Από το "θάψιμο" στην αποθέωση: Τι έχει γραφτεί για τον Λάνθιμο

Το 2009 σκάει κυριολεκτικά σαν βόμβα μια ελληνική ταινία που έμελλε να συζητηθεί όσο λίγες άλλες στην ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου. Η ταινία λέγεται Κυνόδοντας και είναι η δεύτερη ταινία μεγάλου μήκους του σκηνοθέτη Γιώργου Λάνθιμου που έχει δώσει ήδη το δείγμα γραφής του με μια πρώτη μεγάλου μήκους ταινία την Κινέττα. Η παραγωγή είναι των Γιώργου Τσούργιαννη, Ηρακλή Μαυροειδή και Αθηνάς Ραχήλ Τσαγγάρη και η ταινία στοιχίζει 200.000 ευρώ και όπως γράφει ο Αιμίλιος Χαρμπής στην Καθημερινή, βγαίνει στις αίθουσες σε μια πολύ σημαντική χρονιά για το σύγχρονο ελληνικό σινεμά κι ενώ βρισκόμαστε πια στο κατώφλι της οικονομικής κρίσης.

Την ίδια σεζόν τρία φιλμ (το επίσης λεγόμενο Weird Cinema των Λάνθιμου, Τσαγκάρη κ.ά., αλλά και το σινεμά των Οικονομίδη, Κούτρα), φέρνουν ξανά το ποιοτικό ελληνικό σινεμά στο προσκήνιο, κερδίζοντας την αναγνώριση και στα διεθνή φεστιβάλ. Είναι ο «Κυνόδοντας» (περ. 40.000 εισιτ.) του Γ. Λάνθιμου, η «Ακαδημία Πλάτωνος» (54.005 εισιτ.) του Φ. Τσίτου και η «Στρέλλα» (περ. 10.000 εισιτ.) του Π. Κούτρα.

Με τον Κυνόδοντα, ο οποίος σύμφωνα με τους ίδιους τους συντελεστές της, «γεννήθηκε από σκέψεις σχετικά με το μέλλον της οικογένειας. Το πώς o θεσμός της οικογένειας θα εξελιχθεί στο μέλλον και για το τι θα συνέβαινε αν αυτός ο κοινωνικός οργανισμός σταματούσε να υπάρχει όπως τον γνωρίζουμε» μεγάλη μερίδα του κοινού όχι μόνο δεν κατάλαβε τι γινόταν στην ταινία, αλλά και μέρος της έσπευσε να την κατηγορήσει. Είναι μια αταξινόμητη ταινία με δυσδιάκριτα όρια μεταξύ σοβαρού και κωμικού. Ο Κυνόδοντας έκανε περίπου 40.000 εισιτήρια στην Ελλάδα, ενώ διαγωνίστηκε σε μία σειρά από διεθνή κινηματογραφικά φεστιβάλ και κατάφερε να αποσπάσει πολλά βραβεία και διακρίσεις, καθώς και εξαιρετικές κριτικές.

Αναλυτικά ο Κυνόδοντας που έκανε πρεμιέρα στις Κάννες το 2009, απέσπασε το βραβείο Ένα Κάποιο Βλέμμα (Un Certain Regard) και Βραβείο Νεότητας στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών, ενώ ειδικό βραβείο επιτροπής και Α' βραβείο γυναικείας ερμηνείας για τις Αγγελική Παπούλια και Μαίρη Τσώνη αποσπά στο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ του Σαράγεβο. Τα βραβεία συνεχίζονται με: Βραβείο καλύτερης ταινίας επιτροπής νέων και Βραβείο Πολίτης Κέιν καλύτερου νέου σκηνοθέτη στο Φεστιβάλ του Σίτζες (Διεθνές Φεστιβάλ του Φανταστικού Σινεμά της Καταλωνίας), Βραβείο καλύτερης ταινίας στο Διεθνές Φεστιβάλ της Στοκχόλμης, Βραβείο καλύτερου σκηνοθέτη στο Διεθνές Φεστιβάλ του Δουβλίνου, Ειδική μνεία στο Φεστιβάλ της Τεργέστης, Βραβείο νέων στο Φεστιβάλ του Μονπελιέ, Μέγα Βραβείο στο Φεστιβάλ του Εστορίλ (Πορτογαλία), Βραβείο στο Φεστιβάλ Νέου Κινηματογράφου του Μόντρεαλ, Βραβείο καλύτερου σκηνοθέτη στο Διεθνές Φεστιβάλ RiverRun (ΗΠΑ).

Στην Ελλάδα, τον Μάιο του 2010, απέσπασε 5 πρώτα βραβεία κατά την τελετή απονομής της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου (καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας για τον Γιώργο Λάνθιμο, σεναρίου, μοντάζ και δεύτερου ανδρικού ρόλου για τον Χρήστο Πασσαλή).

Ήταν υποψήφια προς την Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών για το Όσκαρ Ξενόγλωσσης Ταινίας. Τον Ιανουάριο του 2011, η Ακαδημία ανακοίνωσε ότι ο Κυνόδοντας είναι ανάμεσα στις 5 καλύτερες ταινίες (από τις συνολικά 66 που προτάθηκαν από αντίστοιχα 66 χώρες) που διεκδικούσαν το Όσκαρ.

Παρόλες τις αντιρρήσεις, ακόμα και την απέχθεια με την οποία αντιμετώπισαν ορισμένοι την ταινία ακόμα και σήμερα η πιο «παράξενη» κριτική είναι αυτή που γράφτηκε στο Ριζοσπάστη, στις 17 Μαρτίου 2011 και ειλικρινά αποκαλύπτει μια πτυχή της ταινίας που δεν είχε ποτέ... συζητηθεί: τον υποτιθέμενο αντιδραστικό της χαρακτήρα, «που η συστημική προπαγάνδα σφιχταγκάλιασε και ανήγαγε διθυραμβικά σε σπουδαία κινηματογραφική τέχνη»

Γράφει η εφημερίδα:

«Ο «Κυνόδοντας» πράγματι λέει κάτι σημαντικό. Επιχειρεί μια προσπάθεια - δειλή για την ώρα - εξίσωσης του φασισμού και του κομμουνισμού, συμβάλλοντας έτσι ενεργητικά, στην ακόμα βαθύτερη αντιδραστικοποίηση της τέχνης που παράγεται στους σημερινούς καιρούς - και δεν αναφερόμαστε μόνο στον κινηματογράφο!

Ο «Κυνόδοντας» συνιστά αντιδραστικό έργο που παρεμβαίνει στην κοινωνική συνείδηση. Διαχειρίζεται ιδέες και συνταγές παρωχημένες, με «πιασάρικη» περιθωριακή θεματολογία, μπόλικο φορμαλιστικό καρύκευμα βίας, γυμνού και πορνό, καθώς και στείρα παρελθοντική νοσταλγία με Γούναρη και Jean Vallin. Οταν έρχεται η ώρα της κάθαρσης, ακόμη κι αυτή η εξέγερση είναι κομμένη και ραμμένη στις μυθολογίες της υποταγής».

Το 2015, το Indiwire επισημαίνει τις 50 σημαντικότερες ταινίες των τελευταίων 5 ετών τοποθετώντας στη δεύτερη θέση τον Κυνόδοντα.

Από τον "αντιδραστικό" Κυνόδοντα στις "παγερές" Άλπεις

Δυο χρόνια αργότερα, ο Λάνθιμος παρουσιάζει την επόμενη ταινία του τις «Άλπεις». Από «χαμογελαστός νεκροθάφτης της σύγχρονης ελληνικής πραγματικότητας» όπως γράφει ο Xan Brooks, στην εφημερίδα Guardian «με τις “Άλπεις”, αυτή την υπέροχα παγερή, αδιαφανή νέα του δουλειά, προχωρά ακόμη παραπέρα, παρουσιάζοντας μια κοινωνία που έχει χάσει προ πολλού τον προσανατολισμό της, καταλήγοντας συναισθηματικά ανισόρροπη.»

Στην ταινία του Λάνθιμου ένας προπονητής έχει αναλάβει μία ομάδα που αποτελείται από έναν τραυματιοφορέα, μια αθλήτρια και μία νοσοκόμα. Ο σκοπός αυτής της ομάδας είναι να αντικαθιστά νεκρούς για να απαλύνει τον πόνο των οικείων τους. Οι κανόνες της ομάδας είναι αυστηροί και τα πράγματα αλλάζουν, όταν η νοσοκόμα τους παραβαίνει.

Και ενώ ο ξένος τύπος φαίνεται να βρίσκει στην ταινία μεγάλο ενδιαφέρον, λέγοντας όπως η Deborah Young στο The Hollywood Reporter ότι «η καυστική νέα ταινία του Γιώργου Λάνθιμου είναι εξίσου αλλόκοτη και ελλειπτική με τις προηγούμενές του και ασκεί ακριβώς την ίδια ανεξήγητη, όσο και ακαταμάχητη έλξη στους θεατές που θα δηλώσουν πρόθυμοι να παρασυρθούν στον ερμητικά κλειστό ιστό των απάνθρωπων σχέσεών της...», αρκετοί Έλληνες κριτικοί διατηρούν πολλές επιφυλάξεις.

«Ουδείς γνωρίζει και ενδεχομένως ουδείς πρόκειται να μάθει και ποτέ τους λόγους για τους οποίους γίνονται όσα γίνονται στις «Αλπεις» Περιέργως, αυτό μπορεί να λειτουργήσει ακόμα και υπέρ της ταινίας, διότι όπως και ο «Κυνόδοντας», η προηγούμενη ταινία του σκηνοθέτη Γιώργου Λάνθιμου, έτσι και αυτή σε βάζει στην διαδικασία σκέψης ασχέτως από το ότι στο τέλος δεν είσαι και τόσο βέβαιος για το αν άξιζε τον κόπο η διαδικασία» γράφει ο Γιάννης Ζουμπουλάκης στο ΒΗΜΑ δίνοντας 2 βαθμούς στην ταινία, με το «Λούφα και παραλλαγή: Σειρήνες στη στεριά» να ακολουθεί στην κριτική του και να παίρνει 3 βαθμούς.

Η ταινία πηγαίνει στο 68ο Φεστιβάλ της Βενετίας το 2011. Οι Άλπεις παίρνουν βραβείο σεναρίου το οποίο υπογράφουν από κοινού ο Λάνθιμος και ο Ευθύμης Φιλίππου. “Είμαστε πολύ χαρούμενοι και κάπως σαστισμένοι. Μάλλον το πιο σημαντικό αυτή τη στιγμή είναι να ευχαριστήσουμε όλους μας τους συνεργάτες, χωρίς τους οποίους η ταινία δεν θα μπορούσε να έχει γίνει λόγω των δύσκολων συνθηκών που επικρατούν”, είναι η δήλωσή τους. Η ταινία ταξιδεύει στα κινηματογραφικά φεστιβάλ του Τορόντο, στο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ του Λονδίνου αλλά και στο Φεστιβάλ του Pusan.

Λίγο αργότερα, ο Γιώργος Λάνθιμος εξηγεί σε μια συνέντευξή του στο Βήμα γιατί μετακόμισε στο Λονδίνο.

«Το να κάνω ταινίες στην Ελλάδα σίγουρα είχε και θετικά στοιχεία: ήμασταν απόλυτα ελεύθεροι, δουλεύαμε με φίλους που το βασικό τους κίνητρο ήταν απλώς η αγάπη τους για αυτό που έκαναν και μπορούσαμε να είμαστε ευέλικτοι. Από την άλλη, είχαμε περιορισμούς στο τι ταινίες μπορούσαμε να κάνουμε, λόγω ανεπαρκών πόρων. Οταν, λοιπόν, εξαντλήσεις τις χάρες που σου αναλογούν – γιατί έτσι κάναμε ταινίες –, πρέπει να πας σε κάποια άλλη χώρα και να δοκιμάσεις να κάνεις σινεμά με διαφορετικό τρόπο. Πάντα ήθελα να φύγω από την Ελλάδα και να ζήσω αλλού. Εχοντας γυρίσει εκεί τρεις ταινίες, με τις δυσκολίες και τις ιδιαιτερότητες που αυτό είχε, ήξερα πως αν ήθελα να προχωρήσω και να αναπτυχθώ, έπρεπε να είμαι σε ένα μέρος που έχει την απαραίτητη δομή για να στηρίξει το σινεμά, γι’ αυτό και μετακόμισα στο Λονδίνο».

Η επόμενη ταινία του ο Αστακός (The Lobster - 2015) κάνει πρεμιέρα στο 68ο Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ των Καννών και βραβεύεται με το Βραβείο Κριτικής Επιτροπής. Στην ταινία πρωταγωνιστούν ο Κόλιν Φάρελ που μας χαρίζει μία σπουδαία ερμηνεία με την υπέροχη Ρέιτσελ Βάις στο πλευρό του και ένα καστ απίθανων ηθοποιών : Ολίβια Κόλμαν, Άσλεϊ Γιένσεν, Αριάν Λαμπέντ, Τζον Σ. Ράιλι, Λέα Σεντού, Aγγελική Παπούλια, Μάικλ Σμάιλι, Μπεν Γουίσοου. Ο «Αστακός» σηματοδοτεί το αγγλόφωνο ντεμπούτο του σκηνοθέτη, ενώ το σενάριο συνυπογράφει ο σταθερός συνεργάτης του, Ευθύμης Φιλίππου.

Ο «Αστακός» πραγματεύεται μία αλληγορική ιστορία αγάπης, σ' ένα φιλμ που επιτρέπει στον θεατή πολλαπλά επίπεδα ανάγνωσης.Τοποθετημένη σ' ένα δυστοπικό, κοντινό μέλλον, όπου όλοι οι μόνοι άνθρωποι, σύμφωνα με τους κανόνες της Πόλης, συλλαμβάνονται και μεταφέρονται στο Ξενοδοχείο. Εκεί είναι υποχρεωμένοι να βρουν έναν ταιριαστό σύντροφο μέσα σε σαράντα πέντε ημέρες.

«Ελπίζω ότι κάνουμε τις ταινίες μ' έναν τόσο ανοιχτό τρόπο που χωράνε τις απόψεις όλων. Έχουμε πάρει κάποιες αποφάσεις. Είναι μια πολύ συγκεκριμένη ταινία, που ελπίζω να έχει τη δική της φωνή και να εγείρει κάποια ερωτήματα. Αλλά πέρα από αυτό, καθένας που θα τη δει ελπίζω να συνδεθεί και να αρχίσει να σκέφτεται διάφορα θέματα με τους δικούς του όρους. Έτσι εύχομαι να λειτουργήσει αυτή η ταινία.» λέει για την ταινία του ο Γιώργος Λάνθιμος.

Ο σπουδαίος ηθοποιός Τζον Σ. Ράιλι λέει για την ταινία «Σε σχέση με άλλες ταινίες, το μόνο παρόμοιο πράγμα που έχω δει είναι οι ταινίες του Κιούμπρικ, όπου οι ηθοποιοί παίζουν φυσικά, αλλά οι συνθήκες είναι πολύ παράξενες. Είναι πολύ αστείο με στοιχεία μαύρου χιούμορ, ενοχλητικό και πολύ κωμικό την ίδια στιγμή.». Δεν είναι ο μόνος. Οι ηθοποιοί του Λάνθιμου μιλούν για αυτόν με ένα τρόπο που πολλοί σκηνοθέτες θα έδιναν κυριολεκτικά το χέρι τους για να ακούσουν αυτά τα λόγια. «Νιώθω τόσο ήρεμος μαζί του. Δημιουργεί ένα περιβάλλον όπου κυριαρχεί η συγκέντρωση, κανείς δεν ύψωσε τη φωνή του και στις δύο ταινίες που κάναμε μαζί. Αυτή η ηρεμία προκαλούσε σεβασμό και δεν υπήρχε κανένα είδος καταπίεσης» λέει ο Κόλιν Φάρελ.

Στις Κάννες, πολλοί σπεύδουν να γράψουν ότι ο κόσμος έφευγε από την αίθουσα προβολής ενώ ο Δημήτρης Δανίκας γράφει στο τίτλο του κομματιού του «Ολίγον... ψόφιος ο «Αστακός» του Λάνθιμου» με τον Κώστα Γαβρά να του τηλεφωνεί και να του επισημαίνει ότι έχει άδικο και πως ο Αστακός είναι μια πολύ καλή ταινία. Ο Δανίκας επιμένει λέγοντας ότι στις Κάννες έδωσαν στον Λάνθιμο το "βραβείο της παρηγοριάς".

Ο 42χρονος Έλληνας δημιουργός με αυτή την ταινία πήρε μέρος για πρώτη φορά στο επίσημο διαγωνιστικό πρόγραμμα του φεστιβάλ Καννών. Εξαιρετικά φειδωλός σε δηλώσεις ο Λάνθιμος όπως μαρτυρούν οι εξίσου φειδωλοί σε δηλώσεις συνεργάτες του ενδιαφέρεται μόνο για τη δουλειά του. Εκφράζεται πάντα θερμά και δημοσίως για τους συμπαραγωγούς και τους ηθοποιούς της ταινίας που τον βοήθησαν να μεταφέρει την ιστορία του και το όραμά του στη μεγάλη οθόνη.

Ο θάνατος του Ιερού Ελαφιού, η γέννηση ενός σπουδαίου auteur

Η αδυναμία που έχουν οι ηθοποιοί στον Λάνθιμο είναι κάτι που διαπιστώνει κάποιος αν παρακολουθήσει τις πρόμο συνεντεύξεις τους για τις ταινίες στις οποίες συμμετέχουν. «Ήθελα εδώ και καιρό να συνεργαστώ μαζί του, απλά ζήτησα να μου πει πού και πότε να έρθω» λέει η Νικόλ Κίντμαν που πρωταγωνιστεί στην επόμενη ταινία του, The Killing of a Sacred Deer (Ο θάνατος του ιερού ελαφιού) το 2017.

Η ταινία έλαβε το βραβείο σεναρίου στο 70ό φεστιβάλ των Καννών, ενώ ήταν υποψήφια και για τον Χρυσό Φοίνικα. Στα Ευρωπαϊκά Βραβεία Κινηματογράφου ήταν υποψήφια σε τρεις κατηγορίες: σκηνοθέτη, σεναριογράφου και Α' Ανδρικού Ρόλου (Κόλιν Φάρελ).

Το σενάριο που υπογράφουν από κοινού Λάνθιμος και Ευθύνης Φιλίππου βασίζεται στην αρχαία τραγωδία Ιφιγένεια εν Αυλίδι του Ευριπίδη και είναι η ιστορία της οικογένειας του Στίβεν ενός καρδιοχειρουργού που ζει μαζί με τη συζυγό του Άννα και τα παιδιά τους, Κιμ και Μπομπ. Αρκετές φορές συναντά έναν νεαρό, τον Μάρτιν, τον οποίο συμβουλεύει για πολλά πράγματα. Όταν τον ρωτά ένας συναδελφός του από που τον ξέρει, εκείνος απαντά πως είναι συμμαθητής της κόρης του, ενώ στη γυναίκα του λέει πως πριν χρόνια ο πατέρας είχε σκοτωθεί σε αυτοκινητιστικό και τον βοηθά να αισθανθεί καλύτερα.

Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι: Κόλιν Φάρελ, Νικόλ Κίντμαν, Μπάρι Κιόουγκαν, Ράφεϊ Κάσιντι, Σάνι Σουλτζίκ, Αλίσια Σιλβερστόουν.

«Με δύο συμπληρωματικά μεγαλειώδεις ερμηνείες από τον Κόλιν Φάρελ και τη Νικόλ Κίντμαν, ο Γιώργος Λάνθιμος αναδεικνύει πιο έντονα από όποια άλλη ταινία του ότι είναι ένας σκηνοθέτης όχι μόνο με ευρήματα, αλλά με κινηματογραφικό όραμα και ικανότητα για πολύ περισσότερα απ’ όσα έχει, ως τώρα, δοκιμάσει» γράφει η Λήδα Γαλανού στην Εφημερίδα των Συντακτών.

«Το σινεμά που φτιάχνουν ακόμη και στις αστοχίες του παραμένει πρωτοποριακό, παραμένει ιδιοφυές, παραμένει κατάκτηση κι εξερεύνηση μιας ηπείρου την οποία δεν είχε πατήσει κανείς άλλος. Όχι με αυτόν τον τρόπο τουλάχιστον. Απόλυτος σεβασμός, λοιπόν, ακόμη και για μια ταινία που προσωπικά με στράβωσε και με πέταξε έξω, γράφει ο OldBoy.

«Εάν μου έλεγε κάποιος να υποδυθώ αυτόν τον ρόλο χωρίς τον Γιώργο Λάνθιμο ως σκηνοθέτη, θα έλεγα αμέσως όχι. Ήμουν «υπνωτισμένη» από το σενάριό του, νομίζω ότι πρόκειται για ένα αριστούργημα και δεν έχει να κάνει με τη δική μου συμμετοχή στην ταινία, αλλά οφείλεται αποκλειστικά σε αυτόν. Πιστεύω ότι ο τρόπος που δημιουργεί αυτή την ένταση και την διαμάχη χωρίς να αποκαλύπτει τι συμβαίνει και υπάρχει ένας τέτοιος ρυθμός και οι λήψεις… οι σκηνές του είναι τόσο δυνατές, σε κρατούν. Μοιάζει με ταινία τρόμου. Πρέπει συνεχώς να σκέφτεσαι γιατί εάν δεν σκέφτεσαι, αυτός αντιδρά σαν να λέει: «Τι κάνεις; Δεν γίνεται τίποτα εδώ… Τίποτα»! Αντίθετα, αν κάνεις κάτι παραπάνω, σου λέει «όχι τόσο πολύ». Μοιάζει με υποκριτική στην κόψη του ξυραφιού», λέει η Νικόλ Κίντμαν.

Ο «θάνατος του ιερού ελαφιού» είναι μια κομβική ταινία για τον τρόπο με τον οποίο βλέπει κυρίως η εγχώρια σκηνή τον Γιώργο Λάνθιμο. Οι ημέρες του Κυνόδοντα είναι πια πίσω και οι πιο δύσπιστου αναγνωρίζουν στον Λάνθιμο την ματιά ενός σημαντικού Ευρωπαίου auteur. Η παρουσία του στο διεθνές πλέον κινηματογραφικό στερέωμα είναι γεγονός και αρχίζουμε να είμαστε υπερήφανοι για τον «‘Ελληνα δημιουργό» που κάνει ταινίες οι οποίες δεν είναι «ελληνικές».

Η Ευνοούμενη, μεγάλη αγαπημένη κοινού και κριτικών

Επόμενη ταινία του (βγαίνει σε πολλές αίθουσες την Πέμπτη 7 Φεβρουαρίου) η «Ευνοούμενη όπως είναι ο ελληνικός τίτλος, The Favourite, μια δραματική κομεντί εποχής με πρωταγωνίστριες το βαρύ πυροβολικό της βρετανικής σκηνής, την Ολίβια Κόλμαν, στο ρόλο της Βασίλισσας Άννας της Μεγάλης Βρετανίας, Ρέιτσελ Βάις στο ρόλο της δούκισσας του Μάρλμπορο Σάρα Τσώρτσιλ και Έμμα Στόουν στο ρόλο της Άμπιγκεϊλ Χιλ, εξαδέλφης κι αντίζηλου της. Το σενάριο της ταινίας είναι των πολυβραβευμένων Ντέμπορα Ντέιβις και Τόνι ΜακΝάμαρα.

Η ταινία έκανε παγκόσμια πρεμιέρα στο 75ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας στις 30 Αυγούστου 2018, όπου τιμήθηκε με δύο βραβεία: το Κύπελλο Βόλπι καλύτερης γυναικείας ερμηνείας για την Ολίβια Κόλμαν και το Μεγάλο Βραβείο των Κριτικών.

Μέχρι σήμερα έλαβε 10 υποψηφιότητες για Όσκαρ, 5 για Χρυσή Σφαίρα κερδίζοντας τελικά τη Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Γυναικείας Ερμηνείας σε Κωμωδία ή Μιούζικαλ για την Κόλμαν, καθώς και 12 υποψηφιότητες για Βραβείο BAFTA.

Η βράβευση της ταινίας είναι η πολλοστή για τον σκηνοθέτη.Σύντομος και λιτός στην ομιλία του, μετά την παραλαβή του βραβείου στη Βενετία ο Γ. Λάνθιμος ευχαρίστησε όλους όσοι συμμετείχαν στην παραγωγή της ταινίας και φυσικά το ίδιο το φεστιβάλ που τον τίμησε καλώντας τον.

«Δεν έχω συναντήσει κανέναν σκηνοθέτη σαν τον Λάνθιμο. Σε τοποθετεί σε ένα πολύ συγκεκριμένο σύμπαν σαν ηθοποιό, ένα ιδιαίτερο ύφος. Νομίζω, μοναδικό» λέει η Ρέιτσελ Βάις.

Επικριτές και θαυμαστές του έργου του συμφωνούν σε ένα πράγμα: Ο Γιώργος Λάνθιμος παραδίδει ακριβώς την ταινία που οραματίστηκε, αποδεικνύοντας σε όσους είχαν αμφισβητήσει το μέγεθός του, ότι πράγματι δεν ήταν αυτό που είχε φανεί ως τώρα, αλλά είναι ακόμη μεγαλύτερο.

«Η Ευνοούμενη» είναι μια από τις εξαιρετικά σπάνιες εκείνες περιπτώσεις ταινιών που δεν βρίσκεις μέσα της ούτε μια λάθος νότα, ούτε ένα λάθος σημείο στίξης. Αν άλλες ταινίες του Λάνθιμου σάς ενθουσίασαν, αυτή θα σας ενθουσιάσει επίσης. Αν άλλες ταινίες του Λάνθιμου δεν ήταν του γούστου σας, αυτή δεν γίνεται να μην είναι. Δεν βλέπω πώς γίνεται να μην είναι. Εκτός κι αν πάτε σινεμά μια φορά τα πέντε χρόνια, εκτός κι αν θα πάτε να το δείτε για να νιώσετε περήφανοι για τον συμπατριώτη μας» γράφει ο OldBoy.

Η ταινία βγήκε στις αίθουσες και έκοψε 8.000 εισιτήρια, σε δυο μόνο αίθουσες τις πρώτες τέσσερις μέρες. Όλα δείχνουν ότι θα ξεπεράσει όλες τις προηγούμενες εισπράξεις σε ταινίες του. Δείχνουν και κάτι άλλο που αφορά τον κινηματογράφο. Ότι ένας σκηνοθέτης εξελίσσεται, εκπλήσσει, ξαφνιάζει και οφείλει να προκαλεί τις αισθήσεις μας με τη δημιουργία του. Κάθε ταινία του Λάνθιμου κρύβει μια έκπληξη και όλοι εύχονται αυτό να συνεχιστεί, όπως μέχρι σήμερα.

Φωτογραφία: Reuters, EPA

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για ό,τι συμβαίνει τώρα στην Ελλάδα και τον Κόσμο στο thetoc.gr