Μια ξεχωριστή ανάμνηση από τα παιδικά χρόνια του Γιώργου Μαζωνάκη στη Νίκαια μοιράστηκε ο Πέτρος Πολυχρονίδης, αποχαιρετώντας τον τραγουδιστή μέσα από μια συγκινητική ανάρτηση στο Instagram.
Οι δυο τους υπήρξαν γείτονες για χρόνια, καθώς έμεναν στην ίδια πολυκατοικία μέχρι ο Γιώργος Μαζωνάκης να γίνει 15 ετών. Ο Πέτρος Πολυχρονίδης θυμάται εκείνη την περίοδο πριν από τη μεγάλη επιτυχία του τραγουδιστή, γράφοντας ότι "έχω δεκάδες όμορφες αναμνήσεις από αυτά τα παιδικά χρόνια (πριν τη δόξα) με τον Γιώργο, τη Βάσω και κυρίως τη Μαρία που μεγαλώσαμε μαζί, εκεί στην Μ.Μπότσαρη".
Από όλες αυτές τις αναμνήσεις, ο παρουσιαστής επέλεξε να μοιραστεί ένα περιστατικό από το καλοκαίρι του 1984, όταν ο Γιώργος Μαζωνάκης ήταν μόλις 12 ετών. Τότε, μαζί με τους φίλους του από την πολυκατοικία, είχε αποφασίσει να στήσει ένα αυτοσχέδιο κουκλοθέατρο.
Όπως αφηγείται, "ο 12χρονος Γιώργος (Μαζωνάκης) και οι φίλοι του στην πολυκατοικία φτιάχνουν με τα χέρια τους ένα κουκλοθέατρο".
Λίγο αργότερα, ο νεαρός τότε Γιώργος ανέλαβε να συγκεντρώσει και το κοινό για την παράσταση. "Το απόγευμα ο Μαζωνάκης με μια χάρτινη ντουντούκα σαν ντελάλης, καλεί στην αυλή τα υπόλοιπα παιδιά της γειτονιάς να δούμε την παράσταση που ετοίμασαν αλλά ζητά να φέρουμε 2 δραχμές ο καθένας" γράφει ο Πέτρος Πολυχρονίδης.
Ο ίδιος, μόλις έξι ετών τότε, δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί τα παιδιά έπρεπε να πληρώσουν για να παρακολουθήσουν την παράσταση και, όπως αναφέρει, ρώτησε "από αφέλεια γιατί θα πρέπει να δώσουμε λεφτά αφού δεν κατανοώ ακόμα την έννοια των συναλλαγών".
"Εδώ θα κάνουμε τέχνη Πετράκο. Αυτό οι μεγάλοι το πληρώνουν"
Η απάντηση που πήρε από τον 12χρονο Γιώργο Μαζωνάκη έμελλε να αποκτήσει εντελώς διαφορετική σημασία αρκετά χρόνια αργότερα: "Εδώ θα κάνουμε τέχνη Πετράκο. Αυτό οι μεγάλοι το πληρώνουν".
Ο Πέτρος Πολυχρονίδης κλείνει την ιστορία συνδέοντας εκείνη την παιδική στιγμή με την πορεία που ακολούθησε αργότερα ο Γιώργος Μαζωνάκης: "Δεν κατάλαβα τίποτα τότε. Αργότερα συνειδητοποίησα το αυτονόητο. Ο Γιώργος δεν έγινε μετά καλλιτέχνης. Γεννήθηκε".
Η ανάρτησή του
"Για εμάς ήταν απλά ο Γιώργος από τον 4ο όροφο. Μέχρι τα 15 του, μεγαλώσαμε κάτω από τα ίδια κεραμίδια στην ίδια αυλή στη Νίκαια και όταν πρωτοξεκίνησε την καριέρα του, πολύ πριν γίνει αυτός ο κοσμαγάπητος καλλιτέχνης, ήμασταν τόσο περήφανοι φίλοι και γείτονες που ακολουθούσαμε με ενθουσιασμό τα πρώτα του βήματα στις πίστες.
Έχω δεκάδες όμορφες αναμνήσεις από αυτά τα παιδικά χρόνια (πριν τη δόξα) με τον Γιώργο, τη Βάσω και κυρίως τη Μαρία που μεγαλώσαμε μαζί, εκεί στην Μ.Μπότσαρη, αλλά θέλω να μοιραστώ μόνο τούτη.
Καλοκαίρι 1984. Ο 12χρονος Γιώργος και οι φίλοι του στην πολυκατοικία φτιάχνουν με τα χέρια τους ένα κουκλοθέατρο. Το απόγευμα ο Μαζωνάκης με μια χάρτινη ντουντούκα σαν ντελάλης, καλεί στην αυλή τα υπόλοιπα παιδιά της γειτονιάς να δούμε την παράσταση που ετοίμασαν αλλά ζητά να φέρουμε 2 δραχμές ο καθένας.
Ο εξάχρονος εαυτός μου ρώτα από αφέλεια γιατί θα πρέπει να δώσουμε λεφτά αφού δεν κατανοώ ακόμα την έννοια των συναλλαγών και ο Γιώργος μου απαντά αφοπλιστικά...
"Εδώ θα κάνουμε τέχνη Πετράκο. Αυτό οι μεγάλοι το πληρώνουν".
Δεν κατάλαβα τίποτα τότε. Αργότερα συνειδητοποίησα το αυτονόητο. Ο Γιώργος δεν έγινε μετά καλλιτέχνης. Γεννήθηκε.
Αντίο..."
Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις
Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για ό,τι συμβαίνει τώρα στην Ελλάδα και τον Κόσμο στο thetoc.gr


