Μια προσωπική μαρτυρία δημοσίευσε στο Facebook ο Ανδρέας Σουβαλιώτης, ανιψιός του Νίκου Ντερτιλή, ενός από τους πρωταγωνιστές του στρατιωτικού πραξικοπήματος της 21ης Απριλίου 1967, για τα γεγονότα του Πολυτεχνείου.
Με αφορμή τη συμπλήρωση 53 χρόνων από την εξέγερση του Πολυτεχνείου, ο Α. Σουβαλιώτης, ο οποίος ζει στο Τορόντο του Καναδά, επέλεξε να μοιραστεί δημόσια τις αναμνήσεις του από τον θείο του.
"Ήταν ο θείος μου. Με αγαπούσε πραγματικά. Και ήταν δολοφόνος", σημειώνει χαρακτηριστικά.
Αναλυτικά η ανάρτησή του:
"Αυτή τη νύχτα, πριν από 53 χρόνια, ο θείος μου πυροβολούσε και σκότωνε φοιτητές.
Ήταν ένας από τους βασικούς πρωταγωνιστές της διαβόητης χούντας στην Ελλάδα και ήταν υπεύθυνος για την καταστολή της φοιτητικής εξέγερσης στο Πολυτεχνείο της Αθήνας, τον Νοέμβριο του 1973.
Οδήγησε ένα τάγμα αρμάτων μάχης στον χώρο του Πολυτεχνείου, έσπασε τις πύλες του Πανεπιστημίου περνώντας κατευθείαν μέσα από αυτές και άρχισε να πυροβολεί αδιακρίτως εναντίον των διαδηλωτών φοιτητών. Κάποια στιγμή, κατά τη διάρκεια της "μάχης", γύρισε μάλιστα προς τον οδηγό του και καυχήθηκε για την τέλεια σκοπευτική του ικανότητα.
Αυτός ήταν ο θείος μου. Ήταν ένας βάναυσος δικτάτορας και δολοφόνος.
Αλλά για μένα, ως μικρό παιδί, ήταν απλώς ο στοργικός θείος μου. Με αγαπούσε πραγματικά. Και αυτό ήταν το μόνο που ήξερα, το μόνο που καταλάβαινα γι’ αυτόν.
Όταν μπήκε στη φυλακή, ήμουν ακόμη μικρό παιδί και εκείνος εξακολουθούσε να είναι ο μεγαλόσωμος, επιβλητικός, σεβαστός, σοφός και στοργικός θείος μου. Δεν καταλάβαινα πραγματικά γιατί τον είχαν πάρει μακριά. Μου έλειπε και μου άρεσε να τον επισκέπτομαι όσο πιο συχνά μπορούσε να με πηγαίνει η θεία μου. Κι εκείνος συνέχιζε να μου γράφει - ατελείωτα γράμματα γεμάτα ζεστά λόγια, φροντίδα και ενθάρρυνση.
Και μετά μεγάλωσα και κατάλαβα πολύ περισσότερα γι’ αυτόν.
Πέθανε στη φυλακή πριν από περίπου δώδεκα χρόνια.
Κάθε φορά που βρίσκομαι στην Αθήνα, εξακολουθώ να πηγαίνω να βλέπω εκείνη τη συνθλιμμένη πύλη του Πολυτεχνείου, που έχει γίνει μνημείο προς τιμήν όλων εκείνων των φοιτητών που πέθαναν εκείνη τη νύχτα.
Κοιτάζω επίμονα εκείνο το σκουριασμένο, μπερδεμένο μέταλλο και προσπαθώ να ξεμπερδέψω την πιο παράλογη, την πιο εξωπραγματική σύγκρουση μέσα στην καρδιά και το μυαλό μου.
Ήταν ο θείος μου. Με αγαπούσε πραγματικά. Και ήταν δολοφόνος".
Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις
Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για ό,τι συμβαίνει τώρα στην Ελλάδα και τον Κόσμο στο thetoc.gr
