Υποθέτω ότι συμφωνούμε όλοι, αυτή είναι η χειρότερη στιγμή της κυβέρνησης, χειρότερη και από εποχή με τις διαδηλώσεις για τα Τέμπη, όταν ο κόσμος ήταν πεπεισμένος ότι υπήρχε στο τρένο παράνομο φορτίο και ξυλόλιο. Δεν το περιμέναμε από τον ΟΠΕΚΕΠΕ, υποτίθεται ότι το σκάνδαλο ήταν, λέει, διαχρονικό και διακομματικό, όπως έλεγε ο Παύλος Μαρινάκης, πού και πού ζοριζόταν ακόμα και ο Ανδρουλάκης με κάτι λαμόγια που είχε κάνει κουμπάρους του, αλλά η εντύπωση που δημιουργείται τώρα από τους φακέλους της ευρωπαϊκής εισαγγελίας, με 20 νεοδημοκράτες στο στόχαστρο, είναι καταλυτική.
Το κλίμα είναι ασήκωτο. Σε σημείο που να αναρωτιέσαι αν μπορεί να φθάσει η κυβέρνηση μέχρι τις εκλογές ή αν πρέπει να τις επισπεύσει. Για ανάκαμψη δεν μιλάμε, μοιάζει με επιστημονική φαντασία. Σίγουρα δεν ελπίζει σε βελτίωση της εικόνας της με τον ανασχηματισμό, όσο συμπαθής και να είναι ο Μαργαρίτης Σχοινάς. Ήταν μονόδρομος η καρατόμηση των εμπλεκομένων υπουργών και του κ. Σκρέκα.
Σκεφτείτε τι έχει να γίνει όταν θα αρχίσουν να κυκλοφορούν και να δημοσιεύονται αναλυτικά οι στιχομυθίες των βουλευτών με τους υπαλλήλους και τα στελέχη του ΟΠΕΚΕΠΕ. "Δες το, σε παρακαλώ, είναι δικό μας παιδί, έτρεξε πολύ στις εκλογές" και τα γνωστά.
Ήδη πήραμε μια πρώτη γεύση από τις απομαγνητοφωνημένες συνομιλίες που κατέγραψε η ελληνική αστυνομία και βρίσκονται στον φάκελο της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, θα ακολουθήσει νέο σίριαλ, όπως και με τον "Φραπέ" και τον "Χασάπη", δεν υπάρχει καμία αμφιβολία. Θα διαβάζουμε σεντόνια με το manual της ρουσφετολογίας.
Μόνο που πλέον δεν είναι καθόλου αστείο, αν ήταν ποτέ κάτι αστείο, εκτός από τις προσωπικότητες τύπου Φραπέ, που απαιτούσαν από την εξουσία να τους ικανοποιήσει όλα τα αιτήματα. Είναι αποκαρδιωτικό και εξοργιστικό. Και κανένας δεν αποδέχεται το άλλοθι που επικαλούνταν στην αρχή η κυβέρνηση, ότι τα λεφτά ήταν των "ξένων" και δεν μπήκαν στην τσέπη των πολιτικών. Οι περισσότεροι νιώθουν ξεφτίλα. Εθνική ξεφτίλα.
Πού ξέρεις όμως, με αυτή τη νέα δικογραφία, μπορεί να μάθουμε και ποιος είναι ο περίφημος Μάκης που ακούγεται στις πρώτες κασέτες. Δεν είναι και λίγο….
Και σκεφτείτε μετά να έρθουν και οι αποκαλύψεις που απειλεί ο Ντίλιαν στις υποκλοπές… Κόλαση.
Ορισμένοι εισηγούνται εκλογές. Ως ένα είδος κάθαρσης. Ότι διαφορετικά δεν αντέχει το σύστημα. Ότι έχει χαθεί η δημοκρατική νομιμοποίηση. Έχει μια λογική, αλλά φυσικά η ιδέα θα απορριφθεί από το Μαξίμου. Σιγά μην πάμε σε εκλογές στη χειρότερη στιγμή της κυβέρνησης κι ενώ μαίνεται ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή. Και υπάρχει και το άλλο. Δηλαδή τι θα κερδίσουμε, αν στην ηθική απαξία προσθέσουμε και την πολιτική κρίση; Γιατί από τις κάλπες μόνο πολιτική κρίση θα προκύψει, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία.
Δεν τους λυπάσαι, φυσικά, τους κυβερνητικούς. Μόνοι τους έβγαλαν τα μάτια τους και τώρα πληρώνουν το τίμημα. Και για τις υποκλοπές, με κινητήριο δύναμη και διοργανωτή του σκανδάλου το ιδιαίτερο γραφείο του πρωθυπουργού, και για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, όπου η ανοχή του Μαξίμου, δηλαδή του Μητσοτάκη, επέτρεψε στους διαφόρους υπουργούς και στους βουλευτές να επιδοθούν σε ένα όργιο ρουσφετολογίας.
Ακόμα και οι φανατικοί της πολιτικής σταθερότητας δυσκολεύονται πλέον να βρουν έστω και ένα άλλοθι στην κυβέρνηση, η άρνηση του ΠΑΣΟΚ να συνεργαστεί με τη Νέα Δημοκρατία του Κυριάκου Μητσοτάκη μοιάζει λιγότερο μικροκομματική.
Η κυβέρνηση μοιάζει να έχει δύο πρόσωπα. Το ένα είναι εκσυγχρονιστικό και προοδευτικό. Το άλλο είναι ό,τι πιο παραδοσιακό, λαϊκίστικο και, συνεπώς, και διεφθαρμένο. Μοιάζει σαν η υπόθεση των ομόφυλων ζευγαριών να ήταν ένα σημείο καμπής. Φοβισμένος από τις αντιδράσεις έκτοτε ο πρωθυπουργός, προσπάθησε να εκτονώσει την πίεση, υποχωρώντας στις απαιτήσεις της λαϊκής δεξιάς. Οι δικοί του έχουν οχυρωθεί στο Μαξίμου, οι "λαϊκοί" έχουν καταλάβει όλα τα αξιώματα.
Ορισμένοι θα πουν, όχι άδικα, ότι στη ρίζα του κακού είναι ο σταυρός προτίμησης και η συνεπακόλουθη συναλλαγή που ευνοεί. Μου δίνεις την ψήφο σου, σου δίνω, μέσω της διαπλοκής με το βαθύ κράτος και τις υπηρεσίες του, χρήματα υπό μορφή επιδομάτων. Ακριβώς όπως άλλοτε γίνονταν οι διορισμοί.
Ήρθε η ώρα να επανέλθει η συζήτηση για τον σταυρό. Ο συνήθης αντίλογος είναι οι υπερεξουσίες που αποκτά ο επικεφαλής του κόμματος. Παραμύθια, λες και τώρα δεν διαθέτει απεριόριστη εξουσία. Η άλλη άλλαξε τη σειρά των εκλεγέντων βουλευτών ανάμεσα στους δύο γύρους, με γνώμονα το ποιος ή ποια θα ανεχόταν τα καπρίτσια της αδιαμαρτύρητα, και δεν άνοιξε ρουθούνι. Η λίστα μας μάρανε;
Είναι σίγουρα ο σταυρός προτίμησης μια εξήγηση γι’ αυτό που συνέβη στον ΟΠΕΚΕΠΕ, όχι όμως μόνο ο σταυρός. Είναι και η αντίληψη ότι τα κοινοτικά ταμεία είναι ένα είδος μεταμφιεσμένης κοινωνικής πολιτικής για τις φτωχότερες χώρες του Νότου και η πεποίθηση ότι υπάρχει ελαστικότητα στη νομιμότητα των συναλλαγών, είναι και μια τυπικά ελληνική αντίληψη για το ποιος πληρώνει ποιον και γιατί και τι είναι το δημόσιο (ή κοινοτικό) χρήμα, είναι και μια τόσο παραδοσιακή αντίληψη για την εξουσία και το κράτος-λάφυρο —κυρίως αυτό— που φαίνεται ότι είναι η επικρατούσα αντίληψη στη Νέα Δημοκρατία. Καλά ξεμπερδέματα…
Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις
Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για ό,τι συμβαίνει τώρα στην Ελλάδα και τον Κόσμο στο thetoc.gr