"Κάθε στρατιώτης κρύβει μες στο σακίδιό του το ραβδί του στρατάρχη…" Η φράση αποδίδεται στον Ναπολέοντα. Υπάρχει και μια συναφής, του μεγάλου ιστορικού Έντουαρντ Γκίμπον, που αποδίδει το κλίμα κατά την παρακμή της δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. "Κάθε εκατόνταρχος κουβαλούσε την πορφύρα του αυτοκράτορα." Εν μέσω πολλαπλών εισβολών από ξένα φύλα και κρατικής κατάρρευσης, από τον τρίτο και τον πέμπτο αιώνα μ.Χ., διάφοροι απίθανοι τύποι, τυχοδιώκτες, απατεώνες ου μην αλλά και κανονικά ψώνια, ανέβαιναν στον ετοιμόρροπο θρόνο. Ο Μαξιμίνος ο Θραξ, ένας γιγαντόσωμος βοσκός. Ο Φίλιππος ο Άραβας. Ο Λίβιος Σέβηρος, ένας αχυράνθρωπος του Ριχίμερου, του ισχυρού άνδρα της εποχής, ο οποίος δεν μπορούσε να γίνει ο ίδιος αυτοκράτορας καθότι βάρβαρος.
Πού τους θυμήθηκα όλους εκείνους; Η κατάσταση της αντιπολίτευσης μας μού τους έφερε στο μυαλό.
Ας συνοψίσουμε τα γεγονότα των τελευταίων δυόμισι ετών.
Τον Ιούνιο του 2023, ο Αλέξης Τσίπρας ηττάται για τρίτη συναπτή φορά σε βουλευτικές εκλογές. Ένα παγιδευμένο πουλάκι στο κιγκλίδωμα της βεράντας του -έτσι το αφηγείται στο βιβλίο του- του δίνει το μήνυμα ότι πρέπει να παραιτηθεί από την ηγεσία του Σύριζα. Είχε αποπειραθεί λίγες εβδομάδες νωρίτερα, πριν από τις επαναληπτικές κάλπες, να παραδώσει τα ηνία. Η Έφη Αχτσιόγλου ωστόσο είχε αρνηθεί να τον διαδεχθεί "εν κινήσει", επικαλούμενη μεταξύ άλλων και την πολύ πρόσφατη γέννα της. Στις εσωκομματικές εντούτοις κάλπες θέτει η Αχτσιόγλου υποψηφιότητα. Προβεβλημένες προσωπικότητες της Αριστεράς -ο Οδυσσέας Ιωάννου, η Έλενα Ακρίτα- στοιχίζονται πίσω της. Διαθέτει όντως πολύ ελκυστικό προφίλ, γυναίκα, νέα, άφθαρτη. Θεωρείται το απόλυτο φαβορί. Ώσπου εμφανίζεται -ως αερόλιθος από το πουθενά- ο Στέφανος Κασσελάκης.
Μοιάζει να έχουν περάσει αιώνες από εκείνο το φθινόπωρο που ο Κασσελάκης απολάμβανε αίγλη σούπερ σταρ. Που οι κάμερες τον ακολουθούσαν κατά πόδας -στο τυροπιτάδικο, στο γυμναστήριο, σε ρομαντικούς περιπάτους με τον τότε ακόμα αρραβωνιαστικό του. Που ο απλοϊκός του λόγος προβαλλόταν σαν απαύγασμα σοφίας. Η Έλενα Ακρίτα γύρισε την πλάτη στην Αχτσιόγλου και τον υποστήριξε. Καθώς επίσης και διάφορες παρουσιάστριες πρωινάδικων, μόδιστροι, ινφλουένσερς των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Θριάμβευσε. Ανεδείχθη αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης.
Χρειαζόταν μεγάλη προσπάθεια για να εξανεμίσει μέσα σε λίγους μήνες ο Κασσελάκης το πολιτικό του κεφάλαιο και να χάσει το κόμμα μέσα από τα χέρια του; Μπα… Ίδιος και απαράλλακτος ήταν από την αρχή μέχρι το τέλος. Οι άλλοι απλώς είχαν τυφλωθεί.
Η περίπτωση Κασσελάκη απέδειξε πως για να επενδύσουν πάνω σου τις ελπίδες τους, να σε χρίσουν ηγέτη τους, δεν απαιτείται να είσαι αριστερός. Ούτε καν να έχεις διανύσει μια πορεία στη δημόσια σφαίρα. Αρκεί να τα βάζεις με το "σύστημα". Και να ισχυρίζεσαι ότι εσύ θα γκρεμίσεις τον Κυριάκο Μητσοτάκη.
Καθώς η λύση Σωκράτη Φάμελλου για τον Σύριζα ήταν αξιοπρεπέστατη πλην αρκετά άχρωμη, οι θερμοκέφαλοι επένδυσαν αλλού. Στη Ζωή Κωνσταντοπούλου. Η οποία -με το άκρως συγκρουσιακό της ύφος- φάνταζε στα μάτια τους μια μεταμοντέρνα Μπουμπουλίνα. Τα συλλαλητήρια στις αρχές του 2025 στάθηκαν η χρυσή της στιγμή. Είχε καταφέρει να ηγηθεί του "κινήματος των Τεμπών", να βάλει τους χαροκαμένους κάτω από τις φτερούγες της. Οι δημοσκοπήσεις την έφερναν δεύτερη με ποσοστά που έτειναν στο 15%. Το είχα γράψει τότε και επιμένω ακόμα: Η κυρία Κωνσταντοπούλου θα μπορούσε να έχει παγιώσει τη θέση της ως βασική αντίπαλος του Μητσοτάκη. Αρκεί να επένδυε στην καθημερινότητα και όχι αποκλειστικά στις κρίσεις και στα σκάνδαλα. Να είχε οργανώσει πανελλαδικά το κόμμα της. Να μην ήταν αυτοκαταστροφικά αυτοαναφορική. Τι τα θέλετε όμως; Το πεπρωμένο μας είναι ο χαρακτήρας μας.
Ο Αλέξης Τσίπρας, εν τω μεταξύ, προετοίμαζε την επιστροφή του. Το περιβάλλον του ανήγγελλε ριμπράντινγκ. Αποσπάσματα από το βιβλίο του δημοσιεύονταν εβδομάδες πριν από την κυκλοφορία του. Η ιστορία του δημοψηφίσματος του 2015 επιχειρούνταν να ξαναγραφεί. Δυό μήνες αργότερα, τι έχει μείνει από την επικοινωνιακή καταιγίδα που κορυφώθηκε με τη βραδιά στο Παλλάς; Λίγα πράγματα. Ώδινεν όρος και έτεκεν μυν. Μάλλον επειδή καινούργιο σπίτι δεν χτίζεται με παλιά υλικά. Ή επειδή, όπως λέει ένας φίλος, ο Τσίπρας βελτιώθηκε απλώς στο τάβλι. Δεν έμαθε ακόμα να παίζει σκάκι.
Σήμερα η ράβδος του στρατάρχη του "αντισυστήματος" έχει περάσει στα χέρια της Μαρίας Καρυστιανού.
Έχω την αίσθηση πως η κυρία Καρυστιανού διαθέτει ισχυρότερες ελπίδες από τους προλαλήσαντες. Πείθει ότι είναι "μία από εμάς". Ότι θα μπει στην πολιτική κινούμενη όχι από μωροφιλοδοξία αλλά από την άφατη προσωπική της τραγωδία. Φαντάζει συμπαθής και όσο χρειάζεται συγκροτημένη. Ευαίσθητη μα όχι εύθραυστη. Ο τρόπος που της επιτίθενται πριν καν ανακοινώσει ίδρυση κόμματος φέρνει στο νου τις καταβαραθρωτικές κριτικές για την ταινία "Καποδίστριας". Που αντί να κάμψουν την πορεία της στους κινηματογράφους, πολλαπλασίασαν τα εισιτήριά της.
Υπάρχει πιθανότητα η Καρυστιανού να γίνει πρωθυπουργός; Να ηγηθεί ενός πολιτικού οργανισμού με διάρκεια; Όποιος διακινδυνεύει τόσο μακρινές προβλέψεις στερείται μάλλον σοβαρότητας. Το στοίχημά της προς το παρόν είναι να επιβάλει την παρουσία της στο αντισύστημα. Οικονομικοί παράγοντες που από τα παρασκήνια, προς ίδιον όφελος, είχαν πριμοδοτήσει τους άλλους επίδοξους, φαίνεται να ποντάρουν πλέον σε εκείνην. Δεν τους αδικώ.
Πώς κατέληξε η παρακμή της δυτικής Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας;
Το 475 μ.Χ., εστέφθη ένα παιδί δεκατεσσάρων ετών. Ο Ρωμύλος Αυγουστύλος. Το 476 μ.Χ., ο Οδόακρος, ο αρχηγός των γερμανών μισθοφόρων, τον καθαίρεσε. Δεν τον διαδέχθηκε όμως. Δεν θεώρησε αναγκαίο -ούτε καν χρήσιμο- να πάρει τη σκυτάλη. Δεν ενεδύθη πορφύρα, δεν ανακηρύχθηκε καίσαρ. Έστειλε μήνυμα στην Κωνσταντινούπολη. "Δεν χρειαζόμαστε πιά εμείς εδώ αυτοκράτορες" ενημέρωσε.
Πηγή: capital