Ποιος κέρδισε; Ο Μητσοτάκης ή ο Ανδρουλάκης;

Ποιος κέρδισε από τη συζήτηση και τα μέτρα για τις χρεώσεις των Τραπεζών; Το ΠΑΣΟΚ που έβαλε το θέμα στην ατζέντα, έστω και με μια δόση μαξιμαλισμού, προτείνοντας την φορολόγηση των τραπεζικών ιδρυμάτων ή η κυβέρνηση που νομοθέτησε τη μείωση των χρεώσεων και την ανακούφιση των πελατών τους; Η συζήτηση έχει ενδιαφέρον αλλά περισσότερο για τους επαγγελματίες της πολιτικής, που αναζητούν οι μεν τα απτά σημάδια της πολιτικής τους επιστροφής και οι δε τα σημάδια της επιβεβαίωσης της πολιτικής τους ηγεμονίας.

Κερδισμένοι είναι οι πελάτες του e-banking, η μεσαία τάξη και "χαμένες" είναι οι Τράπεζες (αν και δεν νομίζω να έχασε και τον ύπνο του κάποιος τραπεζίτης ή μέτοχος των τραπεζών). Κερδισμένη είναι και η κυβέρνηση που άκουσε το αίτημα και πήρε την πρωτοβουλία της νομοθέτησης, κερδισμένο είναι και το ΠΑΣΟΚ που εντόπισε το πρόβλημα και έθεσε το θέμα σε δημόσιο διάλογο, πιέζοντας την κυβέρνηση να πάρει πρωτοβουλία. Κερδισμένο είναι και το πολιτικό σύστημα που λειτούργησε αφανώς συνεργατικά, ασχέτως αν οι εκατέρωθεν εκτοξευθείσες κατηγορίες-είτε για κοινωνική αναλγησία είτε για λαϊκισμό- θολώνουν την εικόνα. Χαμένες είναι οι δυνάμεις του αντισυστημισμού που περιορίστηκαν σε αναθέματα, σε οργίλες δηλώσεις και μίζερες αναγνώσεις του αποτελέσματος.

Ο πρωθυπουργός ποντάρει στη σταθερή, χωρίς φανφάρες βελτίωση της καθημερινότητας. Προσπαθεί έτσι να μας πείσει ότι η πολιτική σταθερότητα που διαφημίζει, δεν είναι απλώς και μόνο μια θεραπευτική ανάπαυλα από τις τοξικές διαμάχες του παρελθόντος (που λίγο έλειψε να μας ρίξουν στα βράχια όμως), αλλά η βάση πάνω στην οποία θα οικοδομηθεί η σταθερή άνοδος του βιοτικού επιπέδου των Ελλήνων. Δεν έχει άδικο. Θα γνωρίζει προφανώς ή θα υποπτεύεται τουλάχιστον, ότι οι έπαινοι από τους οίκους αξιολόγησης ή τα διθυραμβικά σχόλια του διεθνούς τύπου για τις οικονομικές επιδόσεις της ελληνικής οικονομίας, λίγο επηρεάζουν τους πολίτες- ψηφοφόρους, που βλέπουν το εισόδημά τους να πλήττεται από το κύμα ακρίβειας. Το τι γράφει η Faz λίγη σημασία έχει αν δεν έχεις να πληρώσεις τις υποχρεώσεις σου.

Μέχρι χθες έδειχνε να έχει βραχυκυκλώσει και να περιορίζει τη δραστηριότητά του στο να αποκρούσει τις κατηγορίες της λαϊκής δεξιάς, για "μετάλλαξη" της Νέας Δημοκρατίας, για υποχωρήσεις στα λεγόμενα εθνικά θέματα και για υιοθέτηση της woke ατζέντας. Τρικυμίες σε ποτήρι που είχαν δημιουργήσει όμως σύγχυση και είχαν φέρει το επιτελείο του Κυριάκου Μητσοτάκη σε διαρκή άμυνα.

Η πίεση του ΠΑΣΟΚ για μέτρα ανακούφισης των πελατών των Τραπεζών και για επιστροφή των υπερκερδών στην κοινωνία, ήταν η ευκαιρία για τον πρωθυπουργό να δείξει ότι δεν είναι κυβέρνηση των ολίγων, όπως είναι η κατηγορία που εκτοξεύεται από δεξιά και αριστερά, αλλά η κυβέρνηση που επενδύει σε απτά, συγκεκριμένα μέτρα για το λαϊκό εισόδημα. Δεν φωνάζει, δεν λαϊκίζει, δεν υπερβάλει, υπολογίζει το δημοσιονομικό περιθώριο και παίρνει μέτρα θετικά για το λαϊκό εισόδημα, είναι το μήνυμα Μητσοτάκη. Και λογαριασμό θα κάνουμε στο τέλος. Θεωρητικά το 2027.

Από τη δική του πλευρά το ΠΑΣΟΚ έχει κάθε λόγο να αισθάνεται δικαιωμένο. Είχε την πρωτοβουλία της ανάδειξης του θέματος (όπως έκανε και με το πρόβλημα της στέγης) και υποχρέωσε την κυβέρνηση και να θυμηθεί μια προεκλογική της υπόσχεση- που την είχε ξεχάσει- και να πάρει μέτρα. Κυρίως όμως έδειξε ότι είναι μια "χρήσιμη αντιπολίτευση", δεν είναι κόμμα διαμαρτυρίας. Είναι η αξιωματική αντιπολίτευση με θέσεις και πρόγραμμα, με προτάσεις που μπορούν να βελτιώσουν την καθημερινότητα των πολιτών. Είναι μια θετική έκπληξη ύστερα από έναν ολόκληρο χρόνο "ασυμμάζευτης ανοησίας" από τη ριζοσπαστική αριστερά, είτε στη light Κασσελακική εκδοχή της, είτε στην απαρατσίκ εκδοχή της τύπου Φάμελλου και Χαρίτση.

Επόμενο τεστ θα είναι η προεδρική εκλογή που όλα ξαναγράφονται από την αρχή. Ο Χρήστος Ράμμος αποσύρθηκε μετά ολίγων επαίνων, έληξε το στόρι της δήθεν συνεργασίας των προοδευτικών δυνάμεων, αλλά ίσως ήταν και ένα καλό μάθημα για το τι δεν πρέπει να κάνει ένα κόμμα (και ένας φιλόδοξος υποψήφιος) για την προεδρική εκλογή. Οι πληροφορίες λένε ότι ο πρωθυπουργός, έχοντας ξαναβρεί τις ισορροπίες του, θα επιλέξει μάλλον ένα πρόσωπο από την "άλλη πλευρά", ώστε να επιτευχθεί η συναίνεση.

Θα είναι μια ακόμα ευκαιρία για το ΠΑΣΟΚ να διαχωρίσει τη θέση και να πάρει αποστάσεις από την κινηματική αριστερά, που αναζητά αφορμές για να διαμορφωθεί ένα δήθεν λαϊκό μέτωπο ή συνθήκες δήθεν απονομιμοποίησης της κυβερνητικής πλειοψηφίας. Ακόμα και ο Φάμελλος θέλει- λέει- να ρίξει την κυβέρνηση.

Η συναίνεση στο θέμα της προεδρικής εκλογής θα είναι ένα σημάδι ωριμότητας του πολιτικού συστήματος και σε μια εποχή κρίσης της φιλελεύθερης δημοκρατίας, το έχουμε ανάγκη. Θα είναι όμως και ένα τεστ για τα περιθώρια συναίνεσης των πολιτικών δυνάμεων. Γιατί προσεχώς, το θέμα που θα τεθεί επί τάπητος, θα είναι η δυνατότητα ή η αδυναμία των πολιτικών δυνάμεων να συνεργαστούν. Η εποχή της αυτοδυναμίας του πρώτου κόμματος οδεύει όπως όλα δείχνουν στο τέλος της, το πιστοποιεί και ο κατακερματισμός της πολιτικής εκπροσώπησης, το πιστοποιούν και οι δημοσκοπήσεις.

Στις επόμενες εκλογές είναι πολύ πιθανό να χρειαστεί να σχηματιστεί κυβέρνηση συνεργασίας. Ας αρχίσουμε να το μελετάμε και να ετοιμαζόμαστε.

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για ό,τι συμβαίνει τώρα στην Ελλάδα και τον Κόσμο στο thetoc.gr