Ο Μπάτον, όταν ήταν μωρό, έμοιαζε γέρος. Γεμάτος ζάρες, χωρίς τρίχωμα, με ένα πρόσωπο που έδειχνε συνέχεια κουρασμένο… και να φανταστείτε πως δεν είχε καν ξεκινήσει η ζωή του. Όσο περνούσε ο καιρός άρχισε να αλλάζει. Το δέρμα του έφτιαξε, το τρίχωμα άρχισε να ξαναβγαίνει, και η θλίψη στο πρόσωπό του άρχισε να φεύγει. Όλα αυτά δεν έγιναν από τη μια μέρα στην άλλη, αλλά έγιναν όπως όλα τα δύσκολα πράγματα. Με τον καιρό.
Ο Μπάτον ανάρρωσε κι έγινε ένα υπέροχο, γλυκύτατο σκυλί. Είναι καλός, συνεργάσιμος, ήπιος, ίσως λίγο διστακτικός στην αρχή, αλλά τρυφερός και πρόθυμος να εμπιστευτεί όταν νιώσει ασφάλεια. Δεν κάνει φασαρία, ούτε διεκδικεί χώρο. Χρειάζεται όμως λίγο χρόνο για να σου δείξει πόσο ωραία είναι η παρέα του.
Πραγματικά αξίζει ένα σπίτι. Όχι ότι του αξίζει περισσότερο από άλλα ζώα, επειδή πέρασε δύσκολα... όλα τα σκυλιά αξίζουν. Απλώς τον βλέπουμε εδώ κάθε μέρα, θυμόμαστε πώς ήταν στην αρχή, πόσο υπέφερε και πόσο δυνατός στάθηκε, και μας στενοχωρεί που δεν έχει βρει ακόμη την οικογένειά του. Οι μέρες όμως περνούν και μαζί με αυτές περνάει και η ζωή του μέσα στο καταφύγιο.
Για να συνοψίσουμε, ο Μπάτον δεν είναι ο πιο κοινωνικός σκύλος του κόσμου, ούτε ο πιο άνετος με το καλημέρα. Φοβάται όσα δεν ξέρει και ανθρώπους που δεν γνωρίζει. Είναι όμως νέος, πολύ έξυπνος, και όλο τον χρόνο που έχασε μέχρι τώρα μπορεί να τον κερδίσει ξανά, παρέα με τον σωστό άνθρωπο. Είναι ένας καλός σκύλος, που περιμένει να ξεκινήσει τη ζωή του.