Η αλήθεια για τους νεκρούς του Πολυτεχνείου - Απαντώντας στους αρνητές της πραγματικής ιστορίας

Το τανκ της χούντας, λίγο πριν ρίξει την Πύλη του Πολυτεχνείου (Φωτο Β.Καραμανώλης. ΑΡΧΕΙΟ Μ.Νταλούκας).

Κατά καιρούς, διάφοροι διαστρεβλωτές της Ιστορίας έχουν διακινήσει τερατώδη ψέματα σχετικά με την εξέγερση των φοιτητών τον Νοέμβριο του 1973. Το μεγαλύτερο από αυτά είναι: "Δεν υπήρξαν νεκροί στο Πολυτεχνείο".

Το ψέμα αυτό, που αναπαράγεται συστηματικά από ακροδεξιούς και νεοφασιστικούς κύκλους, καταρρέει αμέσως μόλις παρατεθούν ονόματα θυμάτων. Τότε, όμως, επιστρατεύεται ένα κουτοπόνηρο λογικό τέχνασμα: ζητούν ονόματα νεκρών "εντός του χώρου του Πολυτεχνείου".

Ο ισχυρισμός αυτός αποτελεί μνημείο ιστορικού παραλογισμού. Είναι σαν να λέει κανείς πως "δεν υπήρξαν νεκροί στο Μεσολόγγι", επειδή οι πολιορκημένοι σκοτώθηκαν κατά την Έξοδο έξω από τα τείχη, και όχι μέσα στην πόλη. Στην Ιστορία, ένα γεγονός δεν ορίζεται με μεζούρα γύρω από ένα κιγκλίδωμα, αλλά ως ενιαία αλληλουχία δράσης.

Επιπλέον, η πραγματικότητα διαψεύδει τους αρνητές ακόμη και στο στενό χωροταξικό τους επιχείρημα. Υπάρχουν αδιάσειστες μαρτυρίες γιατρών και φοιτητών, που αποδεικνύουν ότι άνθρωποι χτυπήθηκαν από σφαίρες μέσα στον χώρο του Πολυτεχνείου και μεταφέρθηκαν εσπευσμένα στο Ρυθμιστικό και σε άλλα νοσοκομεία της Αθήνας.

Προφανώς, οι απολογητές της χούντας θα ήθελαν τα βαριά τραυματισμένα παιδιά να αφήνονταν αβοήθητα μέσα στο Πολυτεχνείο μέχρι να ξεψυχήσουν, αντί να γίνουν υπεράνθρωπες προσπάθειες για να σωθούν. Για τους ακροδεξιούς απολογητές της χούντας, όποιος πυροβολήθηκε και άφησε την τελευταία του πνοή στο χειρουργείο δεν προσμετράται, επειδή δεν πέθανε εντός του ιδρύματος.

Ακόμη κι αν υποθέσουμε, όμως, ότι όλοι ανεξαιρέτως δολοφονήθηκαν στους γύρω δρόμους, αυτό μειώνει στο ελάχιστο την ενοχή του καθεστώτος; Το γεγονός ότι ο ταξίαρχος Ντερτιλής εκτέλεσε εν ψυχρώ τον 20χρονο Μιχάλη Μυρογιάννη στη συμβολή Πατησίων και Στουρνάρη –έξω από τα κάγκελα– τον καθιστά λιγότερο δολοφόνο; Το γεγονός ότι ο 17χρονος μαθητής Διομήδης Κομνηνός δέχθηκε σφαίρα στην καρδιά στη γωνία Αβέρωφ και Μάρνη, τον διαγράφει από τους νεκρούς της εξέγερσης;

Η ιστορική αλήθεια είναι αμείλικτη και σφραγισμένη με επίσημα ντοκουμέντα:

• Η ίδια η Χούντα στις επίσημες ανακοινώσεις της (Νοέμβριος 1973) παραδέχθηκε 15 νεκρούς.
• Το Πόρισμα του εισαγγελέα Δημήτρη Τσεβά (1974) κατέγραψε 18 επώνυμους και 16 ανώνυμους νεκρούς (34 συνολικά), καθώς και 1.103 καταγεγραμμένους τραυματίες στα νοσοκομεία.
• Η Δίκη του Πολυτεχνείου (1975) τεκμηρίωσε δικαστικά 24 θανάτους και επέβαλε ποινές κάθειρξης στους πρωταίτιους για ανθρωποκτονίες εκ προθέσεως.
• Η ιστορική έρευνα του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών, υπό τον ιστορικό Λεωνίδα Καλλιβρετάκη, έχει τεκμηριώσει 24 επώνυμους νεκρούς.

Χρειάζεται τεράστια δόση ανιστορησίας και πολιτικού κυνισμού για να υιοθετεί κανείς σήμερα τα φαιδρά επιχειρήματα των ακροδεξιών, απέναντι σε μια θυσία γραμμένη με αίμα και επικυρωμένη από τη Δικαιοσύνη και την Ιστορία.

Η αλήθεια για τους νεκρούς του Πολυτεχνείου δεν βρίσκεται μόνο στους αριθμούς και στις δικαστικές αποφάσεις. Βρίσκεται πρωτίστως στη μνήμη κάθε ανθρώπου που χάθηκε.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η περίπτωση του 17χρονου Διομήδη Κομνηνού

Σχετικά με τον νεκρό μαθητή Διομήδη Κομνηνό

Ο 17χρονος Διομήδης Κομνηνός, τη νύχτα της 16ης προς 17η Νοεμβρίου 1973, πυροβολήθηκε στην καρδιά, από αστυνομικό της φρουράς του υπουργείου Δημόσιας Τάξης. Ο πατέρας του ζήτησε να γίνει βαλλιστική εξέταση, και να ερευνηθούν και τα 53 όπλα των αστυνομικών του τότε υπουργείου, πράγμα που δεν έγινε ποτέ. Έτσι, ο δολοφόνος του Διομήδη, παρέμεινε άγνωστος.

Για τον Διομήδη, λέγεται πως ήταν ο πρώτος νεκρός από τα πυρά χουντικών. Όταν κάποιοι απολογητές της χούντας επιχείρησαν να αμαυρώσουν τη μνήμη του νεκρού παιδιού, χαρακτηρίζοντάς το ότι είχε "βεβαρημένο παρελθόν”, ο ποιητής Δημήτρης Ραβανής-Ρέντης έδωσε την απάντηση με το συγκλονιστικό ποίημα:

Βεβαίως είχε βεβαρημένο παρελθόν ο Διομήδης

Πέντε χρονών στους ώμους του πατέρα του
φώναζε για λευτεριά στην Κύπρο
δέκα χρονών ξυπόλυτος

με μια φέτα ψωμί στην τσέπη
βάδιζε στην πορεία της ειρήνης
στα δώδεκα ζητούσε δημοκρατία

Στα δέκα επτά
μ' ένα πλακάτ στο χέρι
ψωμί- παιδεία-ελευθερία.

Αμέσως μετά το Πολυτεχνείο, στην διάρκεια της πρώτης εβδομάδας που ακολουθεί, η Κωστούλα Μητροπούλου, έγραψε μια σειρά στίχων για τα παιδιά του Πολυτεχνείου. Ένας από αυτούς τους στίχους, ήταν για τον πιο μικρό, που έφυγε από σφαίρα. Τον νεκρό τον ονομάζει Κωσταντή, αλλά είναι φανερό πως πρόκειται για τον νεαρό Διομήδη.

Ο λόγος που δεν αναφερόταν το πραγματικό του όνομα, είναι ότι η Κωστούλα, ακόμη δεν το ήξερε, έμαθε μόνο ότι σκοτώθηκε και ένα παιδί, μόλις 17 χρόνων.

Αλλά υπάρχει και ένας δεύτερος λόγος, εξαιρετικά συμβολικός και καλλιτεχνικός. Το όνομα Κωσταντής, είναι μία αναφορά στον αιώνιο (πιστό στην τιμή, ελευθερία και στο καθήκον) Κωσταντή της φυλής μας, που μοιρολογά διαχρονικά η Ελληνίδα μάνα (Τραγούδι του Νεκρού Αδελφού).

Τους στίχους μελοποιεί ο Ανακρέων Παπαγεωργίου και το τραγούδι (όπως και όλα τα υπόλοιπα που έγραψε η Κωστούλα για το Πολυτεχνείο) ηχογραφείται μυστικά, στη διάρκεια της χούντας, με τη φωνή της Έλενας Ναθαναήλ.

Είναι η πρώτη και η μοναδική φορά που η Έλενα Ναθαναήλ τραγούδησε, και αυτό μόνο για να τιμήσει τον Διομήδη Κομνηνό και τα παιδιά του Πολυτεχνείου.

Τα τραγούδια αυτά (Το Χρονικό των Τριών Ημερών) δεν κυκλοφόρησαν ποτέ στη δισκογραφική αγορά.

ΥΓ: 1-Η Κωστούλα Μητροπούλου, είναι πολύ γνωστή από το ποίημα "Ο Δρόμος" που μελοποίησε και τραγούδησε ο Μάνος Λοΐζος.

2-Η Έλενα Ναθαναήλ, συμμετείχε στην εξέγερση του Πολυτεχνείου, αλλά ποτέ
δεν θέλησε να μιλήσει γι αυτό.

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για ό,τι συμβαίνει τώρα στην Ελλάδα και τον Κόσμο στο thetoc.gr