Ο μεγάλος χαμένος του Κυπριακού

Οι συζητήσεις στο Όρος του Προσκυνητή στο Μοντ Πελεράν για την επίλυση του Κυπριακού και κυρίως η μη επίτευξη συμφωνίας επί των κριτηρίων του εδαφικού έχουν έναν χαμένο: την Κύπρο.

Αν και αυτή η προσπάθεια καταλήξει σε αποτυχία πάμε σε μια de facto διχοτόμηση του νησιού η οποία σε βάθος χρόνου μπορεί να μετατραπεί σε de iure.

Δύσκολα μπορεί να πιστέψει κανείς ότι οι συζητήσεις κόλλησαν στην επιστροφή 13.000 Ελληνοκυπρίων στις εστίες τους ή ακόμη και στο θέμα της Μόρφου ή στην απαίτηση της Αθήνας να συμφωνηθεί πριν τη διεξαγωγή πολυμερούς το καθεστώς των εγγυήσεων μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας.

Όλα τα παραπάνω είναι μεν σοβαρά αλλά συζητήσιμα αν οι συνομιλητές προσέλθουν στο τραπέζι με διάθεση συμφωνίας.

Το πιο πιθανό είναι ότι η Άγκυρα εκτιμά ότι ακόμη κι αν δεν επιλυθεί το Κυπριακό εκείνη δεν έχει να χάσει τίποτε. Το αντίθετο μάλιστα: θα συνεχίσει να έχει στην κατοχή της το 37% του εδάφους της μεγαλονήσου και φυσικά τον απόλυτο πολιτικό έλεγχό του.

Αποδεικνύεται έτσι για μία ακόμη φορά πως όταν ένα πρόβλημα διαιωνίζεται η επίλυσή του καθίσταται όλο και πιο δύσκολη. Πολλώ δε μάλλον το Κυπριακό όπου πέρασαν 42 χρόνια από τη μαύρη επέτειο της Τουρκικής εισβολής στο νησί.

Και το ερώτημα είναι απλό: τι κάνουμε τώρα; Οι επιλογές είναι συγκεκριμένες, η εξής μία: Ελλάδα και Κύπρος να προσέλθουν σε μια πολυμερή έχοντας από πριν συμφωνήσει σε μια πρόταση επί των κριτηρίων του εδαφικού και του καθεστώτος των εγγυήσεων, την οποία θα έχουν προηγουμένως κοινωνήσει στον ΟΗΕ.

Μία πρόταση όπου θα καταβάλλεται μία ακόμη προσπάθεια για την επίτευξη συμφωνίας. Το που μπορεί να κάνουν πίσω Αθήνα και Λευκωσία έχει γραφτεί, δεν παραβιάζουμε κλειστές θύρες. Για παράδειγμα ούτε η Ελλάδα, ούτε η Τουρκία μπορούν να παραμείνουν εγγυήτριες δυνάμεις της νέας οντότητας που θα προκύψει. Μπορούν όμως άλλοι, π.χ. το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, η ή η Ε.Ε. έδαφος της οποίας άλλωστε θα αποτελεί το νησί. Σε αυτό θα επιμείνω για έναν σοβαρό λόγο: Διότι λόγω της εκ περιτροπής προεδρίας και του δικαιώματος βέτο είναι κεφαλαιώδους σημασία η Άγκυρα και η Ελλάδα να μην έχουν λόγο στη λήψη των αποφάσεων. Αλλιώς θα προκύψει ακυβερνησία.

Για το θέμα των κριτηρίων του εδαφικού αρκεί να θυμηθούμε ότι συζητάμε για ένα ποσοστό της τάξεως του 28,5% υπό τουρκοκυπριακή διοίκηση τη στιγμή που σήμερα η τελευταία κατέχει το 37% του νησιού. Άλλωστε ένας από τους στόχος της επανένωσης του νησιού είναι η όσμωση μεταξύ των κατοίκων να οδηγήσει στην επιστροφή στις εστίες τους όποιων το επιθυμούν. Είναι κάτι που θα το αναλάβει η ζωή και η καθημερινότητα όπως γίνεται πάντα σε αυτές τις περιπτώσεις. Αρκεί οι πολίτες να αφεθούν να αποφασίζουν και να συναποφασίζουν ελεύθεροι και μακριά από σκοπιμότητες, συμφέροντα, εθνικισμούς και άσκοπους και επιζήμιους βερμπαλισμούς.

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για ό,τι συμβαίνει τώρα στην Ελλάδα και τον Κόσμο στο thetoc.gr