη βία την είσοδο στα δημόσια πανεπιστήμια φοιτητών με διαφορετικές απόψεις ή καθηγητών που τους θεωρούν "όργανα της συντήρησης και της αντίδρασης" ή ξένους καλεσμένους, εκπροσώπους του "γενοκτονικού Ισραήλ".
Η υπενθύμιση της εύλογης αντίδρασής μας στη βία της ακροδεξιάς δεν γίνεται μόνο για να καταδείξουμε τις αναμφισβήτητες συγγένειες των δυο χώρων, τουλάχιστον όσον αφορά τις πρακτικές, αλλά και για να θυμίσουμε ότι στην Ελλάδα για έναν απολύτως κατανοητό λόγο που έχει να κάνει με αυτό που ονομάζουμε "πέτρινα χρόνια" (και είναι στην πραγματικότητα οι ενοχές της αστικής τάξης για την αυταρχική δημοκρατία που οικοδομήθηκε μετά τον εμφύλιο, με θύματα τους κομουνιστές και τους άλλους αριστερούς) η βία της άκρας αριστεράς αντιμετωπίστηκε για πολλά χρόνια με επιείκεια και ανοχή. Αρκεί να θυμηθούμε την άρνησή μας να αποδεχθούμε αυτό που μας φώναζαν με τις προκηρύξεις τους οι τρομοκράτες της 17Ν. Ότι είναι αριστεροί τρομοκράτες. Όχι απαντούσαμε εμείς. Είναι πράκτορες. Αρκεί να θυμηθούμε την άρνησή μας να αποδεχθούμε την αριστερή βία στις διαδηλώσεις. Όχι είναι οι γνωστοί ασφαλίτες, απαντούσαμε εμείς. Ωσπου φθάσαμε στη Marfin.
Και η υπενθύμιση της Marfin δεν είναι τυχαία. Γιατί αυτή η ανοχή στην τοξικότητα, την αυθαιρεσία, τον τσαμπουκά, στο δήθεν αθώο σπρωξίδι ή τις βρισιές, δηλαδή τη φραστική ή τη συμβολική βία, οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην πραγματική βία. Μην έχουμε καμία αμφιβολία. Το αντιλαμβάνονται τώρα και οι Γάλλοι. Η Jeune Garde του Μελανσόν (κι ας δηλώνει τώρα άσχετος με την οργάνωση), τα μέλη της οποίας κατηγορούνται για τον λιντσάρισμα του νεαρού Deranque, ως φρουρά για την αντιμετώπιση του φασισμού ξεκίνησε.
Αν κοιτάζονταν στον καθρέφτη όμως και αυτοί, όπως και οι διαδηλωτές της Νίκαιας, θα απορούσαν πόσο πολύ μοιάζουν με τους εχθρούς τους.
Πηγή: capital
Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις
Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για ό,τι συμβαίνει τώρα στην Ελλάδα και τον Κόσμο στο thetoc.gr