Μ. Γραμματικοπούλου: Από το κελί, σχολείο, ΑΕΙ & τώρα υποψήφια με το Ποτάμι

Η Μαρίνα Γραμματικοπούλου είναι υποψήφια ευρωβουλευτής με το Ποτάμι του Σταύρου Θεοδωράκη. Μία νέα γυναίκα, όμορφη, ευχάριστη και "φρέσκια" παρουσία. Κι όμως, πριν κάποια χρόνια αυτή η κοπέλα περνούσε το κατώφλι των φυλακών Κορυδαλλού, όπου έμεινε, μέχρι να δικαιωθεί, 3,5 χρόνια. Τελείωσε το γυμνάσιο εκεί, σπούδασε και πήρε Πτυχίο στη Νομική. Κάνει και μεταπτυχιακό στη Σουηδία ενώ ονειρεύεται τη δική της οικογένεια.

- Υποψήφια ευρωβουλευτής με το Ποτάμι. Η πρώτη ερώτηση είναι γιατί με το συγκεκριμένο πολιτικό χώρο; Τι σας ώθησε να επιλέξετε την κάθοδό σας στην ευρωβουλή με το κόμμα του κυρίου Θεοδωράκη;

Το Ποτάμι έχει όλα τα χαρακτηριστικά ενός σύγχρονου Ευρωπαϊκού κόμματος. Ο Σταύρος Θεοδωράκης έχει διαλέξει τον δρόμο της αλήθειας. Οι θέσεις του Ποταμιού σχετικά με τα ανθρώπινα δικαιώματα, την ανάγκη για δουλειές, την αντιμετώπιση του κομματικού κράτους, την υποστήριξη των νέων και την προστασία του περιβάλλοντος, με εκφράζουν και με εμπνέουν.

- Είναι μία ιδιαίτερη συγκυρία για το Ποτάμι αυτή τη στιγμή, καθώς όλες οι δημοσκοπήσεις το φέρνουν πολύ χαμηλά. Πιθανότατα εκτός ευρωβουλής. Δεν σας προβληματίζει το γεγονός αυτό;

Το Ποτάμι ξεκίνησε λιγότερο ως κόμμα και περισσότερο ως κίνημα. Ένα κίνημα που προσπάθησε και τα κατάφερε να ασχοληθούν με τα κοινά νέοι άνθρωποι. Συγκρούστηκε, παρά το πολιτικό κόστος με τον λαϊκισμό και άσκησε γόνιμη αντιπολίτευση με γνώμονα το καλό του τόπου. Βρίσκομαι εδώ και μια εβδομάδα με αποστολή του Πανεπιστημίου της Στοκχόλμης στις Βρυξέλλες, στην ευρωπαϊκή μητρόπολη, έχω συναντήσει αρκετούς γείτονές μας, «Σκοπιανούς», αν τους ρωτήσεις από πού είναι, η απάντηση εδώ και χρόνια είναι Μακεδονία. Και δυστυχώς έτσι είχε περάσει εξω. Τώρα, μπορεί να γίνει μια νέα αρχή όπου θε είναι σαφές πως, πέρα απο τη Βόρεια Μακεδονία, υπάρχει η ελληνική Μακεδονία και η μεγάλη μας πολιτιστική κληρονομιά. Για μένα, που κατάγομαι από το Κιλκίς και μεγάλωσα στη Θεσσαλονίκη, το ξεκαθάρισμα αυτό ήταν απαραίτητο. Η αξιωματική αντιπολίτευση επένδυσε πολλά στο συναίσθημα των Μακεδόνων και μαζί με μια αναξιόπιστη κυβέρνηση τώρα επιχειρούν κλίμα πόλωσης που τείνει να εξαλείψει τα μικρά κόμματα. Όμως είναι αυτό που θέλουμε για τη χώρα μας, να μας εκπροσωπούν οι ίδιοι και οι ίδιοι στην Ευρώπη; Το έργο των ευρωβουλευτών μας είναι πολύ σημαντικό. Όμως το κρισιμότερο σε τούτη τη συγκυρία είναι να ενισχυθεί ο κεντρώος χώρος στην Ευρωβουλή. Πιστεύω ότι οι προοδευτικοί πολίτες θα στηρίξουν το Ποτάμι.

- Είναι το Ποτάμι προοδευτικός χώρος;

Ναι. Προοδευτικοί άνθρωποι υπάρχουν σε όλα τα κόμματα. Ομως μόνο στο Ποτάμι μπορεί να βρεθεί το περιβάλλον να εκφραστούν οι πολιτες που θελουν κάτι διαφορετικο από τις ενοχλητικές συνήθειες των παλιού πολιτικού συστηματος. Προοδευτικό στις μέρες μας είναι να σκέφτεσαι πως θα βελτιώσεις τη ζωή του κάθε συνάνθρωπού σου ανά πάσα στιγμη, έστω και λιγο. Κι αυτό προσπαθεί να κάνει το Ποτάμι από την αρχή, έστω κι αν είναι στην αντιπολίτευση και δεν έχει κυβερνήσει ποτε.

- Κυρία Γραμματικοπούλου, θα σας ρωτήσω ευθέως; Πως υποδέχθηκαν στο Ποτάμι την υποψηφιότητα σας; Υπήρξαν αντιδράσεις;

Σε καμία περίπτωση. Είμαι πολλά χρόνια στο Ποτάμι και από την αρχή υπήρχε ένα πολύ ωραίο κλίμα με ολους. Εκλεχθηκα μάλιστα στην Επιτροπή Δεοντολογίας και χαίρω εκτίμησης από το σύνολο των στελεχών και των φίλων μας.

- Λίγοι γνωρίζουν πόσο επίπονη ήταν η προσπάθεια σας για να φτάσετε ως εδώ. Βρεθήκατε πριν κάποια χρόνια κρατούμενη στον Κορυδαλλό, σωστά;

Με πολλή προσπάθεια και επιμονή κατάφερα να είμαι σήμερα δικηγόρος. Επίσης, με προσωπικές θυσίες και διάθεση προσφοράς συνέβαλα στη δημιουργία του Δικτύου Στήριξης Γυναικών που έχουν βιώσει τον εγκλεισμό, υπό τον συντονισμό του Κλήμη Πυρουνάκη. Μετά από την εμπειρία μου στις ελληνικές φυλακές, πρωτού αθωωθώ, βρέθηκα αντιμέτωπη με το πιο σκληρό πρόσωπο της κοινωνίας μας. Μέσα από αυτή την περιπέτεια όμως γνώρισα αξιόλογους ανθρώπους που με αυταπάρνηση αγωνίζονται και βοηθούν ιδιαίτερα ευαίσθητες κοινωνικές ομάδες. Από την πρώτη στιγμή αποφάσισα να μην γυρίσω την πλάτη μου στις βασανισμένες ψυχές που είδα και γνώρισα μετά από την αθώωσή μου. Δεν ειπα, δεν με αφορά ή μακριά από μένα. Ένιωσα χρέος μου σαν άνθρωπος και σαν πολίτης να κάνω κάτι. Αν όλοι κάνουμε κάτι, κάτι για το καλό, από κάθε μετερίζι, η κοινωνία μας θα γίνει πιο ανθρώπινη. Η ενασχόληση με τα κοινά τολμώ να πω πως είναι χρέος όλων των πολιτών.

Είναι η στιγμή κατά την οποία η κ. Γραμματικοπούλου μιλά για τη σκοτεινή πλευρά που βίωσε όντας σε νεαρή ηλικία και πως τελικά καταφέρνει να βγει από αυτήν, λαβωμένη αλλά πιο δυνατή.

- Μπορούσατε να φανταστείτε τότε, ζώντας πίσω από τα κάγκελα, ότι σήμερα θα διεκδικούσατε μία θέση στην ευρωβουλή;

Δεν το φαντάστηκα, όχι. Αλλά είμαι πολύ περήφανη και χαρούμενη για την υποψηφιότητά μου. Η ευρωβουλή είναι η καρδιά της Ευρώπης και εδώ βρίσκεται ένα μέρος της ελληνικής ψυχής. Με αφορμή την οικονομική κρίση, αποφάσισα να σπουδάσω στο Πανεπιστήμιο της Στοκχόλμης, Ευρωπαϊκό Οικονομικό Δίκαιο και Ευρωπαϊκό Τραπεζικό Δίκαιο, ήρθα πιο κοντά με τα Ευρωπαϊκά θέματα αλλά και την ισορροπία ανάμεσα στα εθνικά συμφέροντα. Μπορεί τότε να μην το φαντάστηκα, τώρα όμως είμαι έτοιμη να δουλέψω σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Καπως έτσι ήρθε η υποψηφιότητα.

- Πόσο δύσκολη ήταν η πορεία σας αυτή; Αντιμετωπίσατε εκτός από τον κόσμο των φυλακών ένα ολόκληρο σύστημα φαντάζομαι εχθρικό, σωστά;

Το πρόβλημα με το σύστημα, έγκειται στο γεγονός ότι είναι εχθρικό, για τους μαθητές, τους ασθενείς, τους υπερήλικες, τους επιχειρηματίες, τους μετανάστες, τους φορολογούμενους, τις γυναίκες και ούτω καθεξής, η λίστα δεν τελειώνει. Το σύστημα είναι εχθρικό για όλους, πολλώ δε μάλλον για μία κοπέλα που βίωσε τον εγκλεισμό. Εκτός από τους προσωπικούς μου φόβους και τις ανασφάλειες έπρεπε να αντιμετωπίσω ένα ολόκληρο σύστημα. Χαίρομαι που βγήκα ζωντανή, δυνατή και αποφασισμένη να μην αφήσω να πάει χαμένη ούτε μια στιγμή από όσα πέρασα. Να σταθώ δίπλα στον αδύναμο. Με το παράδειγμά μου να εμπνευστούν τα νέα κορίτσια. Όσα προβλήματα κι αν αντιμετωπίζουν πρέπει να ξέρουν ότι η εκπαίδευση και η γνώση είναι η ανίκητη ασπίδα τους.

- Βιώσατε ή βιώνετε ρατσιστικές συμπεριφορές λόγω της φυλακής; Υπάρχει κάποιο στίγμα;

Το στίγμα είναι κάτι που υπάρχει μόνο όταν το βλέπεις στα βλέμμα του συνομιλητή σου. Ήδη, πολύ νωρίς μετά από την αθώωση και αποζημίωσή μου αλλά και από τις πράξεις μου, ο κόσμος με κοιτάζει στα μάτια και εμπνέεται από τον αγώνα που έδωσα. Είμαι περήφανη που το κατάφερα. Και αυτό είναι το μήνυμα: με θετικές πράξεις, ακόμη και μια εχθρική, αρχικά, κοινωνία μπορεί να αλλάξει. Το στίγμα, δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα στερεότυπο, όπως πολλά άλλα. Μια κοινωνία που νικάει τα στερεότυπα γίνεται καλύτερη. Είμαι εδώ για να το αποδείξω. Υπάρχουν τρόποι να γίνει η κοινωνία μας καλύτερη. Η απάντηση σε πολλά από τα προβλήματά μας είναι η πρόληψη. Όταν το κατανοήσουν οι κυβερνώντες θα εφαρμόσουν αποτελεσματικές αντεγκληματικές πολιτικές, θα μεριμνούν για την ομαλή ένταξη όλων των πολιτών στην κοινωνία αλλά και την επανένταξη των αποκλεισμένων πολιτών. Τότε δεν θα υπάρχει στίγμα. Τέτοιες προληπτικές πολιτικές πρέπει να εφαρμόζονται για την αντιμετώπιση πολλών ζητημάτων, τις οικολογικές καταστροφές, τις οικονομικές κρίσεις, όλα όσα μας απασχολούν ως κοινωνία.

- Είναι τα κόμματα, οι άνθρωποί τους αλλά κυρίως οι πολίτες ανοιχτοί στο να δίνουν δεύτερη ευκαιρία;

Αν κρίνουμε από τις ευκαιρίες που έχουν δώσει οι πολίτες στα παλιά κόμματα τότε θα πρέπει να πω ότι δίνουν πολλές παραπάνω ευκαιρίες! Όσον αφορά τον συνάνθρωπο, είναι μύθος ότι οι πολίτες δεν δίνουν ευκαιρίες, δυστυχώς το σύστημα, δεν αφήνει την κοινωνία να προχωρήσει. Μπορεί να ακούγεται γραφικό, αλλά είναι η αλήθεια. Ένα σύστημα που σε κάποιους συμπολίτες μας δεν δίνει ούτε καν πρώτη ευκαιρία! Αναφέρομαι στα άτομα με αναπηρίες που στη χώρα μας είναι καταδικασμένα σε ισόβιο κατ' οίκον περιορισμό. Μένοντας στη Σουηδία, είδα το πόσο εύκολη και χαρούμενη μπορεί να είναι η ζωή τους.

- Πόσο εύκολα τελικά δέχεται η σημερινή ελληνική κοινωνία τους πρώην κρατούμενους και ειδικά τις γυναίκες; Πως μπορεί να αλλάξει αυτό;

Οι κρατούμενοι ανήκουν σε μια γενική κατηγορία με κοινό χαρακτηριστικό τον εγκλεισμό. Όμως, είναι λάθος να γενικεύουμε και να αντιμετωπίζουμε όλους τους κρατούμενους με τον ίδιο τρόπο και κατ' επέκταση όλους τους αποφυλακισμένους. Τι κοινό μπορεί να έχει μια γιαγιά που δεν πλήρωσε ασφαλιστικά ταμεία επί σειρά ετών, με μια ανήλικη εξαρτημένη, μια γυναίκα που πλαστογράφησε απολυτήριο με έναν άντρα που διέπραξε ένοπλη ληστεία και ένα στέλεχος πολυεθνικής ή έναν καθηγητή που λάμβανε φακελάκια; Αν δεν ήταν κρατούμενοι, δεν θα είχαν τίποτε κοινό. Έτσι και ο τρόπος χάραξης των πολιτικών πρέπει να αντιλαμβάνεται τη διαφορετικότητα των ανθρώπων που αποτελούν την κοινωνία μας. Πρέπει να καταλάβουμε επίσης, ότι είτε δεχόμαστε είτε όχι κάποια μέλη τις κοινωνίας μας αυτά συνεχίζουν να υπάρχουν, αν η πολιτεία δεν βρει τρόπο να τα εντάξει, τότε είμαστε όλοι χαμένοι.

Η θέση της γυναίκας είναι ένα ξεχωριστό κεφάλαιο. Θεωρώ ότι στην Ελλάδα έχουμε διανύσει μεγάλη απόσταση, αλλά χρειάζεται πολιτική βούληση για ίσα δικαιώματα σε άνδρες και γυναίκες. Το Σωφρονιστικό σύστημα της χώρας δεν αποτελεί εξαίρεση. Άλλωστε φτιάχτηκε από άντρες για άντρες σε μια εποχή που η γυναίκα δεν είχε δικαίωμα ψήφου, ούτε "δικαίωμα" στο έγκλημα. Μόλις πέρυσι λειτούργησε γυναικεία αγροτική φυλακή, ενώ δεν υπάρχουν αυτοτελή καταστήματα κράτησης ανηλίκων κοριτσιών ή γυναικών με ψυχιατρικά προβλήματα.

Η Ελληνική πολιτεία ακολουθώντας κανονισμούς και οδηγίες της ΕΕ εκσυγχρόνισε τη νομοθεσία της και προχώρησε μπροστά στο θέμα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των δικαιωμάτων των πολιτών. Πρέπει να μάθει ο κάθε Έλληνας ότι οι αποφάσεις που λαμβάνονται στην Ευρωβουλή επηρεάζουν τη ζωή του.

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για ό,τι συμβαίνει τώρα στην Ελλάδα και τον Κόσμο στο thetoc.gr