Είναι η δεύτερη συνεχόμενη εβδομάδα που χρησιμοποιούμε ως πυροκροτητή συλλογιστικής μια δήλωση του Ντόναλντ Τραμπ και, μολονότι δεν σκοπεύουμε να το τραβήξουμε με αυτόν τον τρόπο μέχρι το τέλος της δεύτερης προεδρικής θητείας του, έχουμε λόγο σοβαρό, δεν το κάνουμε απλώς για να ψυχαγωγηθούμε.
Όπως την περασμένη εβδομάδα με το "Έτσι για πλάκα" [μπορεί να βομβαρδίσει ξανά το ιρανικό νησί Χαργκ], η νέα του διαβόητη ατάκα "Χαίρομαι που πέθανε" [ο Ρόμπερτ Μιούλερ, πρώην διευθυντής του FBI] έχουμε την αίσθηση πως θα αντέξει στη φθορά του χρόνου, καθώς δεν υποδηλώνει αποκλειστικά μια κακεντρεχή παρόρμηση της στιγμής, μα ένα γενικότερο "ήθος εποχής" κι ένα ευδιάκριτο γνώρισμα –κάτι σαν σημάδι στο κούτελο- εκατομμυρίων ανθρώπων ανά την υφήλιο. Ίσως αυτός να είναι και ο πιο ζοφερός οιωνός: ο τραμπισμός, όχι ως εξαίρεση, αλλά ως κανόνας.
Ας ρίξουμε κατ’ αρχάς μια ματιά στο κανάλι που επιλέγει ο ίδιος ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών προκειμένου να διοχετεύσει τις περισσότερες από τις –τουλάχιστον- αμφιλεγόμενες δηλώσεις του: το "Truth Social". Η επωνυμία του προσωπικού του διαδικτυακού λογαριασμού, που κοσμείται από μια σκυθρωπή φωτογραφία του με αγριωπό ύφος (οι οπαδοί του θα προτιμούσαν να το χαρακτηρίσουν: "αποφασιστικό"), ψηφιακά βαμμένη με τα χρώματα της αμερικανικής σημαίας (για όποιον αργόστροφο δεν πιάνει τον "πατριωτισμό" του με την πρώτη), μας παραπέμπει ευθέως στην αλήστου μνήμης σοβιετική "Πράβντα" [Αλήθεια], την επίσημη εφημερίδα του Κομμουνιστικού Κόμματος της ΕΣΣΔ που, σύμφωνα με ένα διαδεδομένο κάποτε ρωσικό καλαμπούρι, δεν έγραφε ποτέ "ψέματα", αρκεί να αντέστρεφες όσα έγραφε.
Υπάρχει όμως μια σημαντική ειδοποιός διαφορά ανάμεσα στο "Truth Social" του Ντόναλντ Τραμπ και στην "Πράβντα" του Λεονίντ Μπρέζνιεφ. Το "Truth Social" συνήθως δεν ψεύδεται, ούτε ευθέως, ούτε πλαγίως. Αποκαλύπτει απλώς μιαν "αλήθεια" που κάποιοι –ολοένα και λιγότεροι παγκοσμίως- δεν αντέχουμε να κοιτάξουμε κατάματα. Μιαν "αλήθεια" που κατάγεται από τη μακρινή προϊστορία μας, από τα βάθη των σπηλαίων, τότε που θεωρούσαμε ως πλέον κατάλληλο πρωινό χαιρετισμό του γείτονά μας μια ροπαλιά στο δόξα πατρί.
Ασφαλώς και δεν είναι η πρώτη φορά που ο Ντόναλντ Τραμπ εκφράζει τη βαθιά ικανοποίησή του για το θάνατο ενός άλλου δημοσίου προσώπου, τη στιγμή που θα ήταν ανέξοδο για τον ίδιον να εκφράσει τα έστω και συγκαταβατικά συλλυπητήριά του ή, πόσο μάλλον, να μην πει τίποτε –και αξίζει πραγματικά να εξετάσουμε γιατί δεν επιλέγει ούτε τον πρώτο, ούτε τον δεύτερο προσχηματικό τρόπο αντίδρασης. Πολύ πρόσφατα, όταν ο διάσημος σκηνοθέτης Ρομπ Ράινερ βρήκε φρικτό τέλος (τόσο αυτός όσο και η σύζυγός του μαχαιρώθηκαν μέχρι θανάτου από τον γιο τους), ο Τραμπ δήλωσε πως ο ακόμη ακήδευτος νεκρός πέθανε "λόγω του θυμού που προκαλούσε στους άλλους εξαιτίας της μαζικής, επίμονης και ανίατης πάθησής του από μία ψυχικά παραλυτική ασθένεια, γνωστή ως Σύνδρομο Διαταραχής Τραμπ" -τουτέστιν, με λιγότερες μοχθηρές φιοριτούρες: αντιπαθούσε τον αδιαμφισβήτητα "συμπαθητικό" Αμερικανό πρόεδρο (οι Σοβιετικοί, σύμφωνα με την οπτική Τραμπ, μάλλον θα τον έκλειναν δια βίου σε φρενοκομείο).
Από την άλλη μεριά, ο Ρόμπερτ Μιούλερ είχε "σώας τας φρένας", αλλά συγκαταλεγόταν σ’ εκείνους που με το θάνατό τους δεν μπορούν πλέον να "βλάψουν αθώους" (κατά τον Τραμπ πάντα). Ως ειδικός εισαγγελέας είχε επιφορτισθεί με την έρευνα περί ρωσικής ανάμειξης στις προεδρικές εκλογές του 2016 (όταν η Χίλαρι Κλίντον κέρδισε δύο εκατομμύρια ψήφους περισσότερες από τον Ντόναλντ Τραμπ, αλλά έχασε την προεδρία μειοψηφώντας στο σώμα των εκλεκτόρων).
Τον Απρίλιο του 2019 ο Μιούλερ παρουσίασε τα συμπεράσματά του σε έναν ογκώδη τόμο 400 σελίδων· περιέγραψε τις ρωσικές προσπάθειες για την παροχή βοήθειας της Μόσχας προς τον Ντόναλντ Τραμπ το 2016, αλλά πρόσθεσε ότι δεν είχε συγκεντρώσει αποδείξεις για συνωμοσία μεταξύ της Μόσχας και της προεκλογικής ομάδας του ρεπουμπλικανού υποψηφίου. Σε κάθε περίπτωση, ο Μιούλερ ήταν ένα δημόσιο πρόσωπο που δεν έπαιζε κανένα ρόλο την τελευταία επταετία. Προφανώς κάτι τέτοιο δεν είναι αρκετό για τον Ντόναλντ. "Μια φορά εχθρός, για πάντα εχθρός", είναι πιθανώς το αγαπημένο του μοτίβο.
Οι πολυάριθμοι οπαδοί του Τραμπ θα ισχυριστούν ότι δεν υπάρχει τίποτε το μεμπτό στην "ειλικρίνειά" του: μια μακρά σειρά από "υποκριτές" προέδρους, που έχυναν κροκοδείλια δάκρυα πάνω από τα πτώματα όσων τους πολεμούσαν, τους αντιπολιτεύονταν ή απλώς "δεν τους πήγαιναν", την διαδέχτηκε επιτέλους ένας πρόεδρος που δεν κρύβει τα αληθινά του αισθήματα, τα λέει "χύμα και τσουβαλάτα", χωρίς να μπαίνει καν στον κόπο να αυτολογοκρίνει στοιχειωδώς την αποστροφή του για τους μακαρίτες. Εάν δει κανείς έτσι το ποτήρι, μισογεμάτο, θα πρέπει να παραδεχτεί ότι ο Ντόναλντ Τραμπ δεν είναι παρά ο γνήσιος και θαρραλέος εκφραστής εκατομμυρίων που καθημερινά διοχετεύουν στα social media τη χολή, τα συμπλέγματα, τις προκαταλήψεις και τα λοιπά ψυχολογικά τους βοθρολύματα. Παρήγορη σκέψη εάν δεν σε ενοχλεί να ζεις δια βίου σε έναν υπόνομο.
Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις
Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για ό,τι συμβαίνει τώρα στην Ελλάδα και τον Κόσμο στο thetoc.gr