Η Δανάη Αρσενία Φιλίδου για τις "Τρεις αδερφές: Θα έρθουν καλύτερες μέρες": "Αγαπάμε τον Τσέχωφ αλλά τον κατανοούμε μέσα από τις δικές μας εμπειρίες"

Δύο νέα κορίτσια, η ηθοποιός Δανάη Αρσενία Φιλίδου και η Ειρήνη Λαμπρινοπούλου, έχοντας ως αφετηρία το κλασικό τσεχωφικό έργο "Τρεις αδερφές", διοχετεύουν τη φρεσκάδα τους σε ένα ολοκαίνουργιο, δικό τους θεατρικό έργο, που προσεγγίζει με καυστικό χιούμορ και ευαισθησία τις ρωγμές της ελληνικής οικογένειας. Στις δικές τους "Τρεις αδερφές: Θα έρθουν καλύτερες ημέρες", η Όλγα, η Μαρία και η Ειρήνη επιστρέφουν στην Κεφαλονιά, έναν χρόνο μετά τον θάνατο του πατέρα τους. Η απόφαση να πουλήσουν το πατρικό τους σπίτι — έναν χώρο γεμάτο μνήμη, παιδικά ίχνη και οικογενειακές χίμαιρες — τις φέρνει ξανά μαζί, έπειτα από οκτώ χρόνια που η καθεμία έχει ακολουθήσει μία διαφορετική πορεία ζωής στην Αθήνα.

Δανάη, δύο νέα κορίτσια αποφασίσατε να κάνετε μία σύγχρονη και ελληνική μεταγραφή του τσεχωφικού έργου "Τρεις Αδερφές". Χωρίς αμφιβολία σας διακρίνει μία τόλμη.

Μάλλον! Η αλήθεια είναι πως και εμένα και την Ειρήνη Λαμπρινοπούλου -που είναι και η σκηνοθέτρια της παράστασης και έχουμε φτιάξει μαζί το κείμενο- μας παρακινεί έντονα η ανάγκη να μιλήσουμε για το σήμερα. Αγαπάμε πολύ τον Τσέχωφ αλλά τον κατανοούμε μέσα από τις δικές μας εμπειρίες. Για αυτό και δε φοβηθήκαμε να εμπνευστούμε από τις Τρεις Αδερφές, δημιουργώντας ένα νέο έργο. Θέλαμε πολύ έντονα να μιλήσουμε για τις γυναίκες που βρίσκονται αυτήν τη στιγμή γύρω μας. Για τις μαμάδες, τις θείες, τις αδερφές μας. Για αυτό και πολλά χαρακτηριστικά των ηρωίδων τα "κλέψαμε" από γυναίκες που αγαπάμε πολύ ή που πλέον δεν έχουμε καμία επαφή μαζί τους. Θέλαμε να τις κατανοήσουμε και ίσως και να τις δικαιολογήσουμε φωτίζοντας περιστατικά της ζωής τους που ενδεχομένως να τις σκλήρυναν.

Ωστόσο, υπήρξε κάποια στιγμή που να διστάσατε να "αγγίξετε" ένα τόσο κλασικό έργο;

Νομίζω πως όχι. Προσωπικά μου δίνει δύναμη το γεγονός ότι οι νέοι δημιουργοί δε φοβούνται να επανεξετάσουν τα κλασικά έργα. Φέτος τον χειμώνα έπαιζα στη Στέγη τον Οιδίποδα, που είναι μία μεταγραφή που έχει γράψει ο Ρόμπερτ Άικ, σε πολύ ελεύθερη απόδοση, βασιζόμενος στον Σοφοκλή. Αυτό το έργο με βρήκε αφότου είχαμε φτιάξει τη δική μας διασκευή και μου έδωσε πολύ κουράγιο και με βοήθησε να μην φοβάμαι όταν κάποιος τυχαία στον δρόμο μου λέει "μην πειράζετε εσείς η νέα γενιά τα κλασικά έργα". Με αυτό το κείμενο νιώθω σαν να ανοίγω τα ντουλάπια της γιαγιάς μου και να μεταποιώ ένα φόρεμά της.

Η τόλμη σας όμως ανταμείφθηκε και η παράσταση γνώρισε μεγάλη επιτυχία. Αλήθεια, περιμένατε αυτή την ανταπόκριση;

Δεν περιμέναμε τόσο μεγάλη απήχηση για να είμαι ειλικρινής. Είναι μεγάλο στοίχημα να λες ιστορίες, πόσο μάλλον όταν αυτές οι ιστορίες είναι τόσο προσωπικές. Είναι απίστευτο! Βρίσκουν τα τηλεφωνά μας θεατές και μας στέλνουν προσωπικά μηνύματα λέγοντάς μας πως έχουν ζήσει παρόμοιες καταστάσεις. Το να ξέρεις πως δεν είσαι μόνη, μπορεί να σε πληγώνει γιατί συνειδητοποιείς πως κι άλλα κορίτσια κουβαλούν τα ίδια οικογενειακά τραύματα, αλλά ταυτόχρονα σε απελευθερώνει κιόλας.

Στο Τρεις Αδερφές θα έρθουν καλυτερες ημέρες, μεταφερόμαστε στην Κεφαλονιά, όπου τρεις αδερφές συναντιούνται στο πατρικό τους, μετά το θάνατο του πατέρα τους. Πως λειτουργεί αυτή η συνύπαρξη;

Έντονα! Αυτά τα κορίτσια έχουν να βρεθούν 8 χρόνια. Η μία εξ αυτών δεν πήγε καν στην κηδεία του πατέρα της. Υπάρχουν επίσης πολλές πικρίες που κουβαλάει η μία για την άλλη. Η σύγκρουση όπως καταλαβαίνεις, είναι αναπόφευκτη. Ίσως όμως η σύγκρουση να είναι μονόδρομος για αυτές, αν θέλουν να έρθουν οι καλύτερες μέρες.

Θεωρείς ότι οι άμυνες που έχουμε υιοθετήσει στην προσωπική μας, κοινωνική ή και επαγγελματική ζωή, πέφτουν όταν είμαστε με οικεία πρόσωπα που μας γνωρίζουν καλά και έχουμε κοινές αφετηρίες;

Σίγουρα. Μα και από εμένα κρίνοντας και μόνο το ηχόχρωμα της φωνής της αδερφής μου να ακούσω στο τηλέφωνο, τα έχω καταλάβει όλα. Ή νομίζω ότι τα έχω καταλάβει όλα. Κι αυτή είναι η παγίδα στις οικογενειακές σχέσεις αλλά και σε κάθε σχέση που υπάρχει πολλή αγάπη, νομίζω. Το πόσο "παραγνωριζόμαστε". Είναι δύσκολο αλλά πιστεύω πως αν τα μέλη της οικογένειας σέβονται και θαυμάζουν το ένα το άλλο κάτι μπορεί να γίνει. Πιστεύω πολύ στον θαυμασμό. Στην ιστορία μας, βλέπουμε τρεις γυναίκες που κάποτε αγαπήθηκαν πολύ, τώρα πια νιώθουν σχεδόν απέχθεια η μία για την άλλη. Σαν να προσπαθούν να δείξουν η μία στην άλλη πόσο αλλαγμένες είναι. Αλλά το αστείο είναι ότι αρκεί μία λέξη για να πέσουν οι μάσκες. Και συνήθως είναι μία λέξη που έχει την δική της ιστορία στην κάθε οικογένεια.

Το σπίτι στο έργο λειτουργεί σαν ζωντανό αρχείο από μνήμες. Βρίσκεις δύσκολο και επίπονο να επιστρέφεις στο παρελθόν; Ή είναι και κάποιες φορές λυτρωτικό;

Μέσα στο σπίτι έχουμε βάλει την Όλγα και τη Μαρία να ακούνε τις φωνές των ανδρών που καθόρισαν τις ζωές τους. Φαίνεται έτσι πως για αυτές η επιστροφή σε αυτό το σπίτι είναι επίπονη, όσο κι αν προσπαθούν να το διαχειριστούν. Αντιθέτως η Ειρήνη, η ηρωίδα που παίζω εγώ, έχουμε επιλέξει να είναι η μόνη μου κινείται άνετα μέσα στο σπίτι, σαν να βρίσκεται μέσα στο κουκλόσπιτό της, εκεί όπου όλα είναι ασφαλή και όμορφα.

Το έργο φωτίζει τις ρωγμές της ελληνικής οικογένειας. Ποιες πιστεύεις είναι οι μεγαλύτερες παθογένειες της σύγχρονης ελληνικής οικογένειας;

Νομίζω ο συντηρητισμός. Υπάρχουν τόσα μυστικά και τόσες κουκουλωμένες ιστορίες σε κάθε οικογένεια. Προσπαθούμε να κρατήσουμε ζωντανές παραδόσεις που μας σκοτώνουν. Στο όνομα για παράδειγμα της συγγένειας κρατάμε δεσμούς με ανθρώπους που μας διαλύουν.

Το έργο έχει τίτλο "Θα έρθουν καλύτερες ημέρες". Θεωρείς ότι ακόμα και αν το οικογενειακό μας περιβάλλον ή το παρελθόν μας, έχει λειτουργήσει επαβαρυντικά, υπάρχει τρόπος να απαλλαγούμε από αυτά τα βάρη;

Θέλω πολύ να ελπίζω σε αυτό. Ότι μπορούν οι άνθρωποι να ξαλαφρώσουν. Δεν ξέρω, η σωτηρία μπορεί να έρθει είτε αν μιλήσουν μεταξύ τους πραγματικά, "αν τα πουν όλα", "κάνουν αυτήν την κουβέντα που αναβάλουν για χρόνια" είτε ξεκόψουν για πάντα.

Η παράσταση ταξίδεψε και εκτός Αθηνών . Τι αντιδράσεις λάβατε από τους θεατές;

Η αλήθεια είναι ότι και στην Καβάλα και στην Κεφαλονιά που πρωτοπαίχτηκε πέρυσι είχαμε πάρα πολύ θερμή αποδοχή.

Για 4 τελευταίες παραστάσεις
Κάθε Δευτέρα και Τρίτη στο ΠΛΥΦΑ, έως τις 26 Μαΐου

Σκηνοθεσία: Ειρήνη Λαμπρινοπούλου
Σκηνικό: Βασίλης Αποστολάτος
Φωτισμοί: Βασίλης Αποστολάτος, Σωτήρης Ρουμελιώτης
Κοστούμια: Ουρανία Φραγγέα
Πρωτότυπη μουσική: Δημήτρης Λώλης
Επιμέλεια Κίνησης: Θωμαΐς Σταυριανού-Ζυμαρίτου
Σύμβουλος Δραματουργίας: Εύα Φρακτοπούλου
Συνεργάτρια Σκηνοθέτρια: Άννα Φιλίδου
Φωτογραφίες: Αναστασία Γιαννάκη
Trailer: Άννα Φιλίδου
Γραφιστικά: Βάγια Κεκέ
Ερμηνεύουν: Μαριαλένα Ηλία, Υψιπύλη Σοφιά, Δανάη-Αρσενία Φιλίδου
Ακούγονται οι φωνές των: Γιάννη Κόραβου, Βασίλη Καραμπούλα

4 τελευταίες παραστάσεις
Κάθε Δευτέρα και Τρίτη στο ΠΛΥΦΑ, έως τις 26 Μαΐου

ΠΛΥΦΑ, Κορυτσάς 39 Αθήνα

Τιμές εισιτηρίων: 14 ευρώ κανονικό, 12 ευρώ μειωμένο (φοιτητικό, άνω των 65, ΑΜΕΑ), 10 ευρώ για groups
Εισιτήρια: ΤΡΕΙΣ ΑΔΕΡΦΕΣ (θα έρθουν καλύτερες μέρες) :: TicketServices.gr

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για ό,τι συμβαίνει τώρα στην Ελλάδα και τον Κόσμο στο thetoc.gr