Ομηρος του κόμματος

Μπορούμε να φανταστούμε ποια θα ήταν κανονικά η αντίδραση του Κυριάκου Μητσοτάκη, αν ανακάλυπτε ότι στενός του συνεργάτης και υφυπουργός έχει κάνει κομπίνα με το πτυχίο (που δεν διαθέτει), για να προσληφθεί στο δημόσιο; Υποθέτουμε βάσιμα ότι η αντίδρασή του θα ήταν να τον απολύσει άμεσα και να τον στείλει σπίτι του και να μην του ξαναπεί καλημέρα. Πόσο μάλλον που η ζημιά που έχει κάνει στο κόμμα και στην κυβέρνηση και λόγω του ύφους του, τύπου: "ναι είμαι και ωραίος και δεξιός και κολλητός του Μητσοτάκη και όλα μου επιτρέπονται", είναι τεράστια.

Δεν έγινε όμως το ίδιο με τον Μακάριο Λαζαρίδη, του γνωστού Κολλεγίου. Το θέμα έφθασε στο αμήν, οι νεοδημοκράτες άρχισαν να διαμαρτύρονται ότι άλλη μεταχείριση έχει ο "κολλητός μετακλητός" και άλλη μεταχείριση έχουν οι απλοί βουλευτές και χρειάστηκε και η "από μηχανής Ντόρα" για να πάει σπίτι του. Και πάλι δεν απολύθηκε (όπως του άξιζε). Παραιτήθηκε.

Μπορούμε να φανταστούμε ποια θα ήταν κανονικά η αντίδραση του Κυριάκου Μητσοτάκη, αν ανακάλυπτε ότι υπουργός του, τηλεφώνησε από το διάλλειμα του υπουργικού συμβουλίου των 27 στις Βρυξέλλες στον Μελά του ΟΠΕΚΕΠΕ και ζήτησε να γίνει μια κομπίνα με τα ευρωπαϊκά κονδύλια, προς όφελος ενός ψηφοφόρου του; Υποθέτουμε βάσιμα ότι η αντίδρασή του θα ήταν να τον απολύσει άμεσα και να τον στείλει σπίτι του και επιπλέον θα του διεμήνυε ότι δεν θα δει το όνομά του στις λίστες, ούτε στον αιώνα τον άπαντα. Δεν έγινε το ίδιο όμως με τους υπουργούς και τους βουλευτές του σκανδάλου του ΟΠΕΚΕΠΕ.

Ναι το πρόβλημα είναι διαχρονικό, και ποιος δεν έχει κάνει ένα ρουσφέτι και γιατί οι φάκελοι έρχονται με χρονοκαθυστέρηση και με δόσεις και υπάρχει και ένα θέμα με την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία και πού είναι η Πόπη Παπανδρέου και δεν είναι όλες οι υποθέσεις το ίδιο και τα λοιπά φλύαρα και ολίγον υποκριτικά που ακούσαμε το τελευταίο διάστημα από το στόμα του ίδιου του πρωθυπουργού. Γιατί άραγε;

Θα μου πείτε τι σημαίνει "πώς θα αντιδρούσε κανονικά"; Ο πολιτικός δεν είναι κανονικός άνθρωπος, με την έννοια ότι έχει πολιτική ιδιότητα. Οι αντιδράσεις, δεν μπορούν και δεν είναι (σχεδόν ποτέ) προσωπικές παρορμήσεις, είναι πολιτικές αντιδράσεις.

Γιατί στο κάτω κάτω της γραφής, "κανονικά", ποιος θα έβαζε τον Μακάριο Λαζαρίδη υφυπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης; "Κανονικά", ποιος θα επέτρεπε αυτό το όργιο της ρουσφετολογίας στον Οργανισμό; Για να μην πω ότι "κανονικά", ποιος θα επέλεγε αυτά τα πρόσωπα που βλέπουμε στις λίστες των υποψηφίων βουλευτών;

Οποια κι αν φανταζόμαστε όμως ότι θα ήταν η αντίδραση του Κυριάκου Μητσοτάκη, αν είχε την πολυτέλεια να μην λάβει υπόψιν του τις πολιτικές συνθήκες, αν απαλλάσσονταν ως δια μαγείας από την πολιτική του ιδιότητα- δεν θα το μάθουμε άλλωστε και ποτέ- η αντίδρασή του το τελευταίο διάστημα σε όλες τις υποθέσεις που αντιμετωπίζει η κυβέρνηση, είναι "φοβική". Ναι σε αυτό είχε δίκιο ο Μακάριος Λαζαρίδης. "Φοβική" όμως έναντι του κόμματος, των βουλευτών και των στελεχών.

Ενός κόμματος και μιας κοινοβουλευτικής ομάδας που μοιάζουν να έχουν χάσει τη συνοχή τους και τη συναισθηματική τους επαφή με τον πρωθυπουργό, σε σημείο να διατυπώνονται ήδη και φωνές εξέγερσης και αυτονόμησης. Οι βουλευτές αισθάνονται εκτεθειμένοι και αναλώσιμοι από το Μαξίμου, το κλίμα που επικρατεί είναι κλίμα αποδρομής και οι πρώτες μετρήσεις που αποτυπώνουν το κόστος της υπόθεσης ΟΠΕΚΕΠΕ και Λαζαρίδη, οι δημοσκοπήσεις που πιστοποιούν τη φθορά της κυβέρνησης, σίγουρα δεν ενισχύουν την εικόνα του πρωθυπουργού. Ενδεχομένως ένα πρώτο δείγμα αυτής της νέας πραγματικότητας να το δούμε μάλιστα και σήμερα, στην ψηφοφορία για τις άρσεις ασυλίας.

Ο πρωθυπουργός μέχρι χθες, είχε την πολυτέλεια να απευθύνεται και εκτός της δεξαμενής της κεντροδεξιάς, όποτε το κόμμα του ήθελε να του επιβάλει τον "στενό κορσέ" της παράδοσης, όποτε η λαϊκή δεξιά έδειχνε τη δυσκολία της με τον εκσυγχρονισμό. Αυτό φαίνεται και στο προσωπικό που έχει επιλέξει για τα κρίσιμα πόστα του υπουργικού Συμβουλίου. Αυτό καθιστούσε τους εκβιασμούς από τον στενό πυρήνα του κόμματος, από το "βαθύ κόμμα" και την κοινοβουλευτική ομάδα, λιγότερο αποτελεσματικούς.

Όχι πλέον. Οι έρευνες δείχνουν ότι το κυβερνών κόμμα και ο πρωθυπουργός δεν μπορούν να συνομιλήσουν πια, παρά μόνο με την εκλογική βάση του κόμματος. Το υπόλοιπο 70% του εκλογικού σώματος είναι- όπως λένε- "κάθετα αντίθετο" με την κυβέρνηση Μητσοτάκη και δεν υπάρχει καμία δυνατότητα προσέγγισης. Εξ ού και η ομηρία του πρωθυπουργού από το κόμμα και τα στελέχη του.

Ακόμα χειρότερα: Ομηρος του κόμματος και των γαλάζιων στελεχών, ο πρωθυπουργός, είναι από τη μία υποχρεωμένος να υπερασπίζεται μια εκδοχή της πολιτικής που είναι σε πλήρη αντίθεση με τη δική του ιδεολογική αντίληψη, αυτή που του επέτρεψε τον προσεταιρισμό του κέντρου, ενώ από την άλλη δυσκολεύεται πλέον και να επιβάλει τη δική του ατζέντα. Παραμένει μεγάλο ατού του η ανάγκη της πολιτικής σταθερότητας προς όφελος της οικονομίας και η έλλειψη πειθούς και προγραμματικής αξιοπιστίας της κατακερματισμένης αντιπολίτευσης. Ως πότε όμως;

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για ό,τι συμβαίνει τώρα στην Ελλάδα και τον Κόσμο στο thetoc.gr