Μια Μάχσα που τη φώναζαν Τζίνα

Ποια ήταν εκείνη η Μάχσα Αμινί, που τη φώναζαν -χαϊδευτικά;- Τζίνα, που είχε γεννηθεί το φθινόπωρο του 1999 και εικοσιτρία χρόνια αργότερα δολοφονήθηκε, χτυπήθηκε μέχρι θανάτου, από τους μπάτσους "των ηθών"; Η Μάχσα που αντί να ανθίσει, να καρπίσει, να γελάσει, να γεράσει, έγινε σύμβολο;

Σπάει η καρδιά μου όποτε ένας νέος άνθρωπος μπαίνει στο εικονοστάσι και του πιο δίκαιου ακόμα αγώνα. Ερχόμαστε στον κόσμο ξέχειλοι από χυμούς, όλο γωνίες, παρορμήσεις κι αντιφάσεις, με μια λαχτάρα αξεδίψαστη να στραγγίξουμε τις μέρες μας, να περπατήσουμε τους δρόμους μας, να ζήσουμε. Η Ιφιγένεια σπεύδει στην Αυλίδα πασίχαρη για να παντρευτεί τον Αχιλλέα. Άμα της το είχαν καθοδόν σφυρίξει πως θα την ανέβαζαν στον βωμό, θα τη θυσίαζαν για να φυσήξει ούριος άνεμος και να σαλπάρει ο στόλος για την Τροία, ίσως και να την είχε κοπανήσει. Να την κάνουν με το στανιό ηρωίδα; Να πεθάνει για την Ελλάδα, κατ’εντολήν -λέει- της θεάς;

Τη Μάχσα, που τη φώναζαν και Τζίνα, δεν την είχαν καν διαλέξει για να γίνει σφάγιο εθνικό ή πανανθρώπινο. Κάτι καθοίκια τη σκότωσαν με μπουνιές και με κλωτσιές σε ένα μπουντρούμι...

Τη φαντάζομαι να φτάνει στην Τεχεράνη από την πόλη Σακέζ. Μαζί με τον πατέρα και τον αδελφό της, η μάνα άραγε είχε μείνει πίσω; Είχε η οικογένεια αυτοκίνητο ή στριμώχτηκαν επτάμισυ ώρες στο λεωφορείο; Κέντρο του κουρδικού Ιράν το Σακέζ. Άστρο με μπόλικα χωριά και χωριουδάκια γύρω του, συγκρίνεται ωστόσο με την Τεχεράνη των εννέα εκατομμυρίων κατοίκων; Ποιος τάχα ο σκοπός του ταξιδιού τους; Τέτοιοι άνθρωποι, σε τέτοια μέρη δεν κάνουν τουρισμό –αγνοούν και τη λέξη. Κάποιος πολύ σημαντικός λόγος θα υπήρχε. Να επισκεφθούν ένα γιατρό; Να παραστούν σε ένα γάμο; Να αρραβωνιάσουν μήπως τη Μάχσα-Τζίνα - την περίμενε ένας γαμπρός, νεαρούλης ή μεσήλιξ χηρευάμενος, που θα του είχαν στείλει τη φωτογραφία της μέσω διαδικτύου; Να σκόπευαν πάντως να γράψουν τον Κιαρές στο πανεπιστήμιο αποκλείεται - μόνος του θα τον πήγαινε ο πατέρας...

Να’την λοιπόν η Μάχσα-Τζίνα στην τεράστια πόλη, πιθανόν και για πρώτη φορά στη ζωή της. Ένας παλιός γνωστός τού μπαμπά -υπηρετούσαν στον στρατό μαζί-, έχει πεντέξι δωμάτια με κοινόχρηστο αποχωρητήριο σε συνοικία λαϊκή και εμπορική και τα νοικιάζει σε τιμές προσιτές. Το κτήριο είναι χρέπι. Οι τοίχοι λεκιασμένοι από υγρασία, στα σεντόνια βολτάρουν ψύλλοι. Ποιος νοιάζεται; - πάντως όχι η Μάχσα-Τζίνα που αδημονεί να αναπνεύσει τον πρωτευουσιάνικο αέρα, να χαζέψει τις βιτρίνες, να την κοιτάξουν οι άντρες, να τους ρίξει ίσως κι εκείνη φευγαλέες ματιές. Τρέχει στο μπάνιο να φρεσκαριστεί. Εμπρός στον ραγισμένο καθρέφτη βάφει διακριτικά τα βλέφαρά της, κραγιονάρει πιο έντονα -όπως το συνηθίζει- τα σαρκώδη χείλη της. Φοράει την πιο όμορφη μαντήλα της, αγορασμένη στο παζάρι του Σακέζ. Τη σφίγγει κι έπειτα τη χαλαρώνει. "Στην Τεχεράνη" της έχουν πει "τα ήθη είναι πιο μοντέρνα. Πιο ανεκτικά".

Πότε συνέβη το κακό συναπάντημα; Πώς βρέθηκαν στην είσοδο του αυτοκινητόδρομου; Σκόπευαν μήπως να πάρουν το μετρό; Εκεί πάντως, στο Σαντίτ Χαγκάνι, έπεσαν στο περίπολο της "Αστυνομίας Ηθών". Πεντέξι κόκκορες με την κόκκινη φάσα στο πηλίκιο και το εθνόσημο. Ο Κιαρές πισωπάτησε ενστικτωδώς, έκανε να το βάλει στα πόδια. Η Μάχσα-Τζίνα εντελώς ατάραχη. Δεν έβλεπε κανένα λόγο ανησυχίας, ήταν με τον αδελφό της και είχαν και οι δύο τα χαρτιά τους επάνω τους. Οι κόκκορες τούς κύκλωσαν. Σήκωσε ο ένας τους το γκλόμπ και άγγιξε τις μαύρες τούφες που έβγαιναν από το ύφασμα. "Δεν ντρέπεσαι, κοπέλα μου; Θεό δεν έχεις;" "Με συνοδεύει ο αδελφός μου..." "Και λοιπόν; Ταυτότητες!" Περιεργάστηκε τις ταυτότητές με το δύσπιστο βλέμμα εκείνου που έχει πρεσβυωπία είτε απλώς δεν ξέρει να διαβάζει. "Ακολούθα μας!" την έσπρωξε προς το βαν. "Πού θα την πάτε;" διαμαρτυρήθηκε ο Κιαρές. "Να της κάνουμε ένα μικρό μάθημα σεμνότητας. Σε μια ωρίτσα θα σού τη φέρουμε πίσω. Περίμενε εδώ...".

Τους δίνουν χαρτζιλίκι, μπόνους, για όποιον συλλαμβάνουν; Ή απλώς ανεβαίνουν στα μάτια των ανωτέρων τους; Σίγουρα έπαιξε ρόλο που η Μάχσα-Τζίνα ήταν επαρχιωτοπούλα. Οι Τεχερανές μυρίζονται τον κίνδυνο, πριν τις κοιτάξει ο μπάτσος έχουν σφίξει τη μαντήλα. Εάν ήταν δε η Μάχσα-Τζίνα θυγατέρα κανενός λεφτά, αξιωματούχου, εξέχοντος -τέλος πάντων- προσώπου, μέχρι συγγνώμη που θα της ζητούσαν τα κοκκόρια. Μα από το Σακέζ; Κούρδα; Όπου φτωχός κι η μοίρα του...

Τους αντιμίλησε; Διαμαρτυρήθηκε; Πότε ακριβώς; Όταν της πήραν το κινητό; Ή όταν της ζήτησαν να βγάλει όχι μονάχα τη μαντήλα αλλά και το πανοφώρι της, για να δουν -λέει- πόσο κολασμένη ήταν; Η Μάχσα-Τζίνα δεν το πίστευε πού είχε βρεθεί, σε ένα τσιμεντένιο αχούρι που το πάτωμά του είχε ποτίσει από το κάτουρο. Ο μπαμπάς της θα ανησυχούσε, θα αγωνιούσε, κι όταν επέστρεφαν με τον Κιαρές δεν θα τους άφηνε να ξαναπάνε βόλτα.

"Κάτω όλες! Κατάχαμα!" Στο αρρωστιάρικο φως της λάμπας, διέκρινε δυό ακόμα γυναίκες, οι οποίες κάτω απ’το τσαντόρ φορούσαν μίνι φούστες και μπουστάκια, επαγγελματίες θα ήταν, πόρνες... "Για ποια με περάσατε; Τι σχέση έχω εγώ-…" Τότε ήρθε το πρώτο χαστούκι.

Κάθε άνθρωπος έχει έναν μικρό, κρυφό διακόπτη. Εάν τον γυρίσεις, μετατρέπεται σε κτήνος. Τρεις; πέντε κόκκορες; αναψοκοκκινισμένοι, κάθιδροι, χορεύουν πάνω της, την πατάνε με τα λερά σκαρπίνια τους. Μέχρι που να λιποθυμήσει. Ώσπου να αναβλύσει αίμα απ’το στόμα και τα αυτιά της.

"Εντάξει και τι τρέχει; Την πάμε στο νοσοκομείο, την αφήνουμε στα επείγοντα και ούτε γάτα ούτε ζημιά." "Θα μας ζητήσουν ευθύνες! Πιθανόν να μπλέξουμε...". Από τη στιγμή που ο βασανιστής αρχίζει να γίνεται γραφειοκράτης, τυπολάτρης κι ευθυνόφοβος, το καθεστώς κλονίζεται. Μια τυραννία που φιλοδοξεί να κρατά τα προσχήματα έχει βάλει πλώρη για τα βράχια.

Η Μάχσα-Τζίνα διακομίστηκε εγκεφαλικά νεκρή. Οι δικοί της ενημερώθηκαν με μισόλογα, η φρικαλέα είδηση διαδόθηκε, διαδηλώσεις ξέσπασαν, το κύμα της διαμαρτυρίας διεθνώς φουσκώνει ώρα με την ώρα. Οι πετεινοί που τη δολοφόνησαν ίσως ήδη να κρέμονται, ο καθένας από το δικό του τσιγκέλι.

Όπου και να γυρίσεις σήμερα το μάτι, βλέπεις τη φωτογραφία της. Αύριο θα της αναγείρουν πιθανώς μνημείο. Μεθαύριο -με τη μεταπολίτευση στο Ιράν- θα δώσουν το όνομα της σε δρόμους, σε πλατείες, η ιστορία της θα γραφτεί στα σχολικά βιβλία.

Άξιζε ο θάνατος της; Να μην ακούω αηδίες! Δεν ήθελε η Μάχσα-Τζίνα να αντισταθεί, να ηγηθεί, να ενσαρκώσει οποιονδήποτε απελευθερωτικό αγώνα. Να ζήσει τής αρκούσε. Να χαρεί. Ποιος έχει το δικαίωμα να σκοτώνει, ποιος να αξιοποιεί τους νεκρούς;

Εάν μάθαινε η Ιφιγένεια τι της ετοιμάζαν στην Αυλίδα, θα το είχε σκάσει με κανένα βοσκό.

Πηγη: Capital

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για ό,τι συμβαίνει τώρα στην Ελλάδα και τον Κόσμο στο thetoc.gr