Δεν ξεχνάμε, δεν συγχωρούμε

Η αφίσα έχει σαν σύνθημα, ακριβώς κάτω από την εικόνα του τρένου, ένα λίγο απειλητικό: "Δεν ξεχνάμε, δεν συγχωρούμε". Μοιάζει λίγο με το σύνθημα του εκδικητή-τιμωρού, αλλά και τέτοια τραγωδία όπως ο χαμός των 57 ανθρώπων στα Τέμπη, πώς να τη συγχωρέσεις; Ούτε να την ξεχάσεις μπορείς.

Η αφίσα υπογράφεται από τον Σύλλογο των συγγενών των θυμάτων Τεμπών , από εργατικά συνδικάτα, φοιτητικούς συλλόγους και "μαζικούς φορείς" αγνώστου ταυτότητας, που είναι πάντα έτοιμοι να κατέβουν στους δρόμους όμως άμα είναι για καλό σκοπό, και έτσι δίνουν και έναν αέρα μαζικότητας. Οπως ελπίζουν ότι θα είναι και οι συγκεντρώσεις μνήμης του Σαββάτου για την τραγωδία που μας συγκλόνισε.

Το σύνθημα πάντως πάνω από το σκίτσο, που μοιάζει με δάνειο από τον Περισσό, δημιουργεί μια σύγχυση, όπως και να το κάνεις: "Ή τα κέρδη τους ή οι ζωές μας" γράφει η αφίσα, αφήνοντας να εννοηθεί ότι για όλα φταίει η Hellenic Train και τα γνωστά καπιταλιστικά συμφέροντα. Γιατί όμως να φταίνε οι Ιταλοί -που διαχειρίζονται την εταιρεία, όχι όμως και τις υποδομές της- για το γεγονός ότι το δικό μας απίθανο Δημόσιο τοποθέτησε έναν άχρηστο στη θέση του σταθμάρχη, είναι ένα ερώτημα. Γιατί να φταίνε οι Ιταλοί για το δικό μας απίθανο ελληνικό Δημόσιο, συν η πολιτική ηγεσία εννοείται, που δεν κατάφεραν 15 χρόνια να λειτουργήσουν την τηλεδιοίκηση είναι ένα δεύτερο ερώτημα. Θα μπορούσαμε να προσθέσουμε κι άλλα. Αλλά ας είναι.

Το αίτημα της συγκέντρωσης δεν διευκρινίζεται στην αφίσα και ενδεχομένως είναι μια παράληψη, αλλά υποθέτουμε βάσιμα ότι είναι αυτό που κυριαρχεί σε άλλες αφίσες, όπως εκείνη της αρμοδίας "Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Εστιατορίων και Συναφών Επαγγελμάτων" που και φέτος, όπως πάντα, είναι παρούσα στις εκδηλώσεις: "Απαιτούμε Δικαιοσύνη" διαβάζουμε και το αίτημα είναι απολύτως κατανοητό.

Τώρα βέβαια τι είδους δικαιοσύνη απαιτεί ο καθένας είναι προς συζήτηση και φοβάμαι ότι δεν θα συμφωνήσουμε όλοι. Αλλά εδώ διαφωνήσαμε για τους 200 τους Καισαριανής, δεν θα διαφωνήσουμε με τη δικαιοσύνη στα Τέμπη; Θεωρητικά, το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να αφήσουμε τη Δικαιοσύνη να κρίνει, αλλά ούτε εκεί θα συμφωνήσουμε.

Οι συγγενείς των θυμάτων, ή τουλάχιστον εκείνοι που επηρεάζονται από την κ. Καρυστιανού και την κ. Κωνσταντοπούλου, είναι πεπεισμένοι -σε αντίθεση με τα ευρήματα, την κοινή λογική και τα πορίσματα της Δικαιοσύνης και των καθηγητών- σε μια πολιτική και οικονομική συνωμοσία που ερμηνεύει την καταστροφή και τον θάνατο των παιδιών. Είναι πεπεισμένοι και δεν θα αλλάξουν άποψη όσα βίντεο και αν εμφανιστούν, όσες εκθέσεις και να δημοσιοποιηθούν, ότι το τρένο μετέφερε παράνομο, εύφλεκτο φορτίο και αυτό εξηγεί και την πυρόσφαιρα. Τελεία. Εξ ου και η απαίτηση για τις εκταφές των σορών των θυμάτων, η αμφισβήτηση των βίντεο που δείχνουν το τρένο "καθαρό” από παράξενο φορτίο (σ.σ.: ο κ. Πλακιάς πρόσφατα αποκάλυψε ότι ορισμένοι συγγενείς ήξεραν για τα βίντεο, αλλά τα έκρυβαν γιατί δεν τους βόλευαν), αλλά και η σύγκρουση με τους δικαστές που διεξήγαγαν την έρευνα.

Έχουν μείνει δηλαδή στο ευφάνταστο σενάριο Βελόπουλου – Λακαφώση και σε όλη αυτή την παραφιλολογία που αναπτύχθηκε τα προηγούμενα χρόνια, που οδήγησε και στην παράλληλη ιστορία του μπαζώματος.

Μην απορείτε γιατί. Είναι αδύνατον να συμβιβαστείς με την ιδέα ότι η τραγωδία που ζεις, η απώλεια του παιδιού σου, οφείλεται σε ένα τόσο συνηθισμένο και μπανάλ γεγονός, όπως είναι η δυσλειτουργία και η διαφθορά στη δημόσια διοίκηση (προφανώς και με ευθύνη της πολιτικής εξουσίας, μην παρεξηγηθούμε). Χρειάζεσαι μια άλλη εξήγηση. Κάτι πιο υποχθόνιο και δραματικό. Δεν μπορεί να θρηνείς το παιδί σου επειδή ο σταθμάρχης βαρέθηκε να χαράξει την πορεία του τρένου με τον πίνακα και επειδή οι προϊστάμενοί του έφυγαν νωρίτερα από τη βάρδιά τους. Δεν είναι δυνατόν…

Η 3η επέτειος για το τραγικό δυστύχημα συμπίπτει με την έναρξη της δίκης, αλλά πολύ φοβάμαι ότι ούτε αυτή θα εκτονώσει την πίεση, παρά τη συστηματική εργασία που έχει κάνει ο εφέτης ανακριτής. Δεν είναι μόνο ότι οι συγγενείς αγωνίζονται να απονομιμοποιήσουν το δικαστήριο και τις διαδικασίες του, είναι και η μεγάλη δυσπιστία του κόσμου για τη Δικαιοσύνη. Και αν κρίνουμε από τα όσα αποκαλύφθηκαν στη δίκη για τις τηλεφωνικές υποκλοπές, μάλλον δεν έχουν και απολύτως άδικο.

Αυτή είναι και η λέξη-κλειδί άλλωστε. Ο κόσμος που θα είναι σήμερα Σάββατο στις πλατείες, αυτό που θέλει να εκφράσει με την παρουσία του -ειδικά εκείνοι που θα κατέβουν χωρίς την κινητοποίηση του κόμματος- δεν είναι μόνο η απαίτηση να λογοδοτήσουν οι υπεύθυνοι για την τραγωδία. Και υπευθύνους θεωρούν, καλώς ή κακώς, τους πολιτικούς, που μέχρι στιγμής δεν έχουν βρεθεί ενώπιον της κρίσης των φυσικών τους δικαστών.

Είναι και η μεγάλη τους δυσπιστία για όλο το σύστημα. Τόσο της Δικαιοσύνης όσο και του πολιτικού συστήματος. Αυτή τη δυσπιστία εκμεταλλεύονται τα κόμματα που υποδύονται τους μαζικούς φορείς για να κατεβάσουν τον κόσμο στους δρόμους, αυτή η δυσπιστία είναι που τροφοδοτεί και τα νέα κόμματα του αντισυστήματος. Μένει να δούμε αν η μετάλλαξη του προσώπου που συμβολίζει την τραγωδία των Τεμπών, δηλαδή της Μαρίας Καρυστιανού, από ηρωίδα μάνα σε πολιτικό αρχηγό, θα επηρεάσει και την πρόσληψη του κόσμου για τα όσα συνέβησαν στα Τέμπη πριν από 3 χρόνια.

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για ό,τι συμβαίνει τώρα στην Ελλάδα και τον Κόσμο στο thetoc.gr