Ο Νίκος Μωραΐτης μιλάει στο TheTOC και προτρέπει τον Στέφανο Κασσελάκη: "Φωτιά στα χάρτινα"

Όταν ζήτησα από τον Νίκο Μωραΐτη να κάνουμε αυτή τη συνέντευξη, ήθελα να μιλήσουμε κυρίως για τις πολιτικές του παρεμβάσεις στα social media και λιγότερο για τη δουλειά του ως στιχουργός. Ψάχνοντας, όμως, τα τραγούδια που έχει γράψει, ανακάλυψα δεκάδες στίχους που λατρεύω και συνειδητοποίησα ότι βασικό χαρακτηριστικό σε όλους είναι ο μαξιμαλισμός των συναισθημάτων, αυτή η διάθεση που βγαίνει μέσα από τον στίχο για ή του ύψους ή του βάθους στάση στη ζωή που μου ταιριάζει κι εμένα.

Συναντηθήκαμε σ΄ ένα καφέ στα Βριλήσσια και από τα πρώτα λεπτά κατάλαβα ότι η εικόνα που είχα γι'αυτόν, μέσα από τον καυστικό του λόγο στα social media, δεν έχει καμία σχέση με τον εξαιρετικά ευγενή, φιλοσοφημένο, ζεστό και ήπιο άνθρωπο που είχα μπροστά μου. Στο τέλος της συνέντευξης φτάσαμε να μιλάμε φιλικά και ειλικρινά στον ενικό και - όπως του είπα- είναι από τους ανθρώπους που χαίρομαι πραγματικά που τον γνώρισα από κοντά.

Προτιμάς την εικόνα του πολύ πετυχημένου στιχουργού που έχουμε τραγουδήσει δεκάδες επιτυχίες σου ή του πολύ δραστήριου ανθρώπου στα social media, που τα τελευταία χρόνια οι αναρτήσεις του έχουν έντονη πολιτική παρέμβαση;

Το πρώτο, απόλυτα. Αυτό που μου δίνει χαρά στη ζωή μου, πάνω απ’ όλα είναι ο στίχος και αυτό θέλω να ξέρουν και οι άλλοι από μένα. Θέλω να είμαι αυτός που γράφει τραγούδια κι ας μην ξέρουν καν το όνομά μου. Γιατί ο στιχουργός είναι πίσω από το τραγούδι.

Ναι, αλλά ο στίχος δεν είναι αυτό που μένει στην ψυχή εκείνου που θα τραγουδήσει το τραγούδι; Χωρίς τους στίχους θα υπήρχε η επιτυχία;

Ο Λευτέρης Παπαδόπουλος λέει ότι και στο τραγούδι "Εν αρχή ην ο λόγος", προσωπικά πιστεύω ότι ο στίχος και η μουσική έχουν την ίδια δύναμη, πρέπει να "ενωθούν" και τα δύο. Το τραγούδι είναι ομαδική τέχνη θέλει. Πάντως, πρέπει να σου πω ότι κυρίως θυμάμαι την μελωδία και λιγότερο τα λόγια των τραγουδιών που γράφω, όσο κι αν ακούγεται περίεργο αυτό.

Από πότε κατάλαβες ότι μπορείς να γράφεις πολύ δυνατούς στίχους που γίνονται επιτυχία, που μένουν ως συνθήματα;

Στα 21 μου το 1994 - ξαφνικά τελείως - άρχισαν να βγαίνουν από μέσα μου στίχοι. Είχα "καταναλώσει" πάρα πολλούς δίσκους, πάρα πολλά τραγούδια. Είχα τελειώσει το σχολείο, είχα μπει στη Νομική και παράλληλα με την Νομική - επειδή δεν μου άρεσε- έψαχνα να βρω ένα αντίβαρο να την αντέξω και έτσι μπήκα στο ραδιόφωνο. Ήμουν από μια οικογένεια που είχε μια μεγάλη δισκοθήκη, κι άρχισα κι εγώ μετά μανίας να αγοράζω δίσκους, να ακούω, να μπαίνω όλο και πιο βαθιά στο τραγούδι.

Η αγάπη για τη μουσική προέκυψε από τα πρώτα σου χρόνια;

Ναι, η οικογένειά μου ήταν πολύ συνδεδεμένη με τη μουσική. Ο πατέρας μου είχε τους δίσκους των μεγάλων συνθετών -μέχρι σπάνιες εκδόσεις-, του Χατζιδάκι, του Θεοδωράκη, του Μαρκόπουλου, του Ξαρχάκου, του Λοΐζου αλλά και των μεγάλων τραγουδιστών. Ο πατέρας μου αγαπούσε πάρα πολύ τη μουσική. Αλλά και τη μητέρα μου, την θυμάμαι τρεις φορές να κλαίει για πρόσωπα που φύγανε και δεν ήταν της οικογένειάς μας. Για τον Νίκο Ξυλούρη, την Έλλη Λαμπέτη και τον Μάνο Λοΐζο. Ήταν μία οικογένεια που αγαπούσε την τέχνη.

Ο πατέρας σου τι δουλειά έκανε;

Ο πατέρας μου ήταν τυπογράφος και η μητέρα μου ήταν διαφημίστρια, έχοντας ξεκινήσει από το καλλιτεχνικό κομμάτι στη Σχολή Δοξιάδη τότε, εκείνα τα χρόνια.

Ενδεχομένως λοιπόν να πήρες από εκείνη το ταλέντο για να γράφει στίχους που γίνονται συνθήματα;

Αυτό το σκέφτηκα πολλά χρόνια μετά ως ενδεχόμενο. Εμένα τότε η διαφήμιση δεν μου άρεσε, την έβρισκα εμπορικό προϊόν, όχι τέχνη. Άκου ένα περίεργο πράγμα όμως. Άμα δω μια καμπάνια ας πούμε, ξέρω αν είναι καλή ή όχι. Για παράδειγμα, η προεκλογική καμπάνια του ΣΥΡΙΖΑ το 2023 ήξερα από πολύ νωρίς ότι είναι καταστροφική.

Και όταν αρχίζεις και κατανοείς τον εαυτό σου σε ποιο επάγγελμα τον ονειρεύεσαι;

Στη δημοσιογραφία. Μέχρι και στο Γυμνάσιο έβγαζα την εφημερίδα της τάξης. Στο Λύκειο ήμουν αρχισυντάκτης στον Εφηβο που έβγαζε η σχολή Μωραΐτη. Μου άρεσε η δημοσιογραφία. Βεβαίως, τότε η δημοσιογραφία δεν ήταν αυτό το εκφυλισμένο πράγμα. Ήταν διαφορετικά, μόλις είχε ανοίξει το ιδιωτικό ραδιόφωνο και η ιδιωτική τηλεόραση. Η δημοσιογραφία ήταν ακόμα περιβεβλημένη από ένα κύρος.

Και ο στίχος πότε αρχίζει να βγαίνει από μέσα σου και κάποια στιγμή γίνεται επαγγελματική κατεύθυνση;

Αρχίζω να γράφω το 1994. Τελείως τυχαία βγαίνει αυτό από μέσα μου. Ούτε θυμάμαι ποιος είναι ο πρώτος μου στίχος, αλλά μέσα σε ένα μήνα μπορεί να είχα γράψει και 100. Όχι ώριμα για να βγουν, ήταν μια αρχική μαγιά. Και φτάνουμε στο 1996, όταν αισθάνομαι ότι πλέον μου αρέσουν αυτά που γράφω, και πηγαίνω κάποιους στίχους στη Δήμητρα Γαλάνη.

Πώς έγινε αυτή η πρώτη επαφή;

Δημοσιογραφικά, επειδή έγραφα στο περιοδικό Μετρό τότε. Είχε τύχει να της πάρω μια τηλεφωνική συνέντευξη και της λέω στο τέλος "να ξέρετε πως το ότι βγάζετε νέους ανθρώπους είναι πολύ σημαντικό για εμάς, γιατί κι εγώ γράφω στίχους και χαίρομαι που υπάρχουν άνθρωποι που βοηθούν νέους ανθρώπους". Εμμέσως την παρακαλούσα να δει τους στίχους μου αλλά δεν είχα και το θάρρος να της το πω. Οπότε, μου λέει "γράφεις στίχους; Φέρε μου να δω". Και πήγα στο σπίτι της να της αφήσω ένα φάκελο, αλλά ήταν εκεί, άνοιξε την πόρτα και τους διάβασε επί τόπου. Και μετά από έξι μήνες ήρθε ένα τηλεφώνημα, για να με ρωτήσει αν μπορεί να τους δώσει στον Τάκη Σούκα να τους μελοποιήσει. Φυσικά, τρελάθηκα από τη χαρά μου. Και έτσι προκύπτουν τα Χάρτινα.

Αυτός ο δίσκος σε κάνει να πιστεύεις ότι πια ο στιχουργός θα είναι το επάγγελμα σου;

Ξυπνούσα και κοιμόμουν με αυτό το όνειρο. Αλλά ένας δίσκος με τη Γαλάνη, όσο σημαντικό και αν είναι αυτό, δεν σε καθιστά στιχουργό. Τότε ήμουν 24 ετών και ήταν πάρα πολλοί "θυμωμένοι" μαζί μου, που είχα μπει έτσι στην "πιάτσα" τους. Όποτε μπαίνει ένα νέο πρόσωπο, θυμώνουν οι παλιοί. Είναι φοβερό αυτό στην Ελλάδα. Τότε δούλευα ως δημοσιογράφος και μου έλεγαν: "πρέπει να αποφασίσεις τι από τα δύο θέλεις να είσαι"! Στα 24 μου! Εκεί που ένιωσα ότι αποκτώ το δικαίωμα να είμαι στιχουργός -και να κόψω σιγά σιγά και τη μουσική δημοσιογραφία- ήταν από το 2005 και μετά, όταν βγήκε "ο Αγγελός μου” με την Άλκηστη Πρωτοψάλτη. Και καπάκι βγαίνει το "Σβήσε το φεγγάρι” με τον Μητροπάνο και καπάκι το "Δεν φεύγω” του Χατζηγιάννη. Ό,τι ταλαιπωρία είχα περάσει από το 1997 μέχρι το 2004, ξαφνικά έληξε και ήταν σαν να ανοιγόταν μια λεωφόρος μπροστά μου, η οποία μου επέτρεπε να μπορώ να πω ότι μπορώ να γίνω στιχουργός κι αυτή να είναι η "δουλειά" μου.

Πότε αρχίζει να μπαίνει στη ζωή και στη σκέψη σου η πολιτική;

Η πολιτική πάντα υπήρχε μέσα μου. Ο πατέρας μου ήταν πολύ έντονα πολιτικοποιημένος, και όλη η οικογένεια του. Ο αδερφός του είχε πίσω του φυλακές, εξορίες. Ο πατέρας μου ήταν στο ΚΚΕ μέχρι και την τελευταία μέρα του. Και μάλιστα, τη μέρα που πέθανε, ενώ ένιωθε άσχημα -νόμιζε ότι ήταν κρυωμένος, δεν ήξερε ότι είχε καρδιολογικό πρόβλημα-, λίγες ώρες πριν πεθάνει πήρε τον ηλεκτρικό και πήγε στην Ομόνοια να διαδηλώσει για την Παλαιστίνη και γύρισε πίσω. Η οικογένειά μου ήταν ταγμένη στην Αριστερά.

Τώρα που μας διαβάζουν κάποιοι θα σκεφτούν μια αριστερή οικογένεια με γονείς στο ΚΚΕ πως συμβαδίζει με ιδιωτικά σχολεία; Επειδή υπάρχουν αυτά τα παλιά στερεότυπα.

Όταν ο πατέρας μου είχε βάλει για υποψήφιος δήμαρχος στην Πεύκη, μια τοπική εφημερίδα είχε γράψει "ο κομμουνιστής με τα Τίμπερλαντ". Όταν όμως ήρθε η μπουλντόζα να γκρεμίσει το δάσος - γιατί έχει δύο δάση η Πεύκη - στον λάκκο που είχε ανοιχτεί, για να μην συνεχίσει η μπουλντόζα, ο πατέρας μου ήταν αυτός που έπεσε μέσα και έσπασε τα γυαλιά του και έσκισε τα ρούχα του. Οπότε. αυτά εγώ τα ακούω βερεσέ.

Άρα είχαν σπάσει από τότε τα στερεότυπα ότι ένας αριστερός πρέπει οπωσδήποτε να μην είναι πλούσιος ;

Ίσα - ίσα, το θεωρώ πολύ σημαντικό να έχεις άνεση και να είσαι πραγματικά αριστερός, γιατί σημαίνει ότι έχεις αποφασίσει ότι θα δώσεις κάτι από αυτά που έχεις για να ζουν οι άλλοι καλύτερα.

Και πότε αρχίζεις να εκφράζεσαι δημόσια για τα κοινά και μέσα από τα social media;

Όταν ξεκίνησε η κρίση. Αποφάσισα τότε ότι πρέπει να αρχίσω να μιλάω. Γιατί αν παλιότερα είχαν μιλήσει αρκετοί από αυτούς που σιωπούσαν, ίσως να είχαμε αποφύγει τη χρεοκοπία.

Και γιατί κοντά στον ΣΥΡΙΖΑ;

Ο Τσίπρας ήρθε και είπε μια φράση η οποία νομίζω ότι ενυπήρχε στο DNA πολλών αριστερών: Πρώτη φορά Αριστερά. Κυβέρνηση της Αριστεράς. Τι λες τώρα! Μας χρεοκόπησαν αποδεδειγμένα οι άλλοι. Θα έρθει η Αριστερά με το ήθος της να αλλάξει την Ελλάδα! Αυτό το όραμα με κινητοποίησε, όπως πάρα πολύ κόσμο. Και μετά μπαίνει και η δική μου ψυχοσύνθεση, που αν δω άνθρωπο να αδικείται, είμαι μαζί του και άρα, έγινα υπερασπιστής του.

Και η τόσο έντονη εμπλοκή με τα social media πως προήλθε;

Ήταν ένας τρόπος να εκφράζομαι δημόσια. Πολιτικός δεν θα ήθελα ποτέ να γίνω. Δεν υπάρχει τέτοια περίπτωση. Και γι’ αυτό μπορώ να λέω και ό,τι θέλω. Γιατί και για τον Τσίπρα που στήριζα, από το 2019 και μετά έγραφα συνεχώς "ξυπνήστε", "κουνηθείτε", "θα καταστραφείτε".

Περίμενες ότι θα γίνεις ένα εμβληματικό πρόσωπο σε αυτόν το χώρο με τα λεγόμενα σου;

Δεν νομίζω ότι είμαι εμβληματικός για το χώρο. Δεν θέλω να εκφράζω κανένα. Θέλω να εκφράζω μόνο τον εαυτό μου, ώστε να έχω την ελευθερία όταν στηρίζω κάποιον, να έχω το δικαίωμα αύριο να μην τον στηρίζω πια.

Πότε συναντιέσαι για πρώτη φορά από κοντά με τον Τσίπρα;

Πριν από τις εκλογές του 2019. Έγραφα συνεχώς "μην κάνετε ευρωεκλογές χωρίς εθνικές εκλογές". Οι ευρωεκλογές είναι ο ευκολότερος τρόπος να καταδικαστεί μια κυβέρνηση -το είδαμε και τώρα με τη Νέα Δημοκρατία. Τους έλεγα κάνετε εκλογές χωρίς διακύβευμα, θα δημιουργηθεί μια τέτοια διαφορά με τη Νέα Δημοκρατία που μετά δεν θα καλύπτεται. Όπως έμαθα αργότερα, αυτά τα διάβαζε ο Τσίπρας και είδε ότι δυστυχώς συνέβησαν.

Δηλαδή από το 2010 μέχρι το 2019 δεν είχατε συναντηθεί;

Όχι, δεν τον είχα γνωρίσει. Μόλις προκήρυξε πρόωρες εκλογές, του λέγανε "τώρα πρέπει να πας ήρεμα απέναντι στη Νέα Δημοκρατία να κρατήσεις τουλάχιστον αυτό το 23,7% που πήρες στις ευρωεκλογές". Ανίδεοι. Eγώ έγραφα: τώρα πόλεμος ,τώρα υπεράσπιση του έργου σου ,τώρα επίθεση". Τότε λοιπόν με φωνάζει στο μέγαρο Μαξίμου. Το αστείο περιστατικό είναι ότι πριν με πάει μέσα στο γραφείο του πρωθυπουργού, ο Καρτερός με ξενάγησε στο Μαξίμου με ένα απίστευτο χιούμορ. Μου λέει: "εδώ είναι που κάνουμε υπουργικό συμβούλιο, εδώ είναι που βγάζει τα διαγγέλματα, και εδώ είναι που θα παραδώσει στον Μητσοτάκη". Ήταν μεγάλη η διαφορά, ήξεραν όλοι ότι σε ένα μήνα παραδίδουν.

Και στη συνάντηση αυτή πως κύλησαν τα πράγματα;

Δεν έμεινα πολύ, κανένα 20λεπτο. Μου είπε "ήθελα να σε δω γιατί όλοι μου λένε πως πρέπει να πάω ήπια στις εκλογές και εγώ πιστεύω αυτό που έγραψες εσύ, ότι πρέπει να πάω επιθετικά". Θυμάστε πώς κέρδισε τελικά ο Τσίπρας το 32%; Επιθετικά, γενναία, με αποκορύφωμα τη συνέντευξη στον ΣΚΑΪ δύο μέρες πριν από τις εκλογές.

Και έκτοτε συναντηθήκατε ξανά;

Συναντηθήκαμε κάποιες φορές, μιλάγαμε και για ευχές και για τέτοια.

Και ποτέ αρχίζει η εικόνα που έχεις για τον Τσίπρα να αλλάζει;

Από το 2019 και μετά ένιωθα ως εξής: Πώς βλέπεις έναν τεράστιο αθλητή, ο οποίος υπερπηδάει τα εμπόδια και τους νικάει όλους, και κάποια στιγμή μέσα στα χρόνια πέφτει η απόδοσή του και τον βλέπεις να τρέχει και λες "έλα, λίγο ακόμα, κράτα, κράτα". Δεν είχε δυνάμεις; Τον επηρέασε τόσο πολύ το αδιανόητο bullying ετών; Είχε πάρει και συμβούλους δίπλα του που του λέγανε "μετριοπάθεια". Του λέγανε "τώρα τι μας λείπει; Το Κέντρο. 5% να πάρουμε, και κερδίσαμε". Γιατί, έχεις κάνει συμβόλαιο με το 32%;

Πήγε λοιπόν για το 5% του κέντρου - που δεν θα το έπαιρνε ποτέ. Διότι για τους κεντρώους και κεντροδεξιούς ο Τσίπρας είναι "ο καταληψίας, ο πρόεδρος του δεκαπενταμελούς, αυτός που δεν ξέρει αγγλικά". Αυτό το καλά δομημένο από την προπαγάνδα στερεότυπο δεν αλλάζει. Κράτα λοιπόν τον κόσμο σου και προσπάθησε να τον αυξήσεις από παντού. Όχι να μου παρουσιάζεσαι ξαφνικά σαν τον… Γιάννη Ζίγδη και να πηγαίνεις ήπια σε ΜΜΕ τα οποία σε δολοφονούν καθημερινά.

Και στις εκλογές του 2023 έστελνα μηνύματα -κυρίως όχι στον ίδιο λόγω σεβασμού, αλλά σε συνεργάτη του- με αποκορύφωμα το εξής: Έγραψα, σταματήστε πια να μιλάτε για κυβέρνηση συνεργασίας με ανθρώπους που δεν θέλουν να συνεργαστούν μαζί σας. Πριν από ένα μήνα μπήκαν άνθρωποι σε ένα τρένο και είπαν πάμε κι όπου βγει και σκοτωθήκαν 57 άνθρωποι, κι εσείς μας λέτε ψηφίστε κι όπου βγει; Θα δούμε μετά τις εκλογές με ποιον θα κυβερνήσουμε;

Ο Τσίπρας παρακαλούσε ανθρώπους που δεν ήθελαν να συνεργαστούν μαζί του και ο Μητσοτάκης μίλαγε με όρους κυβερνησιμότητας. Πώς να μην έρθει αυτό το ασύλληπτο φιάσκο; Αυτός είναι ο "δεύτερος Τσιπρας", και ο τρίτος είναι "ο Τσίπρας του rebranding".

Το οποίο με βάση αυτά που μου είπες πριν, είναι καταδικασμένο να αποτύχει; Θυμάμαι μια ανάρτηση που είχες κάνει πριν από λίγες μέρες ότι ο Τσίπρας από Τσε έγινε Σημίτης.

Ήταν σκληρή αυτή η ανάρτηση…

Μήπως αυτό θέλει;

Αν το θέλει, μακριά μας να ‘ναι και καλή του επιτυχία. Το "σημιτικό κέντρο" είναι καλυμμένο από τον Μητσοτάκη. Δεν το έχουν καταλάβει; Κυβερνάει με δύο πυλώνες. Ο ένας είναι ο σημιτικός κι άλλος είναι ο ακροδεξιός του πρώην ΛΑΟΣ. Και καταφέρνει με έναν τρόπο και τους συνταιριάζει και τους δυο. Η αλήθεια είναι ότι εγώ τον "Τσίπρα του rebranding" δεν τον κατανοώ, δεν καταλαβαίνω τι θέλει να κάνει. Ξέρω μόνο ότι δεν μου αρέσουν οι κινήσεις του. Και έχω το απόλυτο δικαίωμα αυτόν που υπερασπίζομαι με πάθος σήμερα να πάψω να τον υπερασπίζομαι αύριο, γιατί δεν γουστάρω πια τις κινήσεις του.

Δεν καταλαβαίνω τι έκανε στο συνέδριο. Δεν καταλαβαίνω τι κάνει τώρα. Διότι μην κοροϊδευόμαστε. Ένα τηλέφωνο να σήκωνε στη Γεροβασίλη και να έλεγε "μάζεψέ τους", δεν θα υπήρχαν οι 87 υπογραφές τώρα. Δυστυχώς έχει ανθρώπους δίπλα του που τον οδηγούν σε λανθασμένους δρόμους. Αυτοί τον συμβουλεύουν από το 2019 και έφεραν αυτά τα αποτελέσματα. Δεν το έχει καταλάβει.

Πότε μπαίνει στη πολιτική ζωή σου ο Στέφανος Κασσελάκης;

Τυχαία, ένας κοινός φίλος μας μας φέρνει σε μια τηλεφωνική επικοινωνία. Πέρυσι το καλοκαίρι που ήμουν διακοπές στην Πάρο, πριν κατέβει για υποψήφιος. Έχει κάνει την δήλωση για τη σεξουαλική του ταυτότητα λέγοντας τη φράση "δεν είναι άποψη, είναι η ζωή μου”. Ώπα ρε φίλε, λέω, τι είπες τώρα! Από τότε συγκράτησα το όνομά του. Και τότε που μιλήσαμε στο τηλέφωνο του είπα "συγχαρητήρια για τη δήλωσή σας αυτή".

Μου ζήτησε να του μιλάω στον ενικό και μου λέει: "κοίταξε να δεις, θα μείνω εδώ. Και θα μείνω στην πολιτική. Σκέφτομαι ακόμη και την προεδρία του ΣΥΡΙΖΑ". Του λέω: Νέος άνθρωπος είσαι, η Αχτσιόγλου μπορεί να μην πάει καλά. Μπορεί να χρειαστεί όντως κάποιος ηγέτης στο μέλλον. "Όχι", μου λέει, "για τώρα μιλάω".

Αυτή η συζήτηση πότε γίνεται;

Tον Αύγουστο του 2023. Του λέω "τι εννοείς τώρα;". Μου φάνηκε τόσο απίθανο. Τι να σου πω καλέ μου άνθρωπε; Κάν το! Δεν έχεις τίποτα να χάσεις. Θα καταγράψεις μια δύναμη 5- 10%. Πολύ σύντομα ανακάλυψα ότι θα κερδίσει.

Γιατί ανακάλυψες ότι θα κερδίσει;

Γιατί ο κόσμος ένιωθε ό,τι ένιωθα κι εγώ. Δε γούσταρε με τίποτα τους ανθρώπους που υπονόμευσαν τον Τσίπρα και τον οδήγησαν σε παραίτηση. Ήθελε να τους εκδικηθεί. Και το έκανε. Και θα πιανόταν από οποιονδήποτε. Πόσο μάλλον όταν έρχεται μπροστά του ο… σταρ του Χόλιγουντ. Κακά τα ψέματα τώρα, όλα μετράνε. Διότι όταν βλέπεις έναν άνθρωπο που έχει αυτή την εμφάνιση, λες "ναι, έτσι θα ήθελα να είναι αυτός που θα με σώσει".

Και από εκείνη την πρώτη επικοινωνία για ποιο λόγο γίνεται πιο στενή η φιλία;

Καταρχάς δε μιλάμε για στενή φιλία. Μιλάμε για μία πολύ καλή σχέση. Έχω αυτή τη ρημάδα την κατάρα να είμαι μ’ αυτόν που τον πολεμάνε όλοι. Το οποίο έχει φτάσει σε ακραία σημεία πλέον. Μπορεί να βλέπω Τσάμπιονς Λιγκ και να είμαι με μία ομάδα και να αδικήσει ο διαιτητής την άλλη ομάδα και αντί να χαρώ που θα κερδίσουμε, να λέω "αυτό είναι αδικία, θα είμαι με τους άλλους". Οπότε είμαι πάντα με αυτόν που βάλλεται.

Και αδικείται ο Κασσελάκης από τότε που εξελέγη αρχηγός;

Μόνο αδικείται, δεν γίνεται και τίποτα άλλο. Προσπαθώ να βρω γιατί μένει εδώ. Γιατί εγώ δεν θα έμενα, το ομολογώ. Θα τους έλεγα "δεν πάτε να πνιγείτε;" και θα γύριζα στη ζωή μου. Τι είναι αυτό που τον έλκει; Επειδή μου αρέσει πάρα πολύ να ψυχογραφώ τους ανθρώπους, νομίζω ότι ο Κασσελάκης έχει μια τεράστια ανάγκη να αγαπιέται, αλλά με τους δικούς του όρους. Το οποίο το εκτιμώ βεβαίως. Εγώ πχ δεν θα ανέβαζα ποτέ τον Τάιλερ πάνω στην εξέδρα στην κεντρική ομιλία στο Σύνταγμα. Το θεωρώ λάθος πολιτικά. Από την άλλη όμως του δίνω ένα τεράστιο respect διότι αυτό πάει την ελληνική κοινωνία δεκαετίες μπροστά.

Μπορεί να πετύχει o Κασσελάκης;

Πιστεύω πως αν πάει στην Αμερική μπορεί να πετύχει πολύ περισσότερα. Εμένα τα αποτελέσματα μου δείξανε δύο Ελλάδες. Όταν παίρνεις 18 - 20% στην Αττική και στην επαρχία 10- 12, με εξαίρεση κάποιους "ανοιχτούς" νομούς, είναι σαν η επαρχία να σου λέει δεν θέλω ομοφυλόφιλο πρωθυπουργό. Και δεν ξέρω αν αυτό θα αλλάξει σύντομα. Και φοβάμαι ότι στην επαρχία αυτός ο συντηρητισμός πηγάζει από σκελετούς στις δικές τους ντουλάπες.

Αυτός ο συντηρητισμός υπάρχει και εντός του ΣΥΡΙΖΑ;

Λιγότερο. Εκεί, στα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, μετράει το εξής: Τι είναι αυτός ο ανεξέλεγκτος που δεν τηρεί την επετηρίδα, που βγάζει νέα πρόσωπα και μας αφήνει απ’ έξω, που αποφασίζει χωρίς να συνεδριάζουν δέκα φορές τα όργανα; Ο Τσίπρας τι έκανε; Θα έπρεπε να συνεδριάσουν όλα τα όργανα για να παρθεί μια απόφαση. Να κάνουν όλους τους συμβιβασμούς, να συμφωνήσει ο Τσακαλώτος, ο Τζανακόπουλος, οι 53 και οι 1013 - όλοι οι φωστήρες για να ληφθεί μια απόφαση. Μπορεί να είναι πολύ δημοκρατικό, αλλά καθόλου λειτουργικό. Εγώ θα ήθελα από τον Τσίπρα να είχε διαγράψει το 2019 το μισό του κόμμα, και τότε θα είχε πετύχει και θα είχε ξαναβγεί. Σήμερα, πιο εύκολα μπορείς να περάσεις τις εξετάσεις και να μπεις στη NASA παρά να φτάσει ο ΣΥΡΙΖΑ να διαγράψει κάποιον.

Γιατί κατά την άποψη σου υπάρχει αυτός ο υπόγειος πόλεμος που - ας μην κοροϊδευόμαστε τώρα - δέχεται ο Κασσελάκης από τον Τσίπρα;

Δεν μπορώ να καταλάβω τι θέλει. Δεν καταλαβαίνω γιατί ένας άνθρωπος που το 2023, χωρίς να του το ζητάει κανείς, αποφασίζει να φύγει, και πριν περάσει καλά καλά ένας χρόνος βάζει τρικλοποδιές στον επόμενο αρχηγό. Προσωπικά, δεν το έχω ξαναδεί αυτό. Ακόμη και από οικογένειες της Δεξιάς που υποτίθεται ότι μισιούνται: Μητσοτάκηδες, Σαμαράδες, Καραμανλήδες - κανείς δεν έκανε αυτό στον επόμενο.

Ο Καραμανλής έχασε, πήγε στα πίσω έδρανα της Βουλής και άφησε τον Σαμαρά να κάνει τη δουλειά του μετά. Ο Σαμαράς μπορεί να βγαίνει κατά καιρούς και να αφήνει καμιά σπόντα, αλλά δεν ήρθε ποτέ να αμφισβητήσει ευθέως τον Μητσοτάκη, να φτιάξει ομάδες ή να γράψει στο facebook "ο Μητσοτάκης πρέπει να πάει πάλι σε εκλογές για πρόεδρο".

Δεν έχουν ξαναγίνει αυτά τα πράγματα. Ένας πρώην πρωθυπουργός παρεμβαίνει για να πει κάτι για τη χώρα του. Δεν γίνεται κομματάρχης. Τι τον κάνει να νιώθει ότι είναι ακόμα κόμμα του; Πήγαινε λύσ’ το αυτό το πρόβλημα. Ασχολήσου με κάτι άλλο. Είσαι πρώην πρωθυπουργός, σε έχουν σε μεγάλη εκτίμηση στο εξωτερικό, άνοιξε τους ορίζοντές σου.

Πώς την εξηγήσεις όλη αυτή τη στάση;

Η στάση του Τσίπρα πολιτικά δεν εξηγείται, μόνο ψυχολογικά εξηγείται. Ένας άνθρωπος ο οποίος είναι συνηθισμένος να βγαίνει πρόεδρος, να είναι στα κινήματα, να είναι πρόεδρος της νεολαίας, μετά του κόμματος, να κερδίζει, να ξανακερδίζει, να κυβερνά, να χάνει, να είναι όλη η ενήλικη και εφηβική ζωή του μέσα στην πολιτική, προφανώς όταν αποχωρεί βρίσκεται μπροστά σε ένα υπαρξιακό κενό. Αυτό, όμως, που το συναισθάνομαι σε ανθρώπινο επίπεδο, δεν μπορείς να το καλύπτεις με το να γίνεις τασιάρχης. Κάλυψε το με μια φυγή του εαυτού σου προς τα εμπρός. Έκανε το ινστιτούτο του, έκανε ένα πετυχημένο συνέδριο. Τέλεια κίνηση! Και πάλι όμως ο μικροκομματισμός δεν τον άφησε να φύγει μπροστά. Κάνεις το Ινστιτούτο σου άσυλο αποστατών την ώρα που ο ελληνικός λαός τούς έχει δώσει 2,45% και τους έχει πει "σπίτια σας και τις έδρες πίσω";

Μου είπες πριν ότι συνηθίζεις να στηρίζει αυτούς που αδικούνται. Ποιο θα ήταν αυτό που θα σε οδηγούσε στο να μην συνεχίσεις να στηρίζεις τον Στέφανο Κασσελάκη;

Το να αρχίσει να αδικεί.

Άρα μέχρι στιγμής θεωρείς ότι μόνο τον αδικούν;

Ναι, θεωρώ ότι έχει κάνει λάθη, τα οποία όμως αδικούν τον ίδιο, όχι άλλους. Τόσο δύσκολο είναι να του δώσουν χρόνο; Όχι, δε θεωρώ ότι αδικεί, αδικείται αυτήν τη στιγμή απ’ αυτούς που είναι καθισμένοι σε καρέκλες και φοβούνται ό,τι αυτός δεν είναι Τσίπρας να ακολουθήσει τη μέθοδο της αδράνειας. Αυτός θα τους πάρει και θα τους σηκώσει. Και δε θέλουν να σηκωθούν.

Ποια είναι σήμερα η πολιτική σου σχέση με τον Στέφανο;

Μιλάμε στο τηλέφωνο, με ρωτάει πράγματα και απορώ πώς μου μιλάει ακόμα, γιατί του κάνω αδιανόητη κριτική και αυτό εκτιμώ περισσότερο σε αυτόν. Εμένα αν μου έκαναν τέτοια κριτική, δεν ξέρω αν θα τους ξαναμιλούσα. Προφανώς, όμως, αυτός ο άνθρωπος, επειδή έχει μεγαλώσει στην Αμερική, λειτουργεί αλλιώς. Προφανώς, οι άνθρωποι εκεί ξέρουν την αξία του "μαστιγώματος". Εκτιμούν το μαστίγωμα, όχι τα χάδια.

Η εμπλοκή με τον ΣΥΡΙΖΑ, τον Τσίπρα, τον Κασσελάκη τώρα σου έκανε καλό ή κακό στην συνολική σου εικόνα;

Η απάντηση είναι ότι δε με αφορά η εικόνα μου. Είμαι τα τραγούδια μου, και τα τραγούδια μου δεν έχουν την εικόνα μου. Ως προς τις πολιτικές μου απόψεις, έχω πάρει πάρα πολλή αγάπη και, φαντάζομαι, και πάρα πολύ μίσος. Μόνο που αυτούς που λένε "συνέχισε να τα λες, είσαι η φωνή μας" τους ξέρω, είναι συνοδοιπόροι μου. Τους άλλους δεν τους ξέρω, δεν περπατάμε στον ίδιο δρόμο, άρα δεν με αφορούν. Επίσης, ο τρόπος που λειτουργώ στη δουλειά μου είναι τελείως έξω από το πολίτικο κομμάτι.

Λένε, ας πούμε, πώς γράφεις για τον Ρέμο και στον Ρέμο λένε πώς σου γράφει ο Μωραΐτης. Δεν κατάλαβα; Δηλαδή αν ήταν σήμερα στη ζωή η Βίκυ Μοσχολιού -που ήταν βαμμένη Νέα Δημοκρατία- εγώ δεν θα της έγραφα; Θα ήμουν έξω από την πόρτα της παρακαλώντας να της γράψω! Επίσης, στις συναναστροφές μου είμαι πάρα πολύ ήπιος με τον άλλον που έχει άλλες απόψεις. Πάρα πολύ διαλλακτικός. Για να καταλάβεις, οι περισσότεροι φίλοι μου είναι δεξιοί.

Μάλιστα, ενδιαφέρον.

Και κάνουμε πάρα πολύ χιούμορ με αυτούς τους φίλους, με τα πολιτικά. Και άμα μου στείλουν κάτι σατιρικό για τον Κασσελάκη, θα πέσω κάτω από τα γέλια. Το χιούμορ, η σάτιρα, ο αυτοσαρκασμός είναι ένα κομμάτι το οποίο μας ενώνει πάρα πολύ και οικογενειακά με τη γυναίκα μου και την κόρη μου.

Η ταύτιση με το συγκεκριμένο κόμμα στάθηκε εμπόδιο για συνεργασίες; Επαγγελματικές μουσικές;

Κάποιοι πήγαν να φύγουν κάποια στιγμή και η απάντησή μου ήταν "θα ξαναγυρίσουν". Και γύρισαν. Σ’ αυτά αυτά τα πράγματα είμαι πάρα πολύ ήσυχος: άσε τον χρόνο να κάνει τη δουλειά του.

Πότε θα δούμε καινούργια σου δουλειά;

Tο φθινόπωρο θα βγει ένας δίσκος με τον Γιώργο Νταλάρα σε μουσική του Νίκου Μερτζάνου, με κοινωνικά τραγούδια, και ένας δίσκος με τη Λένα Πλάτωνος. Πάρα πολύ ιδιαίτερο πράγμα. Τελείως άλλο. Ηρθε η Λένα, λέω έλα Χριστέ μου, γιατί δεν είχα τολμήσει να ονειρευτώ μια συνεργασία μαζί της.

Έχεις κάποιο άλλο κόμμα ως επιλογή ψήφου εκτός του ΣΥΡΙΖΑ

Το ΚΚΕ είχα, αλλά το έχω βγάλει από την ζωή μου. Λόγω του "όχι" που είπε στο νομοσχέδιο για την ισότητα στο γάμο, τελείωσε ως επιλογή ψήφου για μένα.

Πριν υπήρχε;

Πάντα ήταν αποκούμπι, λόγω οικογενειακής παράδοσης. Παρόλα αυτά πάντα θα εκτιμώ τους ανθρώπους που ψηφίζουν αυτό το κόμμα για τους αγώνες τους, για την ετοιμότητά τους να κατέβουν στο δρόμο, που εγώ δεν θα ξεκουνηθώ να κατέβω.Γιατί κάποιος πρέπει να κατέβει. Δεν έχω θέμα να παραδεχτώ το θετικό ακόμη και σε ανθρώπους με τους οποίους έχω κάθετη διαφωνία. Για παράδειγμα, εκτιμώ αυτό που έκανε ο Μητσοτάκης με το Τικ Τοκ το 2023, έστω κι αν τώρα του το διέλυσε ο Κασσελάκης. Δηλαδή, του είπανε θα τσαλακωθείς, θα πατήσεις τον εαυτό σου κάτω για να κερδίσουμε τους νέους. Και το έκανε. Λοιπόν, αυτό δείχνει ότι έχει κότσια. Θα πουν κάποιοι, είχε σύμβουλο τον Γκρίνμπεργκ. Και ο Τσίπρας να τον είχε σύμβουλο, δεν θα τον άκουγε. Ο Μητσοτάκης τον άκουσε. Αυτό δείχνει πολλά.

Ποιους εκτιμάς στη Νέα Δημοκρατία;

Τον Ρουσόπουλο πάνω από όλους. Γιατί είναι ένα ιδιοφυές πολιτικά πρόσωπο, το οποίο επίσης έχει αδικηθεί. Ακόμα και σήμερα με το που θα ακουστεί το όνομά του λένε κάποιοι για το Βατοπέδι, ενώ είναι ένας άνθρωπος τον οποίο ουσιαστικά ενέπλεξαν σε όλο αυτό.

Αν κάποια στιγμή ήταν ο Ρουσόπουλος, αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας θα μπορούσες να ψηφίσεις Νέα Δημοκρατία αν δεν υπήρχε ο Κασσελάκης;

Όχι, θα προτιμούσα να έρθει αυτός σε κάτι πιο αριστερό. Κοιτά, δεν θα ψήφιζα ποτέ Νέα Δημοκρατία, όμως είμαι πάντα ανοιχτός σε ό,τι θεωρώ πιο έντιμο. Δεν ψήφισα ποτέ τον Κώστα Καραμανλή, όμως σε σχέση με τον Σημίτη παρακαλούσα να βγει ο Καραμανλής. Και ας αποδείχτηκε ότι δεν ήταν καλός πρωθυπουργός γιατί δεν ήταν, αλλά θέλω να πω ότι δεν έχω τέτοιου τύπου στεγανά.

Αν θα διάλεγες κάποιους στίχους από τραγούδι σου για να πεις στο Στέφανο τι πρέπει να κάνει από δω και πέρα ποιούς στίχους θα διάλεγες;

Φωτιά για να καούν τα χάρτινα.

Και ένας στίχος που είναι οδηγός για τη δική σου ζωή;

Αυτό είμαι εγώ κι αν θες να ρθείς να έρθεις.

Διαβάστε Επίσης

Νίκος Μωραΐτης: Έξαλλος με την παρουσία της Νέας Αριστεράς στο Ινστιτούτο Τσίπρα - "Καληνύχτα Αλέξη"

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για ό,τι συμβαίνει τώρα στην Ελλάδα και τον Κόσμο στο thetoc.gr