Από μια άποψη, η πολιτική μοιάζει με το ποδόσφαιρο. Όχι μόνο στο πάθος που ορισμένες φορές διακρίνει τους οπαδούς στην υπεράσπιση των χρωμάτων και των απόψεων. Όχι μόνο στον φανατισμό.
Να, όπως κάθε καλός φίλαθλος νομίζει ότι είναι και ένα κρυφό ταλέντο προπονητή και έχει το σύστημα που θα κερδίσει το πρωτάθλημα, έτσι και ορισμένοι θεωρούν ότι γνωρίζουν πολύ καλά πώς λύνονται τα προβλήματα και έχουν και μια έτοιμη λίστα με μέτρα και αποφάσεις που θα απογειώσουν την οικονομία και τα εισοδήματα. Αρκεί να γίνουν για μια ώρα πρωθυπουργοί.
Οσοι, ελάχιστοι, όμως δοκιμάζουν την τύχη τους στην πολιτική- το ποδόσφαιρο, ως κορυφαίο παιχνίδι και για ορισμένους θέμα κάτι πολύ παραπάνω από υπόθεση ζωής και θανάτου ως γνωστόν, δεν επιτρέπει σχεδόν ποτέ τέτοιες απόπειρες εισπήδησης- όσοι λοιπόν δοκιμάζουν την τύχη τους στην πολιτική αφού το ποδόσφαιρο είναι ακόμα πιο δύσκολο για τους ερασιτέχνες, διαπιστώνουν γρήγορα ότι η πολιτική δράση και η πολιτική επικοινωνία είναι πολύ πιο πολύπλοκες δραστηριότητες απ΄ότι δείχνουν στην τηλεόραση και απαιτούν και δεξιοτεχνία και επαγγελματισμό. Α ναι, και ταλέντο.
Η τελευταία που το συνειδητοποίησε, αν το συνειδητοποίησε, δεν είμαστε και βέβαιοι, είναι υποθέτουμε η κ. Καρυστιανού. Είχε προηγηθεί και ο κ. Στέφανος Κασσελάκης, αν τον θυμάστε, είναι εκείνος που θα κέρδιζε τον Μητσοτάκη γιατί ήξερε καλύτερα αγγλικά.
Η κ. Καρυστιανού λοιπόν ξεκίνησε με τη βοήθεια διαφόρων "φίλων" του ΣΥΡΙΖΑ, που συγκινούνται πολύ με τις ανθρώπινες τραγωδίες, ειδικά αν αποφέρουν ψήφους και πουλάνε στα κανάλια, απέκτησε κοινό και δημοφιλία, ονειρεύτηκε ότι θα ανέτρεπε το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα, έφθασε μέχρι του σημείου να ονειρεύεται να γίνει και πρωθυπουργός, έστησε κόμμα και ξεκίνησε την προεκλογική της καμπάνια, αλλά αμφιβάλλω αν έχει καταλάβει έστω και στο ελάχιστο, πώς ασκείται η πολιτική.
Καθόλου παράδοξο λοιπόν που το κόμμα- που σύμφωνα με τις "αναλύσεις" ορισμένων πρόχειρων δημοσκόπων, θα μπορούσε να φθάσει ακόμα και πρώτο στις κάλπες- τώρα αγωνίζεται να επιβιώσει και παίζεται αν θα μπορέσει να ξεπεράσει τον πήχη του 3%. Αν καταφέρει και δεν διαλυθεί στο μεταξύ. Κουβά πήγαν οι "αναλύσεις" πάλι.
Η πιο χαρακτηριστική φράση της προέδρου της Ελπίδας που δείχνει και τη σύγχυσή της όσον αφορά το τι εστί και πώς ασκείται η πολιτική, είναι η απειλή που εκτόξευσε εναντίον του πρώην συνεργάτη της και στελέχους του κόμματος Θανάση Αυγερινού, ότι σε περίπτωση που δεν αποδείξει τα λεγόμενά του- τις καταγγελίες του δηλαδή για το πώς λειτουργεί το κόμμα ως προσωπικό φέουδο του διδύμου Καρυστιανού- Γρατσία- τότε θα υπάρχουν νομικές συνέπειες. Όπως είπε: "Δεν μπορεί να λέει ο καθένας ό,τι του κατέβει".
Ενώ η αλήθεια είναι ότι στην πολιτική λέει ο καθένας ό,τι του κατέβει και εμείς κρίνουμε. Αν ήταν τα πολιτικά θέματα να τα λύνουν τα δικαστήρια, ο Αλέξης Τσίπρας που υποσχέθηκε ότι θα καταργήσει τα μνημόνια, θα ήταν σήμερα ενώπιον του Κακουργοδικείου και θα αντιμετώπιζε έως και ισόβια.
Επίσης δεν προκαλεί εντύπωση η συνωμοσιολογική της αντίληψη για την πολιτική. Ετσι δεν ερμήνευσε και την τραγωδία των Τεμπών; Αυτή δεν είναι ακόμα και σήμερα η πεποίθησή της, ότι όλα εξηγούνται από το άγνωστης προέλευσης καύσιμο που μετέφεραν με το τρένο οι λαθρέμποροι που είναι κολλητοί του συστήματος και της κυβέρνησης Μητσοτάκη;
Πώς λοιπόν εξήγησε τις αποχωρήσεις διαφόρων στελεχών από το κόμμα της; Εχω την πληροφορία, είπε, (σσ προφανώς από έγκυρη πηγή) ότι έρχονται δίπλα μας να βγουν μια φωτογραφία και να δηλώσουν το όνομά τους και μετά από λίγες ημέρες τους πλησιάζει το σύστημα (σσ απρόσωπο το σύστημα μοιάζει πιο επικίνδυνο και σκοτεινό).
Πώς εξηγείται η κρίση με τον Αυγερινό; Μα φυσικά με μια συνωμοσία. Υπήρχε ένα παρακίνημα- το οποίο έσπευσε να εκμεταλλευτεί το σύστημα: "Με το που αποχωρεί ο κ. Αυγερινός βγαίνει ένα σύστημα, μέσα σε ώρες μπορεί και δύο ώρες και συντονίστηκε υπέρ του. Πόσο αυταρχικό είναι ένα κίνημα που μέσα στους κόλπους του έχει αναπτυχθεί ένα τέτοιο παρακίνημα; Αυτό το παρακίνημα το είχαμε αντιληφθεί και πριν την ιδρυτική διακήρυξη αλλά το αφήναμε για να αποκαλυφθούν ακόμα περισσότεροι από αυτούς που εμπλέκονταν", είπε η πρόεδρος Καρυστιανού,
Ενσταση θα μου πείτε και θα έχετε δίκιο! Από πότε ένας συνωμοσιολόγος πολιτικός δυσκολεύεται να διεκδικήσει την ψήφο των πολιτών; Από πότε οι ψεκασμένες πεποιθήσεις συνιστούν μειονέκτημα;
Αλήθεια είναι αυτό. Εκτός από τον σκληρό ανταγωνισμό στο πεδίο των συνωμοσιολόγων, το μεγαλύτερο πρόβλημα της κυρίας Καρυστιανού δεν είναι οι αφελείς πεποιθήσεις της, ούτε το έλλειμα μιας ομάδας συνεργατών, ούτε η εικόνα ενός αυταρχισμού που εκπέμπει. Είναι ότι δεν κατάφερε ποτέ να μετουσιώσει το συναισθηματικό αίτημα για Δικαιοσύνης στην υπόθεση των Τεμπών, σε πολιτικό αίτημα και σε πολιτική πρόταση. Για την ακρίβεια, όχι μόνο δεν κατάφερε να διατυπώσει μια πολιτική πρόταση, αλλά υπονόμευσε και αυτό το συναισθηματικό αίτημα για δικαιοσύνη στην υπόθεση των Τεμπών, επιμένοντας σε σκοτεινές και απίθανες θεωρίες.
Η δίκη για τα Τέμπη εξελίσσεται εν τη απουσία όλων όσων έστησαν την καριέρα τους πάνω στην τραγωδία. Η άδεια αίθουσα, οι κενές θέσεις, "φωνάζουν" για τις σκοπιμότητες των διαμαρτυρομένων.