Ο πόλεμος στις πισίνες του Ντουμπάι

Εκ πρώτης όψεως οι διαμαρτυρίες είναι απολύτως εύλογες και τα "εύλογα" επιχειρήματα των φιλειρηνιστών, επαναλήφθηκαν με τις (επιτυχείς) εκτοξεύσεις των πυραύλων Patriot -πολύτιμο μάθημα για τις ελληνικές ένοπλες δυνάμεις a propos- εναντίον ιρανικών βαλλιστικών πυραύλων, από την Ελληνική Δύναμη Σαουδικής Αραβίας (ΕΛΔΥΣΑ). Τι δουλειά έχουμε εμείς στη Σαουδική Αραβία, φωνάζουν; Να μου πεις Ντουμπάι, που είναι και η πατρίδα των εγχώριων influencers, να το δεχτώ. Να προτάξουμε τα στήθη μας απέναντι σε κάθε επιβουλή και να πολεμήσουμε στις πισίνες. Αλλά στο Γιανμπού, τι στο καλό κάνουμε; Ούτε το έχει ακούσει το μέρος αυτό η Τούνη.

Εμείς δεν συμμετέχουμε στον πόλεμο που αποφάσισαν χωρίς να μας ρωτήσουν -χωρίς καν να ενημερώσουν την Ευρώπη, έτσι για τα προσχήματα- ο Νετανιάχου με τον Τραμπ (με αυτήν τη σειρά), συνεπώς δεν έχουμε και κανέναν λόγο να εμπλακούμε. Πόσο μάλλον που δεν έχουμε και καμία δυνατότητα επιρροής στον καταστροφικό τρόπο με τον οποίο διεξάγεται αυτός ο πόλεμος, όπως εξηγούν -για το καταστροφικό- πολλοί αναλυτές.

Γιατί αν πιστέψουμε τους Ιρανούς, όλοι είναι στο στόχαστρο, ακόμα και αυτοί που απλώς παρέχουν διευκολύνσεις στους επιτιθέμενους. Και λέω αν πιστέψουμε τους Ιρανούς, αλλά αυτούς τους πιστεύουμε, γιατί καθώς οι φανατικοί ιδεολόγοι της θεοκρατικής δικτατορίας είναι σε απόγνωση, όσοι τουλάχιστον παραμένουν ζωντανοί και κυκλοφορούν ακόμα, μπορούν να πραγματοποιήσουν και το πιο παράλογο και φονικό χτύπημα. Λέω λοιπόν αν πιστέψουμε τους Ιρανούς, που τους πιστεύουμε, γιατί δεν πιστεύουμε τον Κουτσούμπα, και τα όσα είπε δήθεν τάχα μου από καλή πηγή, για τα ιρανικά drones που είχαν στόχο τη Σούδα. Ηταν τόσο προφανές…

Αλλά η fake αποκάλυψη του γραμματέα του ΚΚΕ, μας επιτρέπει να βάλουμε και ένα ερωτηματικό στις "εύλογες διαμαρτυρίες" των ανησυχούντων. Είναι μόνο η ανησυχία να μην βρεθούμε στο στόχαστρο των Ιρανών που εξηγεί τις διαμαρτυρίες για την όποια συμμετοχή μας στην άμυνα των συμμάχων, ή κρύβεται και κάτι άλλο; Στην περίπτωση του Δημήτρη Κουτσούμπα, η πρόθεση ήταν οφθαλμοφανής: Να επιτρέψει σε όλους να καταλάβουν, πόσο δίκιο έχει το κόμμα του λαού που διαμαρτύρεται εδώ και χρόνια για τις "βάσεις του θανάτου". Οι βάσεις των Αμερικανών και του ΝΑΤΟ είναι επικίνδυνες, μας παρασύρουν σε πολέμους, πρέπει να φύγουν, τελεία. Στο τσακ γλυτώσαμε την επίθεση από το ιρανικό drone, πόσο πιο απλά να το πει επιτέλους ο γραμματέας του τιμημένου;

Η ίδια σκοπιμότητα, η ίδια αντίδραση στη συμμετοχή μας σε διεθνείς συμμαχίες, μαζί με έναν παρωχημένο αντιμπεριαλισμό και έναν τριτοκοσμικό διεθνισμό, είναι αυτά που υποκρύπτονται πίσω και από τη δήθεν ανησυχία της αριστεράς -ενίοτε και της άκρας δεξιάς, ενίοτε άντε να τους ξεχωρίσεις- για τον κίνδυνο εμπλοκής μας στους πολέμους.

Αυτή η ιδεολογική σκοπιμότητα βρίσκεται πίσω και από την αντίδραση της ελληνικής αριστεράς (ή ενός μέρους της ελληνικής αριστεράς για να είμαστε πιο ακριβείς και δίκαιοι), στην αποστολή της φρεγάτας "Κίμων" στην Κύπρο. Η ελληνική φρεγάτα δεν πάει στη μεγαλόνησο για να υπερασπιστεί τους αδελφούς Κυπρίους, έλεγε το αντιπολιτευτικό στόρι -που a propos δεν ήταν και πολύ δημοφιλές στον κόσμο, και αναβίωσε όλη την παλαιά "εθνικόφρονα" δυσπιστία για τις θέσεις της αριστεράς στα εθνικά θέματα, μέχρι και το Μακεδονικό θυμήθηκαν ορισμένοι, τέλος πάντων ας πρόσεχαν-, η φρεγάτα δεν πάει για τους Κυπρίους έλεγαν διάφοροι "πούροι αριστεροί", πάει να υπερασπιστεί τις αγγλικές "βάσεις του θανάτου".

"Όπως αύριο θα πάει στη Γροιλανδία", έλεγε στο στούντιο και η επαγγελματίας "ατακαδόρος" Λιάνα Κανέλη. Δεν θα μπορούσε να το πει καλύτερα. Μακάρι αύριο να πάει και στη Γροιλανδία, είναι η απάντηση. Αλλά βιαζόμαστε, δεν είμαστε -δυστυχώς- ακόμα εκεί.

Ας ξαναγυρίσουμε στην Κύπρο. Η αποστολή της φρεγάτας "Κίμων" και των ελληνικών F16 στο νησί, για ορισμένους ήταν η πρώτη αποστολή ελληνικών δυνάμεων στην Κύπρο, μετά τη Μεραρχία του Γέρου το '64, άλλοι είδαν την "επιστροφή του Κίμωνα" για να κατατροπώσει τον Κύρο, τον Δαρείο και τον Αρταξέρξη μαζί, άλλοι -λίγο "σαλεμένοι" και σε διαρκή πατριωτική σύγχυση- είδαν το πρώτο βήμα για την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα και άλλοι είδαν την αναβίωση μιας ανδρεοπαπανδρεϊκής "μούφας", δηλαδή του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου και λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις.

Ολοι αυτοί έχασαν έτσι την ουσία, την εμφάνιση δηλαδή έστω και σε ατελή μορφή, μιας Ευρωπαϊκής Αμυντικής Δύναμης, μιας Συμμαχίας που θα μπορούσε προοπτικά να υποκαταστήσει το ΝΑΤΟ, αφού πλέον η σύμπραξη και η σύμπλευση με τις Ηνωμένες Πολιτείες έχει τεθεί εν αμφιβόλω. Και ποιος ξέρει ποια θα είναι τώρα η αντίδραση Τραμπ στο "όχι" των Ευρωπαίων να στείλουν πλοία στα Στενά του Ορμούζ.

Αυτό είναι το νόημα της παρουσίας της Γαλλίας στην Κύπρο, μαζί με την Ολλανδία και την Ισπανία, προς μεγάλη απογοήτευση της Τουρκίας, και προοπτικά μακάρι να βρεθούμε κι εμείς στη Γροιλανδία. Κι ας θυμώσει η Κανέλη. Θα είναι μια μεγάλη επιτυχία της Ευρώπης. Και θα ενισχύσει την ασφάλεια της Ελλάδας αφού θα είναι ευρωπαϊκή υπόθεση και μόνο.

Οι διεθνείς συμμαχίες άλλωστε (μαζί πάνε και οι διευκολύνσεις που παρέχουμε στους συμμάχους), όπως και οι αμυντικοί εξοπλισμοί, είναι οι δυο πυλώνες της αμυντικής στρατηγικής της Ελλάδας. Και φυσικά απαιτούν από εμάς και συμμετοχή, όχι να κρυβόμαστε επικαλούμενοι τους κινδύνους. Όπως άλλωστε είδαμε, η ανάπτυξη αμυντικών συστημάτων -με τη σύμφωνη γνώμη των συμμάχων μας παρακαλώ- στην Κύπρο, τα νησιά του Αιγαίου και τη Βόρεια Ελλάδα, όχι μόνο ενίσχυσαν την ασφάλειά μας, αλλά ενδυνάμωσαν και το διπλωματικό και το στρατιωτικό αποτύπωμα της χώρας. Αντε και στην Γροιλανδία λοιπόν, αν και προηγείται η Ουκρανία.

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για ό,τι συμβαίνει τώρα στην Ελλάδα και τον Κόσμο στο thetoc.gr