Μουντιάλ 2026: "Αν συνεχίσεις ρισκάρεις τη ζωή σου" - Τρεις μήνες μετά ο Γκόρντον είναι στην αποστολή της Σκωτίας

Τα όνειρα ενός ποδοσφαιριστή μπορούν να γίνουν πραγματικότητα ακόμα και στα 43 του, όταν η συντριπτική πλειοψηφία των συναδέλφων του απολαμβάνουν ήδη τη σύνταξη και τα κέρδη της καριέρας τους.

Σαν να μην έφτανε η ηλικία του, που τον καθιστά γηραιότερο ποδοσφαιριστή στο Μουντιάλ 2026, ο Κρεγκ Γκόρντον, προκειμένου να είναι διαθέσιμος στον προπονητή Στιβ Κλαρκ αύριο (13/6) για τον εναρκτήριο αγώνα της Σκωτίας εναντίον της Αϊτής (στο στάδιο Ζιλέτ στη Βοστώνη), έπρεπε να αντιμετωπίσει έναν σοβαρό τραυματισμό στον αυχένα τον Μάρτιο, που θα μπορούσε να του κοστίσει τη ζωή.

Τότε, φαινόταν προορισμένο να μην πετάξει στο εξωτερικό, να αποσυρθεί από το ποδόσφαιρο, αλλά αντίθετα, γι΄ άλλη μια φορά, επικράτησε, ο τερματοφύλακας που αψηφά τους νόμους του χρόνου και της ιατρικής για να πραγματοποιήσει το όνειρό του να εμφανιστεί στο Παγκόσμιο Κύπελλο, για πρώτη φορά.

Η ιστορία του Κρεγκ Γκόρντον αξίζει να ειπωθεί και το BBC έκανε ένα ντοκιμαντέρ γι΄ αυτήν στη σειρά "Icons of Football". Όλα ξεκίνησαν τον περασμένο Μάρτιο, όταν ο τερματοφύλακας πήγε στο Λονδίνο για να συναντηθεί με τον Ουσάμα Γιανούν, έναν ειδικό στη σπονδυλική στήλη, ο οποίος, μετά από εξετάσεις και κλινική εξέταση, εξήγησε τους κινδύνους αν συνέχισε να παίζει με τραυματισμένο αυχένα.

"Αν συνεχίσει θα μπορούσε να παραλύσει, θα μπορούσε να πεθάνει...", είχε αποφανθεί ο Γιανούν. Ο τερματοφύλακας της Χαρτς απάντησε ότι θέλει να υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση ώστε να είναι έτοιμος για το Παγκόσμιο Κύπελλο, κι ας ήξερε πως αυτό το χειρουγείο μπορεί να τον οδηγήσει ακόμα και στο θάνατο αν κάτι δεν πήγαινε καλά.

"Εκείνη τη στιγμή", είπε στο BBC, "ήρθα αντιμέτωπος με ένα δίλημμα: να συνεχίσω να προσπαθώ να παίζω ή να σκεφτώ το υπόλοιπο της ζωής μου και να πω στον εαυτό μου: "Πρέπει να σταματήσω για να είμαι σωματικά αρκετά υγιής για να παίζω με τα παιδιά μου, για να τους προσφέρω έναν ενεργό πατέρα που μπορεί να κάνει τα πράγματα που θέλουν να κάνουν μαζί τους".

Τελικά, όλοι ξέρουμε τι επέλεξε: αποδέχτηκε τους κινδύνους που ενυπήρχαν στη λεπτή αυτή επέμβαση και δικαιώθηκε. "Αλλά υπήρξαν φορές που έκλαψα λόγω ενός τραυματισμού. Μόνος. Επειδή δεν δείχνω στους άλλους τα συναισθήματά μου. Αυτή τη φορά ήταν διαφορετικά από το παρελθόν: υπήρχε ένας πραγματικός φόβος ότι ήταν κάτι σοβαρό, ένας μακροχρόνιος τραυματισμός που θα με επηρέαζε όχι μόνο ποδοσφαιρικά, αλλά και για το υπόλοιπο της ζωής μου. Έπρεπε να επιλέξω αν θα έβαζα το ποδόσφαιρο πάνω απ' όλα ή την υγεία μου στο μέλλον".

Επέλεξε να παλέψει και να χειρουργηθεί για να επιστρέψει στο γήπεδο. Έτσι, στο "Χάμπντεν Παρκ" έπαιξε στο φιλικό εναντίον του Κουρασάο, τον τελευταίο εντός έδρας αγώνα του πριν από το Παγκόσμιο Κύπελλο. Πέταξε για το Σάρλοτ της Βόρειας Καρολίνας με την υπόλοιπη ομάδα και τώρα θα αντιμετωπίσει την Αϊτή. Ίσως ξεκινήσει βασικός, ίσως όχι. Το άπιαστο όνειρό του να παίξει στο Παγκόσμιο Κύπελλο, ωστόσο, έχει γίνει πραγματικότητα.

Κατά τη διάρκεια της περασμένης σεζόν, ο Γκόρντον έκανε μόνο έξι εμφανίσεις για την Χαρτς και την Εθνική ομάδα της Σκωτίας, και από τον Ιανουάριο δεν έχει παίξει σε επίσημο αγώνα λόγω του τραυματισμού στον αυχένα που έθεσε σε κίνδυνο την καριέρα του.

Μια καριέρα γεμάτη πόνο

Ολόκληρη η καριέρα του Σκωτσέζου τερματοφύλακα μαστίζεται από τραυματισμούς, μια μακρά, ανηφορική μάχη που αντιμετώπισε με το ίδιο πνεύμα που είχε δείξει από τον Μάρτιο. Έχει αντιμετωπίσει προβλήματα στον αστράγαλο, σπασμένα χέρια κι ένα πόδι, χειρουργικές επεμβάσεις στο γόνατο, προβλήματα στον αυχένα και τον ώμο: το ντοκιμαντέρ του BBC εκτιμά ότι έχασε συνολικά 1.975 ημέρες δραστηριότητας, περίπου 200 παιχνίδια.

Η μεγαλύτερη σε διάρκεια απουσία ήταν το 2012, όταν η τενοντίτιδα της επιγονατίδας τον κράτησε εκτός δράσης για δύο χρόνια, παρά τις διαβουλεύσεις στην Ισπανία και τη Σουηδία, τα τρία χειρουργεία και τη χρήση ψυχολόγου. Ναι, ψυχολόγος: Η Σάντερλαντ, η ομάδα του τότε, πίστευε ότι ο πόνος που τον δυσκόλευε εξαιρετικά ακόμη και να ανέβει σκάλες ή να περπατήσει στον δρόμο ήταν απλώς αποκύημα της φαντασίας του. Δεν ήταν. Τόσα για έναν ψυχολόγο...

"Υπήρξαν φορές που έκλαψα λόγω των τραυματισμών. Αλλά μάλλον δεν το δείχνω στους άλλους", επιβεβαίωσε ο Γκόρντον, κοιτάζοντας πίσω. Τα κρύβει όλα πίσω από την ηρεμία και τα 193 εκατοστά του ύψους του, αλλά εξακολουθεί να έχει καρδιά. Και είναι σπουδαία. Έχει υποφέρει πολύ και τώρα ελπίζει να πάρει την ανταμοιβή που του αξίζει.

Το μέλλον

Ο Γκόρντον θα αποφασίσει τι θα κάνει την επόμενη σεζόν μετά το Παγκόσμιο Κύπελλο. Ο τερματοφύλακας είναι επί του παρόντος ελεύθερος από τη Χαρτς, αλλά δεν τηλεφωνεί στον ατζέντη του κάθε μέρα. Ζει το όνειρο μιας ζωής, παίζοντας στο πρώτο του Παγκόσμιο Κύπελλο σε ηλικία 22 ετών, από το διεθνές ντεμπούτο του εναντίον του Τρινιντάντ και Τομπάγκο στο Easter Road το 2004.

Θα είναι ο γηραιότερος παίκτης στο τουρνουά στο εξωτερικό και το μότο του είναι "απόλαυσε τη στιγμή". "Ήταν μια δύσκολη χρονιά", παραδέχτηκε, "γιατί το να φτάσω τόσο μακριά και να φτάσω στην απαραίτητη φυσική κατάσταση για να αγωνιστώ σε αυτό το επίπεδο δεν ήταν εύκολο".

"Τώρα νιώθω καλά και θα δούμε τι θα συμβεί μετά το τουρνουά. Θα κάνω ένα σύντομο διάλειμμα και μετά θα αξιολογήσω τι θα κάνω. Συνταξιοδότηση; Αυτή η ώρα θα έρθει, είτε τώρα είτε του χρόνου. Θα αντιμετωπίσουμε αυτό το ζήτημα εν ευθέτω χρόνω".

Διαβάστε Επίσης

Μουντιάλ 2026: Ανησυχία για τα πανάκριβα εισιτήρια και τα άδεια καθίσματα - Έως 8.500 ευρώ για τους αγώνες της Αγγλίας

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για ό,τι συμβαίνει τώρα στην Ελλάδα και τον Κόσμο στο thetoc.gr