Ιστορικά οχήματα: Μια αδιΚΥΑ που πρέπει να διορθωθεί

Χιλιάδες ιδιοκτήτες ιστορικών οχημάτων σε όλη τη χώρα κοιτάζουν απογοητευμένοι να μαραζώνουν ακινητοποιημένα τα αυτοκίνητα που με κόπο, μεράκι και πολλά χρήματα συντηρούν και αναπαλαιώνουν.

Η αιτία; Δύο Κοινές Υπουργικές Αποφάσεις (ΚΥΑ) των υπουργείων Μεταφορών και Οικονομικών τον Οκτώβριο του 2017 και τον Φεβρουάριο του 2019, με τις οποίες επί της ουσίας απαγορεύεται η κυκλοφορία των Ιστορικών Οχημάτων (ΙΟ).

Οι αιτίες αυτής της απίθανης κατάστασης πολλές: αλληλοκαρφώματα των ομοσπονδιών του χώρου, μια -ως συνήθως- άστοχη κρατική παρέμβαση, περισταστικά κατάχρησης των πινακίδων, κλπ.

Το αποτέλεσμα είναι να ζημιωθούν πρώτα και κύρια οι κάτοχοι των ιστορικών οχημάτων, να ακυρώνονται εκδηλώσεις η μία μετά την άλλη και κατ’ επέκταση να ζημιώνονται χιλιάδες επαγγελματίες (συνεργεία, ηλεκτρολογεία, φανοποιεία – βαφεία, ταπετσέρηδες, κλπ), αλλά και όσοι εντός ή εκτός πόλεων φιλοξενούσαν τέτοιες εκδηλώσεις και έφερναν χρήμα ακόμη και σε μικρά χωριά.

Το ακόμη πιο τραγελαφικό είναι ότι οι κάτοχοι ΙΟ είναι υποχρεωμένοι να ασφαλίζουν αυτοκίνητα που απαγορεύεται να κυκλοφορούν, καθώς διαφορετικά, στη σχετική online βάση δεδομένων των ασφαλιστικών εταιρειών, θα εμφανίζονται ως ανασφάλιστα και θα κινδυνεύουν με πρόστιμο.

Η νοοτροπία των αρμόδιων κρατικών αξιωματούχων ενδεικτική της κατάστασης. «Α, ενδιαφέρεσαι για τους πλούσιους με τις τζάγκουαρ;», μου έλεγε προ καιρού στη Βουλή ανώτατο στέλεχος του υπουργείου Μεταφορών, όταν του έθεσα το ζήτημα. Αδυνατούσε (ή αδιαφορούσε) να καταλάβει ότι «οι πλούσιοι» δεν έχουν πρόβλημα, γιατί οι συλλέκτες ιστορικών Rolls Royce, Ferrari, Porsche μπορούν να βγάλουν πινακίδες σε όποια χώρα θέλουν, πληρώνοντας όσο χρειαστεί.

Το πρόβλημα αφορά για άλλη μια φορά τη μεσαία τάξη, τις οικογένειες που έχουν κρατήσει και έχουν φτιάξει τον «βάτραχο» του παππού, το mini cooper των φοιτητικών χρόνων, το 2CV που πάντα ονειρεύονταν, τον «σκαραβαίο» που μεγάλωσε 3-4 γενιές. Ακόμη και τα μεγάλου κυβισμού BMW 2002 ή μια παλιά Mercedes w114 που άντεξαν και αξίζουν να βγαίνουν μερικές βόλτες το μήνα. Και πολλοί δεν έχουν μόνο ένα…

Με ευθύνη των ομοσπονδιών (ΕΟ-ΦΙΛΠΑ, ΕΟΟΕ, ΕΛΠΑ) και του υπουργείου, έπεσε ένα πραγματικό «μαύρο» στα ιστορικά οχήματα, δημιουργώντας άλλη μια θλιβερή πανευρωπαϊκή πρωτιά για την Ελλάδα.

Ας δούμε πρώτα τι ισχύει σε άλλες χώρες

Γερμανία:

Υπάρχουν –προαιρετικά- κρατικές ιστορικές πινακίδες (H-Kennzeichen) για οχήματα άνω των 30 ετών που βρίσκονται σε άριστη εργοστασιακή κατάσταση. Έχουν ετήσιο φόρο (κάτι σαν τέλη κυκλοφορίας) περίπου 190 ευρώ και μειωμένη ασφάλεια. Η κυκλοφορία τους είναι εντελώς ελεύθερη, ακόμη και στους «πράσινους» δακτυλίους κάποιων γερμανικών πόλεων. Οι ασφαλιστικές εταιρείες προσφέρουν πολύ μειωμένα ασφάλιστρα και σε κάποιες περιπτώσεις με περιορισμό χιλιομέτρων (π.χ. 10.000 το χρόνο, άπιαστο για μια αντίκα ούτως ή άλλως). Αρχικό εφάπαξ κόστος πιστοποίησης, ΚΤΕΟ και έκδοσης των πινακίδων περίπου 150-300 ευρώ, ανάλογα με το κρατίδιο.

Αγγλία:

Ακόμη πιο απλό σύστημα, καθώς η Αγγλία, μια χώρα με μεγάλη παράδοση στα ιστορικά οχήματα, δεν έχει καθεστώς ιστορικών πινακίδων. Από τον Μάιο του 2018 οχήματα άνω των 40 ετών απαλλάσσονται από τέλη κυκλοφορίας και από το ΚΤΕΟ ως θεωρούμενα ιστορικά (Vehicle of Historic Interest - VHI), έχουν όμως υποχρέωση να τα διατηρούν σε άριστη κατάσταση. Μέχρι το Μάιο του 2018 είχαν ένα μεικτό σύστημα όπου οχήματα μέχρι το ’60 απαλλάσσονταν από ΚΤΕΟ και τέλη, ενώ τα νεότερα, ανάλογα με τη χρονολογία, από τέλη ή/και ΚΤΕΟ.

Τι πρέπει να κάνουμε εμείς

Στην Ελλάδα το μακροχρόνιο καθεστώς χορήγησης ιστορικών πινακίδων από τρεις διαφορετικές ομοσπονδίες καθιστά σχεδόν αδύνατη την κατάργησή τους.

Επομένως, η αφαίρεση της έκδοσης από τις ομοσπονδίες και η χορήγηση μίας και ενιαίας κρατικής πινακίδας είναι ένα σωστό μέτρο, κοντά στο γερμανικό μοντέλο. Αυτό είναι και το μόνο θετικό σημείο της πρόσφατης ΚΥΑ και πέραν τούτου ουδέν.

Η ρύθμιση που προβλέπεται στην ΚΥΑ για χορήγηση πιστοποιητικών από τις ομοσπονδίες και μάλιστα ανά διετία είναι απαράδεκτη. Οι κάρτες FIA/FIVA που ήδη χορηγούνται με 10ετή διάρκεια είναι υπεραρκετές. Οι ομοσπονδίες πρέπει να φροντίσουν τα έσοδά τους με τις συνδρομές των μελών τους, με εισιτήρια εκδηλώσεων ή άλλους εμπορικούς τρόπους και πάντως όχι μέσω χαριστικών ρυθμίσεων από το κράτος.

Προφανώς θα χρειαστεί ένας επανέλεγχος όσων ήδη έχουν ιστορικές πινακίδες για να μετατραπούν σε κρατικές ιστορικές και αυτό θα έχει ένα εφάπαξ κόστος. Εδώ πρέπει να ληφθούν υπόψιν αρκετές υποκατηγορίες οχημάτων, ώστε να μην αποκλειστούν ΙΟ και υποστούν τεράστια οικονομική ζημιά οι ιδιοκτήτες τους. Π.χ. οχήματα που έχουν κάνει οριστική διαγραφή στο υπουργείο (γιατί ο ιδιοκτήτης ήταν καλυμμένος με το αρχικό καθεστώς των ιστορικών πινακίδων), ιστορικά οχήματα από τρίτες χώρες (κυρίως ΗΠΑ – Καναδάς) που έχουν εκτελωνιστεί μόνο ως αντίκες, γιατί η νομοθεσία απαγορεύει τον εκτελωνισμό ως κανονικά ΙΧ, οχήματα που έχουν μεταβιβαστεί με απλές υπεύθυνες δηλώσεις και πολλές άλλες περιπτώσεις.

Το κράτος και η όποια μεικτή επιτροπή πρέπει να φροντίσουν όλα αυτά να γίνουν με ταχύτητα αλλά και χωρίς αποκλεισμούς. Θα πρέπει να εξεταστεί –έστω και κατ’ εξαίρεση- ακόμη και η δυνατότητα έκδοσης κανονικών πινακίδων για όσους κατόχους ΙΟ το επιθυμούν, αλλά δεν τις διαθέτουν.

Το μείζον ζήτημα βέβαια είναι το θέμα της κυκλοφορίας. Οι προβλέψεις της ΚΥΑ για 2η και 4η Κυριακή κάθε μήνα και την 1η Τετάρτη για συνεργείο αγγίζουν ή ξεπερνούν τα όρια της γραφικότητας. Τα ΙΟ πρέπει να μπορούν κινούνται όποτε έχουν το χρόνο και τη διάθεση οι ιδιοκτήτες τους και όχι όποτε επιβάλλει ένας υπουργός. Για άλλους είναι εργάσιμες οι καθημερινές, για άλλους τα Σαββατοκύριακα, η ζωή έχει προχωρήσει από το ωράριο «Δευτέρα – Παρασκευή 8:00 - 16:00».

Ελεύθερη κυκλοφορία αλλά όχι δωρεάν

Επομένως, η κυκλοφορία των ιστορικών οχημάτων πρέπει να είναι ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι θα είναι και δωρεάν.

Οι ιδιοκτήτες ΙΟ θα πρέπει να αποδεχτούν ότι θα υπάρχουν τέλη κυκλοφορίας σε ένα συμβολικό ποσό για τα ελληνικά δεδομένα, π.χ. της τάξης των 50 -100 ευρώ ετησίως. Φυσικά θα πρέπει να ζητηθεί εξαίρεση από τα τεκμήρια.

Εννοείται πως όλα πρέπει να είναι ασφαλισμένα κανονικά, ενώ θα μπορούσε να συζητηθεί ακόμη και το θέμα του ΚΤΕΟ ανά διαστήματα, π.χ. πενταετία, από μια χρονολογία και πάνω μόνο (π.χ. μετά το 1960) ή/και με ειδικές προβλέψεις για οχήματα π.χ. της δεκαετίας του 1920, που δεν έχει νόημα να εξεταστούν σε φρένα και καυσαέρια ως κανονικά αυτοκίνητα.

Όλα αυτά πρέπει να συζητηθούν σε επίπεδο ομοσπονδιών, λεσχών και αρμοδίων, ώστε να καταλήξουν σε μια κοινή ολοκληρωμένη πρόταση προς το υπουργείο, ώστε να μπορεί να γίνει αποδεκτή από το κράτος χωρίς καχυποψία.

Είναι πραγματικά κρίμα το χόμπι και η περιουσία χιλιάδων φίλων του ιστορικού οχήματος, ενός στοιχείου πολιτισμού για μία χώρα, να καταστρέφεται από συλλόγους και κρατικούς αξιωματούχους κατώτερους των περιστάσεων.

Κατεβάστε εδώ το ΦΕΚ με τη νέα ΚΥΑ για τα ιστορικά

Φωτό: Ευρωκίνηση

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για ό,τι συμβαίνει τώρα στην Ελλάδα και τον Κόσμο στο thetoc.gr