Ν. Τσαλίκη: Κάποια στιγμή, θα βρεθείς ενώπιος ενωπίω με την πραγματικότητα

Η Ναταλία Τσαλίκη υποδύεται την πιο φάλτσα σοπράνο του κόσμου

i-natalia-tsaliki-upoduetai-tin-pio-faltsa-soprano-tou-kosmou
|
SHARE THIS
0
SHARES

«H τέχνη δεν μπορεί να κυβερνιέται από την περίσκεψη και τη σύνεση». Αυτό ισχυρίζεται η Φλόρενς Φόστερ Τζένκινς, η πιο φάλτσα σοπράνο στην ανθρώπινη ιστορία, προκειμένου να δικαιολογήσει την εμμονή της να τραγουδά δημοσίως, και μάλιστα Μότσαρτ. Πολλά χρόνια μετά τον θάνατό της, ο ακομπανιατέρ της στο πιάνο, ένας διαλυμένος ψυχολογικά μουσικός, ο Κόσμε Μακ Μουν, προσπαθεί ακόμα να εξηγήσει το φαινόμενο Τζένκινς.

Σε σκηνοθεσία Γιάννου Περλέγκα, με τη Ναταλία Τσαλίκη στο ρόλο της  Φλόρενς Φόστερ Τζένκινς, η παράσταση του έργου που έγραψε ο Stephen Temperley ανεβαίνει στο θέατρο Θησείον στις  4 Νοεμβρίου. Πρόκειται για μια σπουδή πάνω στο ανέφικτο ιδεώδες της μουσικής, της τυραννίας του «σωστού» και του «λάθους». Μια ακροβατική «κολορατούρα» πάνω στην τέχνη, την αρρώστια, το θάνατο και τη μνήμη. Ένα ενθύμιο μιας άλλης εποχής, μιας άλλης ανθρώπινης κλίμακας. «Σημασία έχει τι ακούμε εμείς μέσα στο κεφάλι μας» υποστηρίζει η Τζένκινς κατά τη διάρκεια του έργου. Η Ναταλία Τσαλίκη μας μιλά για τη μαγνητική προσωπικότητα μιας γυναίκας που πόθησε το ανέφικτο.

 

Πότε μάθατε για την Φλόρενς και ποιά είναι η πρώτη σας εντύπωση; 

Ψάχνοντας, διαβάζοντας έργα τον περασμένο χειμώνα, ένας φίλος μου πρότεινε το ΕΝΘΥΜΙΟ. Ήταν η πρώτη φορά που μάθαινα για την ύπαρξη αυτής της γυναίκας, δεν είχα ξανακούσει ποτέ κάτι γι' αυτήν. Στην πορεία έμαθα οτι έχουν γραφτεί γύρω στα πέντε θεατρικά και οτι γυρίζονται, -ή είχαν γυριστεί- δύο ταινίες! Η πρώτη μου αίσθηση, διαβάζοντάς το, ήταν η συγκίνηση. Ενα πολύ βασικό στοιχείο για μένα, ικανό, πολύ συχνά, για να καταπιαστώ με ένα έργο. Αυτό, και η ελαφράδα, το χιούμορ με το οποίο περιέγραφε την περίπτωση της ηρωίδας, με ερέθισαν, κατ' αρχήν. 

Φαντάζομαι βρήκατε την περίπτωσή της μοναδική, πως την περιγράψατε στη φαντασία σας;

Συνήθως, προσεγγίζω ένα έργο, με το ένστικτο. Δεν σκέφτηκα να αναλύσω την περίπτωσή της, ως φαινόμενο. Με ερέθισε συνολικά, το έργο. Δεν βιάστηκα καθόλου να φανταστώ, να δώσω σάρκα και οστά στην συγκεκριμένη ηρωίδα, έστω κι άν ήταν ένα υπαρκτό πρόσωπο. Πολύ περισσότερο δε, εξ αιτίας αυτού. Άφησα την φαντασία μου να την πλάσει στην πορεία, με τα δικά μου εργαλεία.

Διαβάζοντας την ιστορία της ποιά είναι αυτά τα χαρακτηριστικά που θεωρήσατε μοναδικά στην προσωπικότητά της;

Σε όλη την διάρκεια των προβών, καταλαβαίναμε, λίγο-λίγο, τί ήταν αυτό που έκανε τόσους ανθρώπους να την ακολουθούν, να θέλουν να την παρακολουθούν, και αργότερα να γράψουν έργα γι' αυτήν. Κι αυτό δεν ήταν τίποτα άλλο, από την πίστη, το πάθος και την υπέρμετρη αγάπη και αφοσίωση που είχε για την μουσική. Για να βγάλει όμως κάποιος συμπεράσματα για αυτό της το πάθος, θα πρέπει να γνωρίζει και τον πόλεμο που της είχε γίνει από την οικογένειά της, όταν ο πατέρας της, της απαγόρευσε να ασχοληθεί με την μουσική, κι εκείνη εγκατέλειψε περιουσία και σπίτι. Καθώς κι ένα άλλο στοιχείο, πολύ βασικό για την προσέγγιση του ''παράδοξου'' ψυχισμού της, την σύφιλη που κουβαλούσε από τα νιάτα της.

 

Πως προσεγγίσατε αυτό το ρόλο που κινδυνεύει εξαιτίας του χαρακτηριστικού των φάλτσων να γίνει καρικατούρα; Τι θέλετε να αναδείξετε;

Το συγκεκριμένο έργο, ως ''Μια φαντασία βασισμένη στη ζωή της Φλόρενς Φόστερ Τζένκινς'', όπως είναι ο υπότιτλός του, είναι πολύ ανοιχτό σε προσεγγίσεις, και έτσι δίνει την δυνατότητα να το οδηγήσεις εκεί που επιλέγεις. Σε καμία περίπτωση δεν θα την αντιμετωπίζαμε σαν ''καρικατούρα'', γιατί έτσι υποβιβάζουμε και την ίδια, αλλά και γιατί δεν θα είχε κανένα θεατρικό ενδιαφέρον. Εκείνο που μας ενδιέφερε περισσότερο, ήταν η ανθρώπινη διάσταση της ηρωίδας. Η αλήθεια της. Το προσωπικό της δράμα, η μοναξιά της, η αναγκαστική απουσία οποιασδήποτε ερωτικής ζωής, και το ''γάντζωμά της'' για να επιβιώσει, σε έναν ''ανώτερο'' σκοπό. Το οτι δεν μπορούσε να κάνει την καριέρα που ονειρευόταν εξ αιτίας της παραφωνίας της, επιτείνει το υπαρξιακό της πρόβλημα.

Τι σχέση πιστεύετε είχαν αναπτύξει με τον πιανίστα της; Θα μπορούσε ποτέ να διορθωθεί κάτι για παράδειγμα;

Με τον πιανίστα της, Cosme Mc Moon, την συνέδεε μια βαθιά φιλία και αγάπη. Ηταν κι αυτός με έναν τρόπο ''στιγματισμένος'',  όντας ομοφυλόφιλος σε μια άκρως συντηρητική εποχή. Τους συνέδεε λοιπόν αυτό το ''στίγμα'', εκείνη συφιλιδική, εκείνος ομοφυλόφιλος στην ρατσιστική κοινωνία της Αμερικής του 20 και του 30. Ξεκίνησαν μία τελείως επαγγελματική σχέση, και έγιναν αγαπημένοι φίλοι, όπως μαθαίνουμε αργότερα από τον ίδιο τον  Mc Moon, που έδωσε στοιχεία στον φίλο του, και συγγραφέα του έργου, Stephen Temperley. Από όσο γνωρίζουμε, η παραφωνία, είναι κάτι που, τις πιο πολλές φορές, έχει τη ρίζα της σε παιδικό ψυχικό τραύμα. Συνήθως, όταν κάποιος σε αποτρέπει, σου απαγορεύει να τραγουδήσεις σε μικρή ηλικία, με έναν τρόπο σε ''φιμώνει'', σε τραυματίζει για την υπόλοιπη ζωή σου. Κάτι ανάλογο πρέπει να συνέβη και με την Φλόρενς. Τώρα πιά, ξέρουμε οτι είναι κάτι που, σε μεγάλο βαθμό, διορθώνεται.

 

Μαθαίνοντας την ιστορία, η Φλόρενς ήταν μια ευτυχισμένη γυναίκα μέσα στην άγνοιά της ή μια δυστυχισμένη γυναίκα που απλώς έσπρωχνε μακριά τα προβλήματα που είχε;

Αυτό είναι κάτι που δύσκολα μπορεί να απαντηθεί. Εδώ δεν γνωρίζουμε καλά - καλά τον ίδιο μας τον εαυτό, και  δυσκολευόμαστε να δώσουμε και οι ίδιοι μιάν απάντηση. Το Θέατρο, ξέρετε, δεν είναι μία ακριβής, αντικειμενική απεικόνιση της πραγματικότητας. Είναι ένα πεδίο, περισσότερο, ανοιχτό στην φαντασία ,κατά πρώτον, και στα συμπεράσματα, κατά δεύτερο λόγο, του κοινού. Εκείνο θα αποφασίσει. Εάν ρωτάτε εμένα, ειλικρινά, δεν ξέρω. Εκείνο που επιδιώκουμε να δείξουμε, ήταν πως αναζητούσε την ευτυχία, μέσα από την Μουσική. 

Φλόρενς Φόστερ Τζένκινς
Φλόρενς Φόστερ Τζένκινς

Πηγαίνοντας στην αληθινή ζωή. Ένας άνθρωπος προστατευμένος, μπορεί να επιβιώσει ισοβίως ζώντας σε μια πλάνη; και τι σημαίνει να φύγει από αυτή την κατάσταση, να αντιμετωπίσει την σκληρότητα του αληθινού κόσμου;

Στην αληθινή ζωή, δεν μπορείς να είσαι ισοβίως προστατευμένος. Κάποια στιγμή,θα βρεθείς ενώπιος ενωπίω με την πραγματικότητα. Το ίδιο συνέβη και με τη Φλόρενς, όταν βρέθηκε εκτεθειμένη, εντελώς απροστάτευτη, απέναντι στο αγριευτικό, αδηφάγο κοινό, στο Κάρνεγκι Χωλλ. Επίσης, στη δική μας ανάγνωση, δεν είμαστε της άποψης οτι αγνοούσε την παραφωνία της. Απλά, η ψυχική της αστάθεια, επιτεινόμενη και από την  αρρώστια της, δεν την άφηνε να δει καθαρά. Να έχει πλήρη αίσθηση της πραγματικότητας.

Με το έργο αυτό τι μπορούμε να δούμε, τι παραπάνω μπορούμε να καταλάβουμε για τη ζωή ενός ανθρώπου;

Η αποστολή, ο στόχος του θεάτρου, της τέχνης γενικότερα, είναι, πιστεύω να ''ξυπνήσει'' το μέρος εκείνο του εαυτού μας, που .. συνήθως βρίσκεται σε λήθαργο. Ολη αυτή την αθέατη πλευρά του ανθρώπου, με την οποία  έχουμε πάψει, εν πολλοίς, να επικοινωνούμε. Γι΄ αυτό, δεν μας χρειάζεται να δούμε, να καταλάβουμε κάτι, αλλά να συγκινηθούμε, να επικοινωνήσουμε, , σε ένα βαθύτερο επίπεδο. Ο κόσμος, γι' αυτό έρχεται στο θέατρο. Και τις περισσότερες φορές, δεν το ξέρει. Δεν το συνειδητοποιεί. Αλλά δεν χρειάζεται. Αρκεί, να ΜΠΟΡΕΙ να ταξιδέψει. Να αφήσει απ' έξω τις όποιες αγκυλώσεις, πεποιθήσεις και βεβαιότητες, και να παρακολουθήσει την παράσταση με την αθωότητα ενός μικρού παιδιού. Το έργο, είναι ,απλώς, η πρόφαση γι' αυτήν την απαραίτητη , κατά τη γνώμη μου, επικοινωνία.

 

Ακολούθησε το theTOC.gr στο Facebook