Ενας πειρασμός για τον καθένα

Σε μια χώρα όπου η συνεργασία θα ήταν, αν όχι αυτοσκοπός, τουλάχιστον καθημερινό πολιτικό βίωμα και σε κάθε περίπτωση δεν θα χρησίμευε ως σημαία ευκαιρίας, σήμερα θα είχαμε μια παντοδύναμη κυβέρνηση 187 εδρών. Μια κυβέρνηση ουσιαστικά ακλόνητη, εξουσιοδοτημένη όχι μονάχα να εξαντλήσει την επόμενη τετραετία, αλλά και να εφαρμόσει το πρόγραμμά της στο ακέραιο. Μια κυβέρνηση που θα συστέγαζε την Κεντροδεξιά με την Κεντροαριστερά και θα συσπείρωνε στις γραμμές της στελέχη και οπαδούς με αντιλήψεις, αν όχι καθαρής σωφροσύνης, όσο το δυνατόν εγγύτερες στον ορθό λόγο. Μια κυβέρνηση για να την καμαρώνεις.

Εντάξει. Και μετά ξυπνήσαμε. Στη χώρα όπου η πιο ισχυρή κυβέρνηση που πέρασε ποτέ, η κυβέρνηση Παπαδήμου, με 255 έδρες από τις 300, ήταν ταυτόχρονα και η πιο ανίσχυρη, εκείνη που σωριάστηκε σε λίγους μήνες σαν πύργος από τραπουλόχαρτα, δεν θα λέγαμε πως ήταν κάτι που δεν το περιμέναμε. Πάλι από αυτήν εδώ τη φιλόξενη στέγη ("Τερατογενέσεις συνεργασίας", The TOC, 3 Απριλίου 2023) είχαμε εξηγήσει δια μακρών πώς και καταφέραμε στην Ελλάδα η κυβέρνηση συνεργασίας να ταυτίζεται με την αδυναμία, τον συμβιβασμό, τον εκβιασμό και μια ιδιότυπη ομηρία των μεγάλων κομμάτων από τα μικρότερα: "Εγώ θα σου δώσω τις λίγες έδρες που έχεις απόλυτη ανάγκη προκειμένου να εξασφαλίζεις τη Δεδηλωμένη στο κοινοβούλιο ή θα σε στηρίξω με ψήφο ανοχής, αλλά κι εσύ σε αντάλλαγμα θα μου δώσεις υπουργικά οφίτσια ή/και θα εφαρμόσεις το δικό μου πρόγραμμα". Δεν ζούμε στη μοναδική χώρα όπου συμβαίνουν όλα αυτά τα δυσάρεστα, αλλά σίγουρα σε μια από τις ελάχιστες δημοκρατίες όπου συμβαίνουν τόσο απροκάλυπτα, για να μην πω τόσο ξετσίπωτα. Θα έλεγε κανείς ότι τα παχιά προεκλογικά λόγια δεν είναι παρά άδεια τσόφλια. Θυμηθείτε μονάχα τον Ιούνιο του 2012, πώς κυριολεκτικά σε μια νύχτα θάφτηκαν λοιδορίες, συκοφαντίες και προσβολές δεκαετιών ανάμεσα στη Νέα Δημοκρατία και στο ΠΑΣΟΚ και πώς, ξανά σε μια νύχτα, μια δεκαετία αργότερα, βγήκε πάλι από τη ναφθαλίνη η τοξική ρητορική –"ο Λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει Δεξιά"- και ξεθάφτηκε το τσεκούρι του πολέμου.

Περσινά ξινά σταφύλια. Για να πούμε και του στραβού το δίκιο, ο πειρασμός των δεύτερων εκλογών είναι ακαταμάχητος και γνέφει σαγηνευτικά προς όλα τα κόμματα, εκτός ίσως από τον ΣΥΡΙΖΑ που δεν μπορεί να περιμένει από αυτές παρά μια συντριβή μεγαλύτερη και από εκείνη που υπέστη χτες τη νύχτα. Θα ήταν σχεδόν απάνθρωπο να ζητήσουμε από τον Κυριακό Μητσοτάκη που έφθασε τόσο κοντά στην πηγή της αυτοδυναμίας με σύστημα απλής αναλογικής και αφού πρώτα υποχρεώθηκε να περάσει από τις συμπληγάδες όλων των πιθανών και απίθανων κρίσεων (όπως πολύ εύστοχα έχει λεχθεί, δεν εξερράγη μονάχα το ηφαίστειο της Σαντορίνης) να αντισταθεί στον πειρασμό και να αρνηθεί μια δεύτερη εκλογική αναμέτρηση με χαρακτηριστικά "περιπάτου": λίστα υποψηφίων και αντίπαλο που θα ψάχνει αφήγημα και θα παραπατάει σαν ζαλισμένο κοτόπουλο. Ο Μητσοτάκης δεν λησμονεί ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, με σύστημα ενισχυμένης αναλογικής, έξι ποσοστιαίες μονάδες λιγότερες κι έναν ευκαιριακό σύμμαχο που αναβαπτίστηκε με συνοπτικές διαδικασίες από εξόφθαλμα ακροδεξιός σε γιαλαντζί κεντροδεξιό, κυβέρνησε ανενόχλητα για πάνω από μια τετραετία. Χώρια που η ισχυρή εκλογική εντολή της 21ης Μαϊου προς τον Μητσοτάκη τον απομακρύνει από τη δυσάρεστη ανάγκη να συμμαχήσει με τον "Καμμένο του 2023" –λέγε με και Βελόπουλο- και να τραβήξει χειρόφρενο στις όποιες μεταρρυθμίσεις έχει κατά νου. Η ανακούφιση είναι αμοιβαία: απαλλάσσει και τον Βελόπουλο από την υποχρέωση να εγκαταλείψει τις εθνικοθρησκευτικές του πομφόλυγες που αποδείχτηκαν πιο αποδοτικές και από το φάρμακο κατά του κορωνοϊού ή τις επιστολές του Ναζωραίου. Παρέα με τον Βελόπουλο, ένα διόλου ευκαταφρόνητο ποσοστό του εκλογικού σώματος θα διατηρήσει την πολυτέλεια να κινείται ανεμπόδιστα στη σφαίρα της συνωμοσιολαγνείας και του παραλογισμού· με "φοιτητική ξεγνοιασιά", όπως θα έλεγε και ο Σαββόπουλος.

Ο πειρασμός δεν είναι μικρότερος για τον Ανδρουλάκη και τον Κουτσούμπα. Αμφότεροι μπορούν κάλλιστα στις 25 Ιουνίου να πλευροκοπήσουν τον θανάσιμα πληγωμένο ΣΥΡΙΖΑ –από τα δεξιά ο πρώτος, από τα αριστερά ο δεύτερος- και να μοιραστούν τα ιμάτιά του προτού καν ξεψυχήσει. Το σύστημα της ενισχυμένης αναλογικής εγγυάται και στους δύο ότι δεν θα επιτρέψει να λάβουν μέρος στο φαγοπότι μικρότερα και πιθανόν πιο πεινασμένα σαρκοφάγα κομματίδια. Ειδικά στην περίπτωση του Ανδρουλάκη είναι παραπάνω και από εμφανές ότι ένα αβάσταχτο βάρος έφυγε από το στήθος του. Η χτεσινή κάλπη τον απάλλαξε από τον κόπο, οριστικά καθώς φαίνεται, να αποδείξει ότι δεν είναι πρόθυμο κυβερνητικό συμπλήρωμα διατροφής, να περάσει από την εκλογική οντισιόν και να πάρει τον πρωταγωνιστικό ρόλο που όλοι οι πολιτικοί ονειρεύονται, τη δεύτερη καλύτερη επιλογή μετά –εξυπακούεται- την κυβερνητική αυτοδυναμία: ανέμελη και ανέξοδη αντιπολίτευση. Ακόμη και ο ΣΥΡΙΖΑ, που αδυνατεί να αντικαταστήσει τον ηττημένο του αρχηγό διότι δεν έχει "πάγκο", όταν ξεπεράσει το αρχικό σοκ και την παρεπόμενη κατάθλιψη, μπορεί να ξαναρχίσει να ονειρεύεται ότι κάποια "στραβή" θα προκύψει πάλι στον Μητσοτάκη –τι διάολο, δεν διαθέτει στις τάξεις του κανέναν Κατρούγκαλο;- και θα καταφέρει στις 25 Ιουνίου να "διορθώσει" ένα μέρος από τη ζημιά της 21ης Μαϊου. Στο κάτω-κάτω της γραφής, ζούμε στη χώρα των θαυμάτων. Θαυμάτων, τραυμάτων, θα σας γελάσω.

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για ό,τι συμβαίνει τώρα στην Ελλάδα και τον Κόσμο στο thetoc.gr