Εμείς, ο Κίσινγκερ και ο Ερντογάν

Το δημοσίευμα ήθελε τον Κίσινγκερ να έχει πει για εμάς τους Ελληνες ότι είμαστε "δυσκολοκυβέρνητος" λαός και γι΄ αυτό και πρέπει να "τον πλήξουμε βαθιά στις πολιτισμικές του ρίζες". Τώρα πιθανώς να αναρωτηθείτε τι τον έκοφτε τον Κίσινγκερ αν ο ελληνικός λαός είναι δυσκολοκυβέρνητος -λες και του ζητήσαμε να σχηματίσει κυβέρνηση-, αλλά απάντηση δεν έχω. Σε κάθε περίπτωση ο Κίσινγκερ ήθελε λέει να μας συνετίσει και γι΄ αυτό θα έπρεπε να πληγεί "η γλώσσα μας, η θρησκεία μας και τα πνευματικά και ιστορικά μας αποθέματα". Τώρα θα αναρωτιέστε πιθανώς ξανά, τι ζόρι τραβούσε ο μάγος της διπλωματίας και ήθελε να μας συνετίσει, ειδικά εμάς τους Ελληνες; Τόσο πολύ τον είχε εκνευρίσει ο Παπαχελάς που ήθελε να του πάρει συνέντευξη; Δεν ξέρω, είναι μια υπόθεση.

Το ακόμα πιο δυσανάγνωστο είναι πάντως το σχέδιο του να πληγεί η γλώσσα μας και η θρησκεία μας και τα πνευματικά μας αποθέματα. Οι πολιτιστικές μας ρίζες ντε. Δηλαδή; Θα μας έβαζε να μιλάμε κορακίστικα; Θα απαγόρευε τις στρακαστρούκες στην Ανάσταση; Σε κάθε περίπτωση, για όσους έχουν ακόμα απορίες, η ίδιος ο Χένρι έδινε μια απάντηση για το μένος του για τους Ελληνες. Ήθελε να μας συνετίσει λέει, για να πάψουμε να ενοχλούμε, υποθέτω τις ΗΠΑ, στα Βαλκάνια, την Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή. Και καλά στα Βαλκάνια και την ανατολική Μεσόγειο, πες ότι ενοχλούσαμε, στη Μέση Ανατολή τι στο διάτανο κάναμε; Πώς ενοχλούσαμε; Μήπως φταίει ο Κουτσούμπας που είναι αγκαλιά με τη Χαμάς; Τόσο πολύ ενοχλεί ο Περισσός την υπερδύναμη;

Η δήλωση αυτή, υποτίθεται του Χένρι Κίσινγκερ, έκανε καριέρα για πολλά χρόνια στα ελληνικά media, την επικαλέστηκαν σοβαροί άνθρωποι και των γραμμάτων και της πολιτικής (ή θεωρούμενοι εν πάση περιπτώσει σοβαροί άνθρωποι), έως ότου ο Γιάννης Μαρίνος του Οικονομικού Ταχυδρόμου αποδείξει ότι είναι fake news και ποτέ δεν ειπώθηκε κάτι τέτοιο από τον Αμερικανό πρώην ΥΠΕΞ, σε καμία τελετή και σε καμία Τουρκία. Το εντυπωσιακό όμως δεν είναι ότι κυκλοφόρησε ένα τόσο απίθανο fake news, το εντυπωσιακό είναι ότι μια τόσο απίθανη και αδιανόητη δήλωση -που στερείται κοινής λογικής- έπεισε τόσους πολλούς για τόσο πολύ καιρό, ότι μπορεί να είναι πραγματική. Ότι όντως ειπώθηκε.

Και το επίσης εντυπωσιακό είναι ότι και όταν αποκαλύφθηκε η μαϊμουδιά, η διάψευση και το ρεπορτάζ του Γιάννη Μαρίνου αγνοήθηκαν. Και αγνοήθηκαν γιατί βόλευαν τόσο πολύ τα εθνικά μας στερεότυπα για τους εχθρούς που αντιμετωπίζει (δήθεν) ο ελληνισμός, για τα μοναδικά στοιχεία του πολιτισμού μας που μας καθιστούν τόσο ιδιαίτερους (και για έναν παράξενο λόγο και επικίνδυνους για τη Δύση), για τις συνωμοσίες που αντιμετωπίζουμε και τα δίκαιά μας που παραγνωρίζονται.

Όπως έγραφε μερικά χρόνια αργότερα ο ίδιος ο Γιάννης Μαρίνος, "το διαψευσθέν ως κείμενο Κισινγκερ είχε εμπλουτίσει πια το οπλοστάσιο των αρεσκόμενων σε συνωμοσιολογία νεοελλήνων" και ο ίδιος αντιμετωπίστηκε αρνητικά, αφού η "συκοφαντία αυτή άρεσε και επαναλαμβανόμενη έγινε εθνικό κεκτημένο".

Η ιστορία αυτή είναι διδακτική όμως και για το πώς αντιμετωπίζουμε τα λεγόμενα εθνικά μας θέματα, όπου με το εθνικά, εννοούμε τα θέματα εξωτερικής πολιτικής, αλλά τα μετονομάζουμε εθνικά, ώστε να επιβάλλεται κατά κάποιο τρόπο η συναίνεση και να περιορίζεται η κριτική και η διαφωνία, αφού όποιος απομακρύνεται από την εθνική γραμμή αυτονοήτως σκέφτεται και δρα αντεθνικώς. Και όπου οι αποτυχίες μας, αποδίδονται συνήθως σε μια διεθνή συνωμοσία από εχθρικές δυνάμεις με σκοτεινούς πρωταγωνιστές τύπου Κίσινγκερ ή στην καλύτερη περίπτωση σε μια αδυναμία ή και σε άρνηση κατανόησης του διεθνούς παράγοντα για τα αυτονόητα δίκαια του ελληνισμού, προς όφελος της realpolitik.

Επιτρέπει έτσι να εφευρίσκουμε βολικά άλλοθι για τις δικές μας αποτυχίες, που συνήθως είναι ένας συνδυασμός μιας εθνικιστικής, μαξιμαλιστικής ρητορικής και αντίληψης, μαζί με μια αίσθηση πολιτισμικής υπεροχής και μια εκκωφαντική άγνοια των γεωπολιτικών ισορροπιών. Το Κυπριακό, αυτή η ιστορία των αλλεπάλληλων χαμένων ευκαιριών όπως λέμε -όπου οι χαμένες ευκαιρίες είναι αυτές που δεν κατάφερε (ή δεν ήθελε) να αξιοποιήσει η ελληνική πλευρά, εγκλωβισμένη στα "απαράγραπτα εθνικά δίκαια"- είναι το καλύτερο παράδειγμα. Με αποτέλεσμα σήμερα, η ελληνική πλευρά να έχει σιωπηρά αποδεχθεί ότι δεν υπάρχουν προοπτικές επίλυσης και η λύση των δυο κρατών να είναι η μόνη ρεαλιστική κατάληξη… Άλλωστε δεν περνάει απαρατήρητο υποθέτω, ότι το κυπριακό καθόλου δεν απασχολεί πλέον τα ελληνοτουρκικά. Είναι μονίμως στο ράφι για να θυμηθούμε και τον αείμνηστο.

Καθόλου παράδοξο επίσης, ότι στην Ελλάδα η έννοια του συμβιβασμού, έχει τόσο αρνητική σημασία και συνδηλώσεις και θεωρείται περίπου συνώνυμο της προδοσίας.

Αύριο φθάνει στην Ελλάδα ο Ταγίπ Ερντογάν. Προφανώς, κανείς δεν παραγνωρίζει ότι η Τουρκία είναι μια αναθεωρητική δύναμη με περιφερειακές φιλοδοξίες, είναι ένας απρόβλεπτος και επικίνδυνος γείτονας και ο εθνικισμός μια βασική παράμετρος της τουρκικής πολιτικής ζωής. Κανείς δεν ξεχνάει την υβριδική επίθεση που δεχθήκαμε στον Έβρο με τους μετανάστες, τη σχεδόν πολεμική αντιπαράθεση στο Αιγαίο το ένα καλοκαίρι μετά το άλλο και τις απειλές του Ερντογάν ότι θα έρθει ένα βράδυ ξαφνικά.

Αλλά καθώς υποδεχόμαστε τον Τούρκο πρόεδρο -χωρίς να ξεχνάμε φυσικά τα παραπάνω- καλό είναι να θυμόμαστε επίσης ότι το δίκαιο είναι μια παράμετρος (δεν θα την έλεγα και την πιο σημαντική…) στις διεθνείς σχέσεις, σημασία έχουν τα συμφέροντα και η ισορροπία δυνάμεων -για να θυμηθούμε και πάλι τον "μισητό" Κίσινγκερ- και ότι εκτός από τα δικά μας δίκαια, που δεν τα διαβάζουν όλοι με τον ίδιο τρόπο, υπάρχουν και τα δίκαια των άλλων. Και αν θέλουμε να βρούμε τρόπο να συμβιώσουμε ειρηνικά με τους γείτονές μας, θα πρέπει να συνυπολογίσουμε -εκτός από τα εθνικά μας δίκαια- και όλα αυτά και να βρούμε λύσεις. Λύσεις λογικές, χωρίς εκπτώσεις μεν από αυτό που συνιστά τον πυρήνα της εξωτερικής μας πολιτικής, αλλά λύσεις Kazan Kazan που λέει και ο Ερντογάν. Και για μια φορά μπορούμε να συμφωνήσουμε μαζί του.

Πηγή: Capital.gr

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για ό,τι συμβαίνει τώρα στην Ελλάδα και τον Κόσμο στο thetoc.gr