"Χρειάστηκε να αποδείξω περισσότερα επειδή είμαι γυναίκα": 5 σημαντικές γυναίκες μιλούν στο TheTOC για τις εμπειρίες τους

Με αφορμή την σημερινή Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, πέντε σημαντικές και δυναμικές γυναίκες μιλούν στο ΤheTOC και μοιράζονται τις εμπειρίες, τις σκέψεις και τους προβληματισμούς τους γύρω από τη θέση της γυναίκας στη σύγχρονη κοινωνία και στον επαγγελματικό χώρο. Μέσα από τις προσωπικές τους διαδρομές αναδεικνύουν προκλήσεις που εξακολουθούν να υπάρχουν, αλλά και τα βήματα προόδου που έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια.

Απαντώντας σε τέσσερις βασικές ερωτήσεις, μιλούν ανοιχτά για το αν ένιωσαν ποτέ ότι χρειάστηκε να αποδείξουν περισσότερα στη δουλειά τους επειδή είναι γυναίκες, αν έχουν βρεθεί αντιμέτωπες με προκατάληψη ή αμφισβήτηση λόγω φύλου και πώς διαχειρίστηκαν τέτοιες καταστάσεις. Παράλληλα, σχολιάζουν την πίεση που συχνά δέχονται οι γυναίκες να "τα προλάβουν όλα", ισορροπώντας ανάμεσα σε καριέρα, οικογένεια και προσωπική ζωή.

Τέλος, καταθέτουν τη δική τους άποψη για το αν η κοινωνία έχει κάνει πραγματικά ουσιαστικά βήματα προς την ισότητα των φύλων ή αν πολλές φορές μένουμε απλώς σε συμβολικές κινήσεις.

Λίνα Τσαλταμπάση, πρόεδρος ΣΕΓΕ

Η πρόεδρος του Συνδέσμου Επιχειρηματιών Γυναικών Ελλάδας (ΣΕΓΕ), Λίνα Τσαλταμπάση, μιλώντας στο TheTOC, λέει μεταξύ άλλων πως έχει βιώσει προκατάληψη λόγω φύλου, άλλοτε πιο έμμεσα και άλλοτε πιο ξεκάθαρα. "Δεν είναι πάντα κακόβουλη, συχνά είναι απλώς βαθιά ριζωμένη. Αυτό που με βοήθησε να το αντιμετωπίσω ήταν η σταθερή μου αξία: η επαγγελματική συνέπεια. Επέλεξα να απαντώ με το έργο μου, όχι με αντιπαράθεση. Να δημιουργώ αποτελέσματα που δεν αφήνουν περιθώρια αμφισβήτησης. Και ταυτόχρονα, μέσα από τον ρόλο μου στον Σύνδεσμο Επιχειρηματιών Γυναικών Ελλάδας, να δουλεύω συστηματικά για να μειωθούν αυτά τα φαινόμενα για όλες τις γυναίκες, όχι μόνο για εμένα", σημειώνει.

"Όλες οι γυναίκες της γενιάς μου –και όχι μόνο όσες δραστηριοποιούνται στην επιχειρηματικότητα– έχουν βρεθεί σε στιγμές όπου αισθάνθηκαν πως πρέπει να αποδείξουν 'λίγο παραπάνω'. Στην αρχή της διαδρομής μου το συνάντησα κι εγώ: χαμηλότερες προσδοκίες,
περισσότερη αμφισβήτηση, μια αυτονόητη ανάγκη να αποδεικνύεις πρώτα την ικανότητά σου για να σε πάρουν στα σοβαρά. Με τα χρόνια, έμαθα να μετατρέπω αυτή την πρόκληση σε καύσιμο. Δεν με πείσμωσε, με ενδυνάμωσε. Και κυρίως, με έκανε να αντιληφθώ πόσο σημαντικό είναι να ανοίγουμε δρόμους ώστε οι νεότερες γυναίκες να μη χρειάζεται να ξεκινούν πάντα από πιο 'ανηφορική' αφετηρία", αναφέρει η ίδια.

Οσο για το αν οι γυναίκες πιέζονται για να "τα προλάβουν όλα", η κ. Τσαλταμπάση μας λέει πως "ναι, και αυτό δεν είναι υποκειμενική αίσθηση· είναι κοινωνική πραγματικότητα. Οι γυναίκες
συνεχίζουν να σηκώνουν δυσανάλογο βάρος ρόλων: επαγγελματικούς, οικογενειακούς,
φροντιστικούς, κοινωνικούς. Η προσδοκία να είμαστε 'τέλειες' σε όλα είναι ακόμη παρούσα.
Η πίεση αυτή δεν είναι ζήτημα ατομικής διαχείρισης. Είναι αποτέλεσμα κοινωνικών δομών που
αλλάζουν, αλλά όχι με τον ρυθμό που θα θέλαμε. Οφείλουμε λοιπόν να διεκδικήσουμε όχι να τα
"προλαβαίνουμε όλα", αλλά να μοιραστούν όλα πιο δίκαια".

"Στην κοινωνία μας υπάρχει πρόοδος ως προς την ισότητα των φύλων και θα ήταν άδικο να μην την αναγνωρίσουμε. Περισσότερες γυναίκες σε θέσεις ευθύνης, περισσότερες πρωτοβουλίες για ενδυνάμωση, μεγαλύτερη ορατότητα και δημόσιος διάλογος. Όμως, τα βήματα αυτά δεν είναι ακόμη αρκετά. Υπάρχει τεράστια απόσταση ανάμεσα στη θεωρία και την καθημερινότητα. Οι μισθολογικές ανισότητες, η δυσκολία πρόσβασης στη χρηματοδότηση, τα στερεότυπα που αναπαράγονται από γενιά σε γενιά, η υποεκπροσώπηση σε κρίσιμους τομείς , όλα αυτά δείχνουν ότι η δουλειά μας δεν έχει ολοκληρωθεί. Η δύναμη κάθε γυναίκας, όπως και κάθε ανθρώπου είναι μέσα της. Πλέον υπάρχουν εργαλεία, υπάρχει πληροφόρηση, υπάρχουν δομές υποστήριξης. Πλέον δεν υπάρχει δικαιολογία για να μην τολμήσουμε. Αναζητήστε το κατάλληλο πλαίσιο στήριξης. Ζούμε στην εποχή της πληροφορίας και των ευκαιριών. Δεν υπάρχει πια δικαιολογία για την επιτυχία και την πρόοδο. Η ουσιαστική ισότητα έρχεται μέσα από συνεχή, συντονισμένη προσπάθεια: πολιτικές, θεσμούς, επιχειρηματικότητα, κουλτούρα. Και χρειάζεται τη συμμετοχή όλων μας, όχι μόνο των γυναικών", υπογραμμίζει η πρόεδρος του ΣΕΓΕ.

Μαρία Φραγκουδάκη, εικαστικός

Η γνωστή εικαστικός Μαρία Φραγκουδάκη, λέει στο TheTOC πως έχει βιώσει σεξιστικές συμπεριφορές λόγω φύλου. "Δεν έχω βιώσει προκατάληψη λόγω φύλου με την έννοια της επαγγελματικής αμφισβήτησης. Ωστόσο, όπως συμβαίνει σε πολλές γυναίκες, έχω βιώσει και εγώ σεξιστικές συμπεριφορές. Αυτό δείχνει ότι τα ζητήματα ισότητας δεν αφορούν μόνο τις ευκαιρίες, αλλά και την κουλτούρα σεβασμού και ασφάλειας — τόσο στον χώρο εργασίας όσο και στις μεταξύ μας σχέσεις", λέει χαρακτηριστικά.

"Κινούμαι σε έναν χώρο όπου η έκφραση και η δημιουργία δεν έχουν φύλο. Δεν ένιωσα
ποτέ ότι χρειάστηκε να αποδείξω περισσότερα στη δουλειά μου μόνο και μόνο επειδή είμαι
γυναίκα. Ξέρω, όμως, ότι αυτό δεν ήταν πάντα αυτονόητο. Οι γυναίκες πριν από εμάς
άνοιξαν δρόμους και έδωσαν μεγάλους αγώνες, ώστε σήμερα να μπορούμε να στεκόμαστε
πιο ελεύθερα. Στη δική μου καθημερινότητα, η μεγαλύτερη πρόκληση δεν έχει να κάνει με τη δουλειά, αλλά με την ισορροπία. Ως μητέρα έχω πολλούς ρόλους και ευθύνες και η διαχείριση όλων αυτών απαιτεί διαρκή εγρήγορση και μεγάλη αντοχή. Από αυτή τη διαδρομή, όμως, αντλώ και δύναμη· είναι κάτι που, ενώ με δοκιμάζει, ταυτόχρονα με ωριμάζει και τροφοδοτεί τη δημιουργικότητά μου", προσθέτει η ίδια.

"Οι γυναίκες σαφώς και πιέζονται περισσότερο στο 'να τα προλάβουν όλα'. Υπάρχει ακόμη
βαθιά ριζωμένη η αντίληψη ότι πρέπει να τα κάνουμε όλα — και μάλιστα τέλεια. Να είμαστε άψογες επαγγελματίες, παρούσες μητέρες, σωστές σύντροφοι, οργανωτικές, δυνατές, ήρεμες… Όλα μαζί. Αυτό το βάρος δεν είναι πάντα φανερό, αλλά υπάρχει. Μεγαλώσαμε, λίγο-πολύ, με την ιδέα ότι πρέπει συνεχώς να αποδεικνύουμε την αξία μας. Και αυτό είναι ταυτόχρονα κουραστικό αλλά και άδικο. Είμαι όμως αισιόδοξη, γιατί βλέπω ότι η δική μας γενιά προσπαθεί να μεγαλώσει τα παιδιά της διαφορετικά. Να μάθουμε στις κόρες μας ότι δεν χρειάζεται να τα προλαβαίνουν όλα για να αξίζουν. Και στους γιους μας να καλλιεργήσουμε τον σεβασμό και τη συνείδηση ότι η ευθύνη και η ισορροπία μέσα σε μια οικογένεια μοιράζονται ισότιμα και δεν αποτελούν αυτονόητη υποχρέωση της γυναίκας. Αν καταφέρουμε να αλλάξουμε αυτή τη νοοτροπία, έστω λίγο, βήμα-βήμα, αυτό θα είναι μια ουσιαστική νίκη", σημειώνει η κ. Φραγκουδάκη, ενώ αναφορικά με τα βήματα που έχει κάνει η κοινωνία μας ως προς την ισότητα των φύλων τονίζει πως:

"Εχουν γίνει ουσιαστικά βήματα, αλλά δεν έχουμε φτάσει ακόμη στον πυρήνα της. Σήμερα συζητάμε πιο ανοιχτά, αμφισβητούμε παγιωμένες αντιλήψεις και υπάρχει λιγότερη ανοχή σε συμπεριφορές που παλιότερα θεωρούνταν "κανονικές". Αυτό από μόνο του είναι μια σημαντική αλλαγή. Ωστόσο, η πραγματική ισότητα δεν μετριέται στα σύμβολα ή στις δημόσιες δηλώσεις. Μετριέται στην καθημερινότητα — στον τρόπο που μοιράζονται οι ευθύνες, στις ίσες ευκαιρίες στον χώρο εργασίας, αλλά και στο αίσθημα ασφάλειας και σεβασμού. Και εκεί έχουμε ακόμη δρόμο".

"Για μένα, η αλλαγή ξεκινά από το τι κάνουμε καθημερινά. Κάπως έτσι γεννήθηκε και η
ανάγκη να δημιουργήσω το ArtActs4All και, μέσα από τον πυλώνα ArtActs4Women, να
οργανώσουμε δράσεις που στηρίζουν έμπρακτα γυναίκες που το έχουν ανάγκη. Γιατί η
τέχνη δεν είναι μόνο έκφραση· είναι και εργαλείο ενδυνάμωσης και κοινωνικής σύνδεσης", λέει η ίδια κλείνοντας.

Αικατερίνη Παπαγεωργίου, σκηνοθέτιδα

Η γνωστή σκηνοθέτιδα Αικατερίνη Παπαγεωργίου, λέει στο TheTOC πως χρειάστηκε να αποδείξει περισσότερα στη δουλειά της επειδή είναι γυναίκα. "Το φύλο, σε συνδυασμό με το νεαρό της ηλικίας, έπαιξε μεγάλο ρόλο. Όχι απαραίτητα με τρόπο κραυγαλέο, αλλά μέσα από μικρές, επαναλαμβανόμενες συνθήκες όπου ο ρόλος μιας νεαρής γυναίκας σκηνοθέτιδας αμφισβητείται πιο εύκολα. Επιπλέον, το να κάνεις κάτι καλά δεν θεωρείται κανόνας, αλλά εξαίρεση. Επομένως, κάθε φορά είναι σαν να μηδενίζει το κοντέρ. Χρειάστηκε να διεκδικήσω χώρο, να εξηγήσω επιλογές και να αποδείξω ότι η ηλικία μπορεί να συνεπάγεται έλλειψη εμπειρίας, αλλά δεν συνεπάγεται έλλειψη συνέπειας, επαγγελματισμού ή ήθους. Ωστόσο, οφείλω να ομολογήσω ότι στην πορεία μου βρέθηκαν γυναίκες σε κομβικές θέσεις που με εμπιστεύτηκαν και σ’ αυτές θα είμαι πάντα ευγνώμων", υπογραμμίζει.

Οσο για το αν έχει νιώσει προκατάληψη ή αμφισβήτηση λόγω φύλου, η ίδια λέει χαρακτηριστικά: "Πέρα από δύο περιπτώσεις που ήταν ιδιαίτερα έντονες — σε σημείο που τελικά τις αντιμετώπισα με χιούμορ — οι υπόλοιπες δεν ήταν ευθείες επιθέσεις. Πολλές φορές, όμως, αισθάνομαι ότι ως γυναίκα καλούμαι να αποδείξω κάτι λίγο παραπάνω. Πιστεύω ότι η πιο ουσιαστική απάντηση στην προκατάληψη είναι η επιμονή και η συνέπεια, αλλά ταυτόχρονα χρειάζεται να αναγνωρίζουμε και τις δομές που την παράγουν".

"Η πίεση του 'να τα προλάβεις όλα' έχει σαφώς έμφυλη διάσταση. Η κοινωνία εξακολουθεί να περιμένει από τις γυναίκες να είναι ταυτόχρονα επαγγελματικά επιτυχημένες, συναισθηματικά διαθέσιμες, περιποιημένες και φροντιστικές. Αυτή η πολλαπλή απαίτηση δημιουργεί μια μόνιμη εσωτερική ένταση. Εν τέλει, αναρωτιέται κανείς πώς οι ρόλοι που μας αποδίδονται διαμορφώνουν την ταυτότητά μας. Η αποδοχή των ορίων μας μπορεί να αποτελέσει μια μορφή αντίστασης", σημειώνει εν συνεχεία η κ. Παπαγεωργίου.

Τέλος, ως προς τα βήμα της κοινωνίας για την ισότητα, αναφέρει ότι "έχουν γίνει βήματα, αλλά δεν είναι ούτε γραμμικά ούτε επαρκή. Σε επίπεδο συμβόλων υπάρχει μεγαλύτερη ορατότητα· όμως οι βαθύτερες δομές εξουσίας αλλάζουν πιο αργά. Η ισότητα δεν αφορά μόνο την εκπροσώπηση, αλλά την πραγματική ανακατανομή δύναμης και τις εσωτερικευμένες αντιλήψεις. Και αυτή η διαδικασία δεν είναι υπόθεση μόνο των γυναικών. Απαιτεί τη συνειδητή συμμετοχή όλως, όχι ως "συμμάχων" από απόσταση, αλλά ως ανθρώπων που αναστοχάζονται τα δικά τους προνόμια και τον τρόπο με τον οποίο συμμετέχουν — συχνά άθελά τους — σε άνισες δομές. Μόνο έτσι μπορεί να υπάρξει ουσιαστική αλλαγή".

Ελισάβετ Σ. Χατζηγάκη, Γ.Γ. (ΔΣ) & Επικεφαλής Στρατηγικής του Ιδρύματος Χατζηγάκη

Η Γ.Γ. και Επικεφαλής Στρατηγικής του Ιδρύματος Χατζηγάκη, Ελισάβετ Χατζηγάκη, λέει, μεταξύ άλλων, μιλώντας στο TheTOC, ότι "από τη φύση τους οι γυναίκες είναι πολυμορφικά, πολύπλοκα όντα με ιδιαίτερα επίπεδα ευφυΐας και ευελιξίας. Όλες και όλοι έχουμε αδυναμίες, η επιτυχία λοιπόν είναι να δρούμε συλλογικά όλοι με όλους μακριά από 'ταμπέλες' και 'κενές προσδοκίες', γιατί όταν αλληλοεπιδρούμε ωφέλιμα και αλληλοσυμπληρωνόμαστε το φορτίο μοιράζεται, γινόμαστε πιο δυνατοί".

"Στην καθημερινότητά μου, έχοντας την ευθύνη συντονισμού πέντε διαφορετικών στρατηγικών προγραμμάτων (Μαζί για το Σχολείο, Παιδεία και Περιβάλλον, Πακέτα Αγάπης, Αποστολές Στήριξης και Ημέρες Προσφοράς και Συμπερίληψης) και ταξιδεύοντας σε κάθε συνθήκη, αντιλαμβάνομαι πλήρως κάθε πίεση που ανακύπτει. Το μυστικό, όμως, είναι να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν χρειάζεται να τα επωμιζόμαστε όλα μόνες μας. Όπως ακριβώς το ουσιαστικό κοινωνικό έργο είναι συλλογική υπόθεση, έτσι και η καθημερινότητα απαιτεί ισορροπία, συμμάχους και ομαδικότητα. Όπως συχνά λέω, όλα τελικά ξεκινούν από την αγάπη για τον συνάνθρωπο και την προσφορά, αλλά απαιτούν πάντα συμπράξεις και αλληλοϋποστήριξη".

"Στον χώρο της στρατηγικής επικοινωνίας αρχικά και μετέπειτα της ανάπτυξης κοινωφελών
προγραμμάτων, η αμφισβήτηση καμιά φορά υπάρχει και δεν έχει να κάνει με το φύλο και
υπάρχει έστω και υποσυνείδητα. Προσωπικά, έχω μάθει να το διαχειρίζομαι αυτό ως μέρος
της εξίσωσης, χτίζοντας στέρεες γέφυρες και εστιάζοντας στις υγιείς και δημιουργικές
συμπράξεις. Στο Ίδρυμα Χατζηγάκη, εξ αρχής επένδυσα χρόνο και ενέργεια στο να
οικοδομήσω πολυμορφικά οικοσυστήματα προσφοράς, στα οποία συνεισφέρουν και αλληλεπιδρούν -ωφέλιμα- επιχειρήσεις, ακαδημαϊκά ιδρύματα, Δήμοι και αξιόλογες οργανώσεις από την Κοινωνία των Πολιτών. Επιπλέον, ταξιδεύοντας διαρκώς σε όλη την Ελλάδα για να βρίσκομαι πάντα στο πεδίο με τις ομάδες δράσης και δίπλα στους ωφελούμενους, διαπίστωσα πως οι όποιες προκαταλήψεις καταρρίπτονται άμεσα μέσα από το έμπρακτο έργο, την ουσιαστική ανθρώπινη σύνδεση και ένα βαθύ αίσθημα συλλογικότητας και αλληλεγγύης", σημειώνει η κ. Χατζηγάκη.

"Εργάζομαι από τα 20 μου χρόνια στον κλάδο της εταιρικής επικοινωνίας και του μάρκετινγκ, αρχικά στο εξωτερικό και εν συνεχεία στην Ελλάδα ως σύμβουλος επιχειρήσεων σε απαιτητικούς τομείς όπως η τεχνολογία, η μόδα, τα FMCGs και ο πολιτισμός. Σε αυτούς τους συχνά ανδροκρατούμενους χώρους, υπήρξαν στιγμές που ένιωσα την ανάγκη να προσπαθήσω διπλά για να εδραιώσω τη θέση μου. Ωστόσο, η απάντησή μου ήταν πάντα η σκληρή δουλειά, η στρατηγική και το μετρήσιμο αποτέλεσμα. Όταν μεταφέρεις όλη αυτή τη σφαιρική γνώση και την εξειδίκευση σε κάτι που έχει πραγματικό κοινωνικό αντίκτυπο –όπως προσπαθώ να κάνω από το 2017 στο Ίδρυμα Χατζηγάκη– συνειδητοποιείς πως όταν το έργο σου μιλάει από μόνο του, η έννοια των διακρίσεων με βάση το φύλο είναι απλά κάτι που δεν έχει καμία υπόσταση", λέει η Επικεφαλής Στρατηγικής του Ιδρύματος Χατζηγάκη.

Η κ. Χατζηγάκη μάς λέει αναφορικά με την πρόοδο της κοινωνίας ως προς την ισότητα των δύο φύλων πως "έχουν γίνει αναμφίβολα σημαντικά βήματα, ωστόσο έχουμε ακόμα δρόμο μπροστά μας. Για παράδειγμα, για πολλές ευάλωτες κοινωνικές ομάδες, και ειδικά για τις γυναίκες και τα
μικρά κορίτσια που αντιμετωπίζουν τεράστιες προκλήσεις παγκοσμίως, ο δρόμος είναι ακόμα μακρύς. Κάθε νέο βήμα που κάνουμε πρέπει να μας φέρνει ουσιαστικά πιο κοντά στο όραμά μας για κοινωνική συνοχή, χωρίς να μένουμε απλώς σε συμβολισμούς και δηλώσεις. Χρειάζεται συνεχής προσπάθεια, βιωματική παιδεία με βιώσιμο αποτύπωμα και μία ενεργή Κοινωνία των Πολιτών. Χρειάζεται επαναξιολόγηση συχνά από τους ίδιους μας τους εαυτούς, είμαστε πρώτα εμείς σωστοί με τα λόγια και τις πράξεις μας ή αναπαράγουμε ασυνείδητα τα ίδια στερεότυπα; Για να είμαστε σε θέση να παρέχουμε ίσες ευκαιρίες στο δρόμο για την κοινωνική ισότητα, πρέπει να ξεκινήσουμε πρώτα να είμαστε παρατηρητές και μετά μαχητές, όχι απλοί σχολιαστές αλλά ενεργοί δρώντες. Αυτό ξεκινά από το σπίτι μας, το σχολείο, τη γειτονιά, την κοινότητα μας και φυσικά την εργασία μας. Έτσι, δεν θα μιλάμε για την ισότητα, δεν θα χρειάζεται, γιατί μέσα από τις πράξεις όλες και όλοι θα συμβάλλουμε σε αυτό το όραμα, ώστε καμία γυναίκα, καμία οικογένεια να μην αισθάνεται αβοήθητη ή μόνη. Η ισότητα δεν είναι απλώς μια θεωρητική έννοια, αλλά μια καθημερινή διεκδίκηση στην πράξη".

Μελίνα Ταπραντζή, ιδρύτρια Wise Greece

Η ιδρύτρια της Wise Greece, Μελίνα Ταπραντζή, λέει στο TheTOC για τον εαυτό της πως "'ηταν δεκάδες οι φορές που χρειάστηκε να αποδείξω περισσότερα, να πείσω ότι εννοώ αυτό που λέω ή απλώς να 'ακουστώ'".

"Όταν ξεκίνησα τη Wise Greece είχα τον 'φονικό συνδυασμό': μικρή σε ηλικία και γυναίκα! Έτσι, ήταν δεκάδες οι φορές που χρειάστηκε να αποδείξω περισσότερα. Τότε, οι συζητήσεις που κάνουμε σήμερα για την ισότητα δεν ήταν αυτονόητες. Ακούγαμε φράσεις όπως "οι γυναίκες δεν το θέλουν πραγματικά, γι’ αυτό δεν τα καταφέρνουν" ή "όταν κάνουν οικογένεια αλλάζουν προτεραιότητες". Αυτές οι αντιλήψεις δημιουργούσαν ένα αόρατο βάρος. Όμως, αντί να με αποθαρρύνει, αυτό με πείσμωσε. Με έκανε να επενδύσω ακόμη περισσότερο στην ουσία, στη γνώση, στην καλή προετοιμασία. Με τον καιρό κατάλαβα ότι η αξιοπιστία δεν χτίζεται με ένταση, με θυμό ή με μία "ανδροπρεπή" συμπεριφορά που πίστευα ότι πρέπει να υιοθετήσω για να αποκτήσω τον σεβασμό, αλλά με συνέπεια, σοβαρότητα και στοχοπροσήλωση", αναφέρει χαρακτηριστικά η κ. Ταπραντζή.

"Έχω βιώσει αμφισβήτηση λόγω φύλου, κάποιες φορές πιο εμφανή, άλλες πιο έμμεση. Από το να απευθύνονται στον άνδρα συνεργάτη μου θεωρώντας ότι εκείνος 'παίρνει τις αποφάσεις', μέχρι το να εκπλήσσονται όταν αντιλαμβάνονται ότι εγώ ηγούμαι της στρατηγικής. Το διαχειρίστηκα με δύο τρόπους: πρώτον, δεν το πήρα ποτέ προσωπικά. Η προκατάληψη λέει περισσότερα για το σύστημα παρά για το άτομο. Και δεύτερον, φρόντισα να απαντώ με αποτελέσματα. Όταν το έργο μιλάει από μόνο του, οι αντιστάσεις σταδιακά μειώνονται. Παράλληλα, βοηθά το ότι πλέον βλέπουμε και αναγνωρίζουμε 'τον ελέφαντα στο δωμάτιο'. Έχουμε σταματήσει να μένουμε όλες αυτές τις δικαιολογίες και κοιτάμε την προκατάληψη και την αμφισβήτηση στα μάτια", προσθέτει η ίδια.

Όσο για το αν οι γυναίκες πιέζονται για "να τα προλάβουν όλα", η κ. Ταπραντζή αναφέρει ότι "υπάρχει μια βαθιά ριζωμένη κοινωνική προσδοκία ότι η γυναίκα πρέπει να είναι επιτυχημένη επαγγελματίας, παρούσα μητέρα, υποστηρικτική σύντροφος, περιποιημένη, κοινωνικά ενεργή — και όλα αυτά ταυτόχρονα. Αυτό δημιουργεί μια διαρκή πίεση τελειότητας, την οποία δυστυχώς θα έλεγα τις περισσότερες φορές τη δημιουργούμε οι ίδιες στον εαυτό μας ή η μία στην άλλη. Προσωπικά πιστεύω πολύ στη συνειδητή επιλογή. Δεν μπορούμε — και δεν χρειάζεται — να τα κάνουμε όλα ταυτόχρονα και με τον ίδιο ρυθμό. Κάθε φάση ζωής έχει τη δική της προτεραιότητα. Το καταφέρνω καθημερινά; Σίγουρα όχι! Όμως μαθαίνω μέρα με την ημέρα να παίρνω πιο συνειδητές αποφάσεις και να δίνω προτεραιότητα σε αυτά που πραγματικά έχουν σημασία".

"Έχουμε κάνει σίγουρα πολλά βήματα, τόσο στη χώρα μας, όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο, ως προς την ισότητα των φύλων. Αν σκεφτούμε ότι όλες αυτές οι συζητήσεις για ηγεσία και εκπροσώπηση, δεν γίνονταν σε τέτοιο βαθμό μόλις πριν 10 χρόνια! Υπάρχει μεγαλύτερη ευαισθητοποίηση, περισσότερα πρότυπα, περισσότερες γυναίκες σε θέσεις ευθύνης. Ωστόσο, ακόμα δεν είναι αρκετό. Ακόμα αναφέρουμε εντυπωσιασμένοι ότι 'σήμερα είδα μία γυναίκα πιλότο ή μία γυναίκα οδηγό λεωφορείου'! Ακόμα πρέπει να δώσω εξηγήσεις για ποιο λόγο η τούρτα της κόρης μου είχε πάνω αστροναύτες που μου ζήτησε, ενώ αυτή είναι 'διακόσμηση για αγόρια' όπως μου ανέφεραν…! Ακόμα κάνει εντύπωση γιατί οι γυναίκες παραγωγοί τροφίμων που συμμετέχουν στη Wise Greece, δεν κάνουν μία πιο 'γυναικεία δουλειά'. Ας μην ξεχνάμε, ότι η πραγματική ισότητα δεν είναι απλώς αριθμητική εκπροσώπηση. Είναι η αλλαγή νοοτροπίας. Είναι το να μη χρειάζεται μια γυναίκα να αποδείξει διπλά για να θεωρηθεί ισάξια. Είναι το να αξιολογείται με τα ίδια κριτήρια και είναι το να μην χρειάζεται να απολογούμαστε για ποιο λόγο επιλέξαμε μία 'ανδροκρατούμενη' εργασία", λέει κλείνοντας.

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για ό,τι συμβαίνει τώρα στην Ελλάδα και τον Κόσμο στο thetoc.gr