Διαγραφή Σαμαρά: Γκάφα ή ευκαιρία;

Στον Ουίνστον Τσόρτσιλ συνηθίζουμε να αποδίδουμε σχεδόν όλες τις βιτριολικές πολιτικές ατάκες, αλλά μία από τις πλέον αξιομνημόνευτες φαίνεται πως όντως την εκστόμισε: "Έξω από το κόμμα μου είναι οι αντίπαλοί μου· μέσα στο κόμμα μου είναι οι εχθροί μου". Πρέπει να σας
πω ότι δεν έχω συναπαντήσει μέχρι σήμερα πολιτικό αρχηγό (και μου δόθηκε η ευκαιρία να συνομιλήσω κατ’ ιδίαν με κάποιους) που να μην πιστεύει ακράδαντα το παραπάνω οξύμωρο απόφθεγμα. Μου διαφεύγει αυτή τη στιγμή ποιος είπε –ο Τσόρτσιλ ή ο Ουάιλντ- και το σχετικό
αντίστοιχο: "Καλύτερα να κρατάς κοντά σου τους εχθρούς σου για να μπορείς να τους ελέγχεις". Στην περίπτωση του Αντώνη Σαμαρά μοιάζει να ισχύουν και τα δύο.

Την πρώτη φορά που ο Σαμαράς "έθεσε εαυτόν εκτός κόμματος" (μια προσφιλή έκφραση του Ανδρέα Παπανδρέου που δεν δίστασε να την υιοθετήσει ο γιος του πιο εμβληματικού πολιτικού του αντιπάλου) ήταν… ένας άλλος Σαμαράς: τρεις δεκαετίες νεότερος και ασυγκρίτως πιο ισχυρός. Δεν έκανε ζημιά μονάχα στην κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη ρίχνοντάς την από την εξουσία στα μέσα κιόλας της πρώτης θητείας της, αλλά και στην ίδια την πατρίδα: έστειλε στις ελληνικές καλένδες το ζήτημα με την ονοματοδοσία του βόρειου γείτονα, με αποτέλεσμα το ζήτημα να επιλυθεί ένα τέταρτο του αιώνα αργότερα υπό σαφώς πιο δυσμενείς όρους. Η στάση του θα μπορούσε να διδάσκεται και στα πανεπιστήμια ως κλασικό παράδειγμα των επώδυνων επιπτώσεων που επιφέρει ο εθνικιστικός μαξιμαλισμός. Για τη στάση του αυτή στιγματίστηκε ως "προδότης" της παράταξής του και καταδικάστηκε σε δεκάχρονη "εξορία" στην πολιτική έρημο. Ίσως να μην επέστρεφε και ποτέ από την εν λόγω "εξορία" εάν η Ντόρα
Μπακογιάννη δεν έκανε το μοιραίο λάθος να υποτιμήσει τη δική του διείσδυση στη "βάση του κόμματος" και να υπερτιμήσει τη δική της. Στη χώρα των λωτοφάγων όλοι οι πολιτικοί δικαιούνται μια δεύτερη ευκαιρία: το να απέχεις από τα δρώμενα στην κεντρική σκηνή συχνά
μεταφράζεται στο να παραμένεις άφθαρτος· η ισχυρή νοσταλγία υπερφαλαγγίζει την ασθενική μνήμη.

Σήμερα, εκ πρώτης όψεως, το πολιτικό τοπίο μοιάζει ολότελα διαφορετικό. Διανύοντας την έβδομη δεκαετία της ζωής του ο Αντώνης Σαμαράς δεν δείχνει να διαθέτει τα ηλικιακά περιθώρια για ένα βροντερό comeback. Μην μας παραπλανά η πρόσφατη περίπτωση με την "επιστροφή" του Τραμπ· εκεί οι διαφορές από την περίπτωση Σαμαρά είναι συντριπτικά περισσότερες από τις ομοιότητες. Η πραγματική επιρροή του μεσσήνιου πολιτικού στην κοινοβουλευτική ομάδα της Νέας Δημοκρατίας είναι αισθητά πιο μικρή από τη φαινομενική, τουλάχιστον αφ’ ης στιγμής δεν συμπεριλαμβάνεται ο ίδιος στις τάξεις της· ουσιαστικά, θα αποτελέσει ηχηρή έκπληξη εάν τον ακολουθήσει έστω κι ένας βουλευτής στην "έξοδο" διακινδυνεύοντας πάνω από τη μισή κοινοβουλευτική του θητεία (εάν προκληθούν έτσι πρόωρες εκλογές) και σχεδόν μηδενίζοντας τις πιθανότητες επανεκλογής του. Αυτή τη φορά δεν διαφαίνεται "Πολιτική Άνοιξη" στον ορίζοντα για οιονδήποτε wannabe "αποστάτη".

Από την άλλη μεριά, η απομάκρυνση του Αντώνη Σαμαρά από την παράταξή του έρχεται, κατά ειρωνικό τρόπο, σε μια περίοδο που η παράταξή του προσεγγίζει –"κάνει άνοιγμα", όπως λέμε στα χωριά μας- το ολοένα και διογκούμενο εκλογικό σώμα που πρεσβεύει τις ιδέες του.

Ποτέ άλλοτε οι ιδέες του Σαμαρά δεν ήταν τόσο δημοφιλείς στον χώρο της ακροδεξιάς: η πατριδοκαπηλία και η θρησκοκαπηλία βρίσκονται κυριολεκτικά στα ντουζένια τους. Θα μπορούσε, άραγε, να συστεγάσει κάτω από τις ηγετικές του φτερούγες τις διάσπαρτες δυνάμεις της ακροδεξιάς και να υπογράψει το πιο εφιαλτικό σενάριο για την κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη; Ας μην βιαστούμε να ποντάρουμε σε αυτό το ενδεχόμενο. Μπορεί οι ιδέες του Σαμαρά να είναι ευπρόσδεκτες στο χώρο της ακροδεξιάς, αλλά δεν είναι εξίσου ευπρόσδεκτος και ο ίδιος. Ένα διόλου αμελητέο κομμάτι της ακροδεξιάς, εκείνο που χειραγωγείται από τον διαβόητο τρόφιμο των φυλακών Δομοκού, δεν πρόκειται να παραβλέψει εύκολα πως ήταν ο Σαμαράς εκείνος που έδωσε το "πράσινο φως" για να συνενωθούν οι δικογραφίες και να δρομολογηθεί η ποινική δίωξη εναντίον της Χρυσής Αυγής μετά (και με αφορμή) τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα (έστω και αν ένα από τα βασικότερα κίνητρά του τότε, αν όχι το βασικότερο, ήταν η εκλογική ενίσχυση της παράταξης που θα θελήσει τώρα να αποδυναμώσει).

Ένα άλλο κομμάτι της ακροδεξιάς, δημοσκοπικά ακόμη σημαντικότερο, εκείνο που γαλουχείται με τα νάματα του φαλακρού πωλητή φαρμάκων κατά της φαλάκρας, δεν έχει την παραμικρή όρεξη να υποδεχτεί τον Σαμαρά ως δερβέναγα στο τσαρδί που έχτισε με τον ιδρώτα του. Ανάλογα αισθήματα τρέφουν και οι ακροδεξιοί βαρόνοι με πιο χθαμαλό ανάστημα. Όλα δείχνουν πως αυτή τη φορά ο Αντώνης Σαμαράς κατευθύνεται προς την πολιτική του "έρημο" με one way ticket. Αλλά και πάλι, ποτέ δεν ξέρεις. Εδώ είναι Μπαλκάνια.

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για ό,τι συμβαίνει τώρα στην Ελλάδα και τον Κόσμο στο thetoc.gr