Στον Ιερό Ναό Αγίας Τριάδας στη Νίκαια βρέθηκαν το βράδυ της Κυριακής 13 Σεπτεμβρίου πολλοί φίλοι, συνεργάτες, καθώς και χιλιάδες θαυμαστές του Γιώργου Μαζωνάκη ο οποίος έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 54 ετών.
Μεταξύ αυτών που βρέθηκαν εκεί ήταν και ο Χρήστος Χωμενίδης.

Ο γνωστός συγγραφέας δημοσίευσε ένα συγκινητικό κείμενο στο Capital.gr για τον Γιώργο Μαζωνάκη όπου τον αποκαλεί τον δικό μας Μεγάλο Γκάτσμπι.
"Γιώργος Μαζωνάκης, ο δικός μας Μεγάλος Γκάτσμπι"
Πόσο βαθιά κι ειλικρινής πρέπει να ήταν η πίστη του Γιώργου Μαζωνάκη, για να αξιωθεί μιαν έξοδο που να θυμίζει θείο πάθος;
Αφού τα πλήθη που πρώτα τον λάτρευαν –"δεν ζω χωρίς Μαζώ"- μεταμορφώθηκαν σε όχλο ηδονοβλεπτικό κι ακόρεστο και διαμοίρασαν τα ψυχικά ιμάτια του, οι μέσα του γκρεμοί καταναλώθηκαν σαν ρεπορτάζ στις τηλεοράσεις και σαν κουτσομπολιό στα σόσιαλ μίντια… Αφού, πιο ραγισμένος από ποτέ, έλαμψε για στερνή φορά στην πίστα… Αφού αγωνίστηκε να αναταχθεί με εχθρό τον πανδαμάτωρα, τον αδυσώπητο χρόνο… Παραδόθηκε, τέλος, σε μικρεμπόρους ψεύτικων ελπίδων που αντιμετώπισαν το σώμα του ως χρυσορυχείο. Κι ανέβηκε τον Γολγοθά του μες στην απόλυτη μοναξιά, την άκρα ταπείνωση. Και είπε το "τετέλεσται" όχι καρφωμένος στον σταυρό αλλά δεμένος σε ένα νοσοκομειακό κρεββάτι -εκτός νοσοκομείου-, με τις φλέβες διάτρητες, με την καρδιά του σε ένα εφιαλτικό κρεσέντο να αγωνίζεται να πεταχτεί έξω απ’το στήθος του.
Μόλις ξεψύχησε -πόσο αναμενόμενο- τα μάγια λύθηκαν. Κρουνοί αγάπης τον έλουσαν. Ο νεκρός γαρ δεν μας ξεβολεύει. Δεν απειλεί με το γέλιο και το δάκρυ του τις στρογγυλεμένες, ισορροπημένες ζωές μας. Ο νεκρός είναι μια οθόνη, που πάνω της οι ζωντανοί προβάλλουν ό,τι θέλουν.
Διάβασα τις νερόβραστες δηλώσεις των πολιτικών. Επιβεβαιώθηκε η αίσθηση μου πως έχουν χάσει οι περισσότεροι κάθε επαφή με την ψυχή της κοινωνίας και είναι, στην καλύτερη περίπτωση, επαρκείς διαχειριστές. Οι μεν γλεντζέδες δεξιοί αποχαιρετούσαν έναν διασκεδαστή, κάπως αλλόκοτο είναι αλήθεια, πόσο πιο οικείος θα τους ήταν αν έμοιαζε με κλαρινογαμπρό! Οι δε πουριτανοί αριστεροί προτιμούσαν να λησμονήσουν το "Gucci φόρεμα" και να τονίσουν τη λαϊκή καταγωγή του. Ορισμένοι γρόθοι βεβαίως υπαινίχθηκαν ότι "το ανήκω σε εμένα και στον εαυτό μου" είναι υπόπτως ατομικιστικό. Σχεδόν νεοφιλελεύθερο.
Διάβασα τις νεκρολογίες όσων δήλωναν φίλοι του προσωπικοί είτε απλώς θερμοί του θαυμαστές. Εκεί συχνά διέκρινα ανυπόκριτη θλίψη έως και συντριβή. Και πάλι όμως. Οι περισσότεροι μάλλον θρηνούσαν στην ουσία όχι τον Γιώργο Μαζωνάκη μα μια χαμένη, στραγγαλισμένη από τους ίδιους, εκδοχή του εαυτού τους. Μια εκδοχή πιο ελεύθερη, άρα πιο ριψοκίνδυνη, ενδεχομένως και θανατηφόρα. Ενώ συνάμα, εν κρυπτώ, έφτυναν τον κόρφο τους – "έτσι καταλήγει" σκέφτονταν "όποιος καλπάζει δίχως χαλινάρι". Ακούστηκαν βεβαίως και ηθικοδιδασκαλίες εναντίον των σκοτεινών παθών. Βεβαίως οι έξεις σκοτώνουν. Στην προκειμένη ωστόσο δεν μιλάμε για ένα εξαρτημένο πρόσωπο. Αλλά για έναν χαρισματικό καλλιτέχνη. Με αχίλλειο πτέρνα.
Πιστεύω ότι ο Γιώργος Μαζωνάκης είναι ήδη θρύλος. Έτσι θα περάσει και στην επόμενη και στη μεθεπόμενη γενιά.
Επειδή, αφενός, ερμήνευσε κι απογείωσε μερικά τραγούδια που κι αν δεν τα λες αριστουργήματα, είναι πάντως εξαιρετικά ευφυή κι εύστοχα. Επειδή, αφετέρου, συμβολίζει μια χαρισάμενη και καταραμένη συνάμα εποχή. Τα διονυσιακά ‘90ς και 00’ς, που -κι ας κατασυκοφαντήθηκαν μετά τη χρεοκοπία του 2010- διατηρούν στη συλλογική μνήμη τη λάμψη τους. Πατούσαμε σάπια σανίδια τότε, δίχως καν να το υποψιαζόμαστε. Χορεύαμε όμως πάνω τους υπέροχα.
Έχει κάτι από τον Μεγάλο Γκάτσμπι ο Μαζωνάκης. Όπως ο εμβληματικότερος ήρωας του Φράνσις Σκοτ Φιτζέραλντ, έτσι κι ο Γιώργος εμφανίστηκε από το πουθενά κι έγινε ακαριαία σχεδόν η ψυχή του πάρτυ κι έπειτα ο πιο γενναιόδωρος και ο πιο άγνωστος -κάτω απ’τις μάσκες που φορούσε- οικοδεσπότης. Κρίσιμη μεταξύ τους διαφορά; Ο Γκάτσμπι οδηγήθηκε στον τάφο από τρεις όλους κι όλους ανθρώπους. Τον Μαζωνάκη θα τον ξεπροβοδίσει ένας ολόκληρος λαός.
Θα ήθελε ο ίδιος να τελειώσει η ζωή του έτσι; Να αποφύγει τη φθορά του γήρατος και να γνωρίσει τη μεταθανάτια αποθέωση; Θα έμπαινε σε πειρασμό, λέω εγώ. Με πονηρό χαμόγελο θα διαπραγματευόταν τη φαουστική πρόταση. Κάπου όμως μέσα του θα αντηχούσε η πικρή φράση που είπε ο Αχιλλέας στον Οδυσσέα, όταν κατέβηκε εκείνος και τον συνάντησε στον Άδη. "Κάλλιο στη γης να ξενοδούλευα ξωμάχος παρά όλων των άψυχων νεκρών βασιλιάς να’μαι…" Ή -όπως το διατυπώνει ο Διονύσιος Σολωμός- "γλυκιά η ζωή κι ο θάνατος μαυρίλα…"
Έζησες, Γιώργο Μαζωνάκη, καίγοντας τον εαυτό σου. Πώς αλλιώς θα μπορούσες να ζήσεις;

Η λαϊκή αγρυπνία στον Ιερό Ναό Αγίας Τριάδας είχε ξεκινήσει από τις 20:00 το βράδυ της Κυριακής και συνεχίστηκε έως το πρωί της Δευτέρας. Χιλιάδες θαυμαστές του τραγουδιστή έσπευσαν στη Νίκαια για να τον αποχαιρετήσουν, με αρκετούς από αυτούς να τραγουδούν γνωστές επιτυχίες του κατά τη διάρκεια της αναμονής.
Ο Γιώργος Μαζωνάκης έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 54 ετών, την Τετάρτη 9 Σεπτεμβρίου, έπειτα από ανακοπή καρδιάς σε ιδιωτικό ιατρείο στο Κολωνάκι. Η κηδεία του έχει οριστεί για τη 13:00 της Δευτέρας 14 Σεπτεμβρίου. Η εξόδιος ακολουθία θα πραγματοποιηθεί παρουσία κόσμου, ενώ στη συνέχεια η ταφή του θα γίνει σε στενό οικογενειακό κύκλο στο Γ' Νεκροταφείο Αθηνών.
Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις
Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για ό,τι συμβαίνει τώρα στην Ελλάδα και τον Κόσμο στο thetoc.gr
