O Κώστας Μακεδόνας στο TheTOC: "Επιλέγω την αισιοδοξία - Πρέπει να ελπίζουμε σε κάτι καλύτερο και ας αργήσει να έρθει"

Ο Κώστας Μακεδόνας στη νέα του δισκογραφική δουλειά "Τραμπάλα" ερμηνεύει τους στίχους του Λευτέρη Παπαδόπουλου, που είναι φορτισμένοι με αισιοδοξία και ποτισμένοι με τη χαρά της ζωής και τραγουδά τη φρέσκια μουσική του Γιάννη Χριστοδουλόπουλου. Αυτή η δουλειά ήταν και η αφορμή για τη συνάντησή μας. Ο Κώστας Μακεδόνας μιλάει στο TheTOC για τους σημαντικούς σταθμούς και τα πρόσωπα που καθόρισαν την πορεία του στο τραγούδι και για το τρίπτυχο της ζωής του: την οικογένεια, τη μουσική και τα αεροπλάνα.

Κ. Μακεδόνα επιστρέφετε στη δισκογραφία με την "Τραμπάλα", μία δουλειά που συνδυάζει τον ποιητικό στίχο του Λευτέρη Παπαδόπουλου και τη φρέσκια μουσική του Γιάννη Χριστοδουλόπουλου. Μία δουλειά για την οποία δηλώνετε υπερήφανος.

Αυτός ο δίσκος είναι μία γιορτή για εμένα. Πραγματικά, είμαι πολύ περήφανος και πολύ χαρούμενος για αυτή τη δουλειά. Είναι παρά πολύ όμορφα τα τραγούδια, σε εποχές που ο κόσμος λέει ότι λείπει το καλό τραγούδι. Ήταν πολύ ωραία αυτή η έμπνευση: το να γράψει ο Γιάννης μουσικές επάνω στους στίχους του Λευτέρη. Λειτούργησε πολύ ωραία. Από τη μία είναι ο Λευτέρης. Μία αξία που την ξέρουμε εδώ και δεκεατίες. Και από την άλλη, ο Γιάννης που αντιμετώπισε με απίστευτο τρόπο και σεβασμό αυτούς τους στίχους. Έγραψε εξαιρετικά τραγούδια.

Μετράτε μία πολύχρονη φιλία με τον Λευτέρη Παπαδόπουλο. Πώς είναι ως φίλος ο Λευτέρης Παπαδόπουλος;

Καταρχάς το να μπορείς να μοιράζεσαι κάποιες στιγμές με τον Λευτέρη Παπαδόπουλο, να τον ακούς, να σου λέει ιστορίες ή να σε συμβουλεύει, είναι θείο δώρο. Είναι απίστευτο πόσα πράγματα μπορείς να μάθεις από αυτόν τον άνθρωπο. Ο Λευτέρης δεν έχει ηλικία. Είναι ένας βαθύτατα σκεπτόμενος άνθρωπος, ένας μεγάλος καλλιτέχνης, ένας λαϊκός ποιητής όπως συνηθίζω να λέω. Συνηθίζουμε να συνδέουμε την έννοια του ποιητή με κάτι το απόμακρο ή το αποστειρωμένο. Φανταζόμαστε τον ποιητή να είναι κάπου κλεισμένος και να γράφει. Αλλά ο Λευτέρης είναι ένας άνθρωπος που ζει μέσα στον κόσμο και από εκεί αντλεί όλα αυτά τα ερεθίσματα. Είναι ένας άνθρωπος πολύ θετικός. Αγαπάει τη ζωή και αυτό φαίνεται και στους στίχους του.

Στο σημείωμα του, αναφέρει ότι η "Τραμπάλα" γεννήθηκε από μια απλή αλλά ουσιαστική ανάγκη: να συναντηθούμε. Θεωρείτε ότι σπανίζουν οι ουσιαστικές συναντήσεις σήμερα;

Δε νομίζω ότι σπανίζουν. Θα πω όμως ότι είναι ωραίο όταν γίνονται αυτές οι συναντήσεις. Σε αυτή τη δουλειά, είναι μία συνάντηση τριών γενεών. Εγώ λειτούργησα ως ο συνδετικός κρίκος. Η συγκεκριμένη συνάντηση κατάφερε να γεννήσει ένα πολύ ωραίο αποτέλεσμα.

Στους στίχους των τραγουδιών ξεπηδούν η γειτονιά, το παιχνίδι, η χαρά της καθημερινότητας. Εσείς έχετε ανάλογες μνήμες από τα παιδικά σας χρόνια;

Φυσικά και έχω. Αλίμονο! Έχω απίστευτες αναμνήσεις από τα παιδικά μου χρόνια και πίστεψέ με, προσπαθώ να μην μπαίνω στην περιπέτεια της σύγκρισης του τότε με το τώρα. Δηλαδή να λέω τι ώραια που ήταν τότε, συγκριτικά με το σήμερα. Μου κάνει λίγο γεροντίστικο. Αλλά πραγματικά τα έχω χαρεί όλα αυτά ως παιδί. Είχαμε περάσει απίστευτα παιδικά χρόνια. Λέγαμε: ''Θα βγούμε στη γειτονιά''. Είχαμε τους φίλους μας. Παίζαμε κάθε μέρα. Είχαμε τις αλάνες, τους χώρους μας, παίζαμε μπάλα. Τώρα περνώντας από το πατρικό μου σπίτι στη Θεσσαλονίκη, βλέποντας τη γειτονιά μου σκέφτομαι: ''Τώρα, μάλλον και εγώ θα ήμουν με τους φίλους μου μπροστά από κανένα playstation και θα παίζαμε''. Σαφώς έχουν αλλάξει τα πράγματα.

Συνηθίζετε να επιστρέφετε νοερά στο παρελθόν και σε αυτές τις μνήμες;

Ναι, το κάνω πολύ συχνά. Δεν ξέρω πόσο καλό ή κακό είναι αυτό, αλλά γυρίζω πίσω. Κάποτε είχαμε διαβάσει με τον Σταμάτη Κραουνάκη ένα γκράφιτι σε έναν τοίχο και μας είχε εντυπωσιάσει. Έγραφε πάνω στον τοίχο: "Μοναδική μας πατρίδα είναι τα παιδικά μας χρόνια''. Είναι μία φράση που κρύβει μεγάλες αλήθειες.

Είστε μοναχοπαίδι. Αυτό σημαίνει ότι όλο το ενδιαφέρον ήταν στραμμένο επάνω σας;

Ναι μοναχοπαίδι. Αναγκαστικά ήταν όλο το ενδιαφέρον επάνω μου. Για αυτό έγινα και κακοθημένος (γελάει)

'Ησασταν ο μόνος καλλίφωνος στην οικογένειά σας;

Κάποια ξαδέρφια μου ήταν πάρα πολύ καλοί στο τραγούδι. Και η μαμά και ο μπαμπάς τραγουδούσαν μέσα στο σπίτι. Αγαπούσαν πολύ το τραγούδι. Τραγουδούσαν κάνοντας τις δουλειές τους μέσα στο σπίτι. Μία χαρά τραγουδούσαν αλλά δεν υπήρχε κάποιος στο περιβάλλον που να ασχολείται επαγγελματικά με τη μουσική. Το είχα από μόνος μου (γελάει). Νομίζω ότι από μικρός φαινόταν ότι είχα μία έμφυτη τάση στο τραγούδι. Από παιδάκι τραγουδούσα πολλά τραγούδια και συνέχεια.

Πότε συνειδητοποιήσατε τις δυνατότητες που είχε η φωνή σας;

Από τότε που ήμουν παιδί μου έλεγαν πολύ καλά σχόλια για τη φωνή μου. Ε, εγώ τα άκουγα αυτά τα σχόλια αλλά δεν έδινα και σημασία. Λίγο στις μουσικές εκδηλώσεις του σχολείου που έλεγαν : ''είναι καλός τραγουδιστής ο Κώστας'' ή που μου το έλεγαν στην παρέα μου. Αλλά όπως είπα, τα άκουγα αυτά τα σχόλια αλλά δεν τα έπαιρνα πολύ στα σοβαρά.

'Ισως για αυτό και οι πρώτες σπουδές σας, στη Βιομηχανική Σχολή Θεσσαλονίκης, δεν είχαν σχέση με το τραγούδι.

Ναι δεν είχαν καμία σχέση με το τραγούδι. Αρχικά ήθελα να περάσω στη σχολή Κοινωνιολογίας γιατί μου άρεσε πολύ. Δεν τα κατάφερα όμως για λίγα μόρια. Η επόμενη επιλογή ήταν αυτή η σχολή που ήταν Οικονομικών Επιστημών. Στις οικονομικές επιστήμες όμως ήμουν και θα είμαι μία ζωή άσχετος. Αλλά τότε κάναμε μία πολιτιστική ομάδα στη σχολή και έτσι ήρθαν και οι πρώτες προτάσεις για το τραγούδι. Ξεκίνησα να τραγουδάω κάνοντας το κέφι μου και βγάζοντας ένα χαρτζιλίκι. Θυμάμαι σκεφτόμουν τότε: ''Αν μέχρι να τελειώσω τη σχολή μου, προκύψει κάποια πρόταση για δισκογραφία, σημαίνει ότι τα καλά λόγια που μου λένε οι φίλοι μου για τη φωνή μου, ισχύουν και δε μου τα λένε από αγάπη''. Έτσι σκεφτόμουν στα 17-18 μου.

Και κάπου εκεί, τραγουδώντας σε μικρές σκηνές στη Θεσσαλονίκη, σας ακούει ο Σταμάτης Κραουνάκης.

Ναι, ο Σταμάτης με άκουσε πρώτη φορά. Και μίλησε στην τότε δισκογραφική του εταιρία και ήρθαν και με άκουσαν και από εκεί. Ο Γιώργος Μακράκης που έγινε μετέπειτα ο παραγωγός μου για πολλά χρόνια. Κατέβηκα στην Αθήνα, έκανα ένα δοκιμαστικό και μετά όλα πήραν την πορεία τους. Ήρθε το πρώτο συμβόλαιο και μετακόμισα στην Αθήνα.

Εκείνη την εποχή, ο Σταμάτης Κραουνάκης και η Λίνα Νικολακοπούλου, έχετε πει ότι θα μπορούσαν να δώσουν οπουδήποτε τα τραγούδια τους.

Ναι έτσι είναι και εμπιστεύτηκαν εμένα και τους ευγνωμονώ μέχρι και σήμερα. Πήραν ρίσκο για εμένα. Γιατί όταν είσαι σε μία πορεία και πηγαίνουν καλά τα πράγματα, θες η μία επιτυχία να φέρνει την άλλη. Όταν λοιπόν μέσα σε αυτή την πορεία εμπιστεύεσαι ένα παιδάκι να πει τα τραγούδια σου και όχι έναν φτασμένο τραγουδιστή που θα τα κάνει σίγουρα επιτυχίες, παίρνεις ένα ρίσκο. Ήταν πολύ σημαντικό αυτό που έκαναν για εμένα.

Τότε ξεκινά μία μεγάλη πορεία στο τραγούδι, με κορυφαίες συνεργασίες και διαχρονικά τραγούδια. Πότε καταλάβατε ότι πετύχατε;

Α, δεν ξέρω ακόμα αν έχω πετύχει (γελάει). Κάθε καλό σχόλιο, κάθε καλή κριτική και έκφραση αγάπης από τον κόσμο, σου δίνει αυτή την αίσθηση ότι τα έχεις καταφέρει και ότι δεν τα έχεις πάει άσχημα. Μέσα μου όμως κρατάω αυτή την αίσθηση και την επιθυμία να γίνομαι καλύτερος. Πάντα υπάρχει περιθώριο στο να γίνεις καλύτερος. Μέχρι την τελευταία ημέρα που θα τραγουδάς, μπορείς να γίνεσαι καλύτερος. Αρκεί να σε ενδιαφέρει αυτό που κάνεις και να μην έχεις βολευτεί.

Αισθάνομαι ότι αυτό που λέτε δεν είναι σεμνοτυφία αλλά εκφράζει μία γνήσια σεμνότητα. Αυτό σημαίνει ότι συνειδητοποιήσατε από νωρίς ότι η επιτυχία ενέχει και κινδύνους;

Ναι αυτό το σκέφτηκα. Εγώ είχα μάθει από μικρός να κρατάω μικρό καλάθι. Τα μεγάλα λόγια που άκουγα, τα μισά και περισσότερα από τα μισά, τα πετούσα στη θάλασσα. Δεν το λέω υπεροπτικά. Αλλά δεν ήθελα να φορτώσω τον εαυτό μου με την ιδέα ότι είμαι κάποιος. Κρατούσα κάποια από τα καλά σχόλια και κρατούσα πάντα και κάποια από τα αρνητικά σχόλια. Τα καλοπροαίρετα αρνητικά σχόλια. Και έμπαινα στη διαδικασία να διορθώσω κάποια πράγματα. Ο καθένας αντιδρά εντελώς διαφορετικά στην επιτυχία. Παίζει ρόλο η παιδεία, ο χαρακτήρας, ο τρόπος που βλέπεις τα πράγματα. Δεν νομίζω ότι αυτή η σεμνότητα με βοήθησε σε κάτι. Ίσως με αυτή τη στάση μου, τη σεμνότητα που λέτε, να έγινα μόνο πιο συμπαθής στον κόσμο.

Σας διακρίνει και η συνέπεια. Είναι δύσκολο να παραμείνει κανείς πιστός στη διαδρομή του;

Είναι δύσκολο γιατί υπάρχουν σειρήνες και είναι εύκολο να ξεφύγεις. Το θέμα είναι να απαντάς στον εαυτό σου τι είναι αυτό που σε ώθησε να κάνεις αυτή τη δουλειά. Εγώ προσπάθησα σε ένα βαθμό να μη χάσω τη χαρά που έχω κάνοντας αυτή τη δουλειά. Την πρώτη χαρά που είχα τραγουδώντας πριν ακόμα ασχοληθώ επαγγελματικά με το τραγούδι. Και θέλω να πω κάτι εδώ. Πριν με ακούσει ο Σταμάτης είχα προτάσεις να κάνω άλλου τύπου τραγούδια. Εμένα δεν μου έλεγαν τίποτα. Και δεν είναι ότι τα σνόμπαρα. Ήξερα ότι δεν μπορούσα να τα υποστηρίξω. Έλεγα πώς θα βγω στη σκηνή να το τραγουδήσω αυτό; Λέγοντας κάποια όχι στη ζωή σου, συνήθως αποζημιώνεσαι.

Θυμάστε κάποιο από αυτά τα "όχι";

Ναι. Το πιο δύσκολο όχι. Είπα κάποτε όχι σε μία δουλειά καλλιτεχνική, ενώ ήμουν σε έναν πανικό στα οικονομικά μου. Είχα μόλις κατέβει στην Αθήνα, είχα έξοδα, ξαφνικά βρέθηκα χωρίς δουλειά. Σε μία απελπισία ήμουν. Θυμάμαι είχαμε συναντηθεί ένα μεσημέρι με τον Γιώργο Νταλάρα για φαγητό και του έλεγα τον προβληματισμό μου. Και θυμάμαι μου είπε: ''Κώστα μην το κάνεις, μην πας εκεί! Είσαι τραγουδιστής καριέρας, μην πας εκεί''. Και μου έδωσε κουράγιο. Πήγα σπίτι, πήρα τηλέφωνο και αρνήθηκα την πρόταση. Και αμέσως ήρθε η επιβράβευση. Το τηλέφωνο ξαναχτύπησε και ήταν η Άλκηστις (Πρωτοψάλτη) που μου πρότεινε τη συνεργασία που κράτησε για 7 χρόνια.

Η νέα σας δισκογραφική δουλειά, διέπεται από χαρά και αισιοδοξία. Συμμερίζεστε αυτή την αισιοδοξία; Βλέπετε το ποτήρι μισογεμάτο;

Αν αφεθώ, είμαι απαισιόδοξος. Αλλά δεν αφήνω ποτέ τον εαυτό μου να μπει σε αυτή την περιπέτεια. Όσο δύσκολα και αν είναι να πράγματα και αν περνάω έτσι μία περίοδο που είμαι απαισιόδοξος, τελικά επιλέγω την αισιοδοξία. Πρέπει να ελπίζουμε σε κάτι καλύτερο κάθε μέρα. Και ας αργήσει να έρθει. Κάποια στιγμή θα έρθει.

Έχετε πει ότι το τρίπτυχο της ζωής σας είναι η οικογένεια, το τραγούδι και τα αεροπλάνα. Σε ποιο από τα τρία συναντήσατε τις μεγαλύτερες προκλήσεις;

Και τα τρία είναι πολύ σημαντικά στη ζωή μου και απαίτησαν κόπο για να είναι σε ένα καλό επίπεδο. Και η οικογένεια θέλει αφοσίωση και η μουσική αλλά και η αεροπορία. Το καθένα με διαφορετικό τρόπο. Αν με ρωτήσεις πώς τα κατάφερα όλα αυτά; Με έναν τρόπο: δεν άφησα το χρόνο μου να πάει χαμένος στη ζωή μου. Θυσίασα άλλα πράγματα. Έχω φίλους που πηγαίνουν με τις ώρες και πίνουν καφέ και κουβεντιάζουν. Εγώ αυτό θα το κάνω μία φορά στο τόσο. Δεν είναι κάτι που θα μπορούσα να το κάνω κάθε μέρα. Ήθελα ουσιαστικά να ασχοληθώ με αυτά τα τρία πράγματα που αγαπούσα πολύ. Μπορεί να ήμουν τυχερός και κάποια πράγματα να μου ήρθαν βολικά, αλλά πιστέψτε με δούλεψα πάρα πολύ.

Πλέον τα παιδιά σας έχουν μεγαλώσει. Είναι εύκολο να αφήσεις τα παιδιά να φύγουν από τις φτερούγες σας;

Δεν είναι εύκολο. Είναι πάρα πολύ δύσκολο. Αλλά θέλεις πραγματικά τα παιδιά να βρουν το δρόμο τους, την πορεία τους, να χτίσουν τη ζωή τους όπως θέλουν. Εσύ το μόνο που μπορείς να κάνεις σαν γονέας είναι να είσαι πολύ υποστηρικτικός σε όποια απόφαση πάρουν σε αυτή τη ζωή. Αυτό κάνω και εγώ. Είμαι δίπλα στα παιδιά μου, τα στηρίζω για να μπορέσουν να πετύχουν τα όνειρά τους. Αλλά είναι δύσκολη πάντα η στιγμή που τα παιδιά φεύγουν από το σπίτι όταν έχεις μάθει να είσαι μέσα στις φωνές και στη χαρά. Αλλά έτσι είναι. Αυτή είναι η συνέχεια της ζωής και πρέπει να τη δεχτούμε.

Μία τελευταία ερώτηση. Ποιο τραγούδι από τη δισκογραφική δουλειά "Τραμπάλα" θα αφιερώνατε στη σύζυγό σας, τη Σταυρούλα, με την οποία πορεύεστε όλα αυτά τα χρόνια;

Το λατρεμένο μου τραγούδι το "Ένα καρφί στον τοίχο". Αλλά μπορεί και να της αφιέρωνα το "Αύριο", ένα βαθιά αισιόδοξο τραγούδι.

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για ό,τι συμβαίνει τώρα στην Ελλάδα και τον Κόσμο στο thetoc.gr