Με ένα πρωτότυπο κείμενο, που ξεκινάει με τις νέες τάσεις στην κατανάλωση αλκοόλ, που το καταναλώνουν όλο και λιγότερο οι νέες γενιές, ο Χρήστος Χωμενίδης πλέκει το εγκώμιο του κρασιού. Αφού εξηγεί ότι όλες οι κοινωνίες από αρχαιοτάτων χρόνων παρήγαγαν αλκοολούχα ποτά, σημειώνει ότι η ζωή και η ψυχολογία μας χρειάζονται κάποιες φορές βοήθεια, και από όλες τις νέες τάσεις και εξαρτήσεις, εκείνος προτιμάει το παραδοσιακό κρασί.
Το κείμενο του Χρήστου Χωμενίδη
Η ζωή, φίλοι μου, ζορίζει. Όχι μονάχα αν στερείσαι τα απαραίτητα, αν σε βαράνε κατακέφαλα οι συμφορές. Μα κι όταν είσαι επιφανειακά επιτυχημένος, εύπορος, δημιουργικός. Τότε, από μια ηλικία ιδίως και ύστερα, σε ταλανίζουν τα υπαρξιακά αδιέξοδα. Μια γενική αίσθηση ματαιότητας. Το άγχος της φθοράς και του θανάτου. Για να τη βγάλεις καθαρή, πρέπει να έχεις νοσηρό ναρκισσισμό ή χθαμαλή νοημοσύνη. (Ο Χίτλερ δεν έπινε σταγόνα.) Ειδάλλως, προκειμένου να μην καταρρεύσεις ψυχικά, αναζητάς κάποιο ψυχοτρόπο.
Κοιτάξτε γύρω σας. Άνθρωποι, απελευθερωμένοι δήθεν από τις εξαρτήσεις, βουλιάζουν στις νευρώσεις τους κι αναζητούν διαρκώς ψυχολογική βοήθεια, όχι σπανίως και φαρμακευτική υποστήριξη. Υγιεινιστές, καθαροί από νικοτίνη και αλκοόλ, ενδίδουν σε χημικά νέας εποχής ή απλώς στη μαριχουάνα – στη Νέα Υόρκη απαγορεύεται δια ροπάλου το τσιγάρο, η μυρωδιά του μπάφου όμως σε αρπάζει από τα μούτρα. Το πιο αθώο δήθεν; Το πληκτρολόγιο προέκταση των δακτύλων τους. Το ακατάπαυστο σκρολάρισμα και ποστάρισμα ως διαφυγή από την πραγματικότητα.
Κάλλιο, λέω εγώ, μια αίθουσα ντουμανιασμένη με κόσμο κεφάτο χάρη και σε ένα δυο ποτήρια, που επικοινωνεί μεταξύ του, παρά ένα αποστειρωμένο περιβάλλον κινητάκηδων, ρουφηγμένων από τα σόσιαλ μίντια.
Οι υπερβολές πάντοτε βλάπτουν. Αν έχω ανάγκη ωστόσο από κάτι να με χαλαρώσει, να με ανεβάσει, θα διαλέξω το κρασί. Που είναι και αίμα του Κυρίου μας.
πηγή: Capital.gr