Η Μarfin θα μας στοιχειώνει

Τετάρτη 5 Μαίου 2010. Η Ελλάδα έχει μπει ήδη επισήμως στο πρώτο μνημόνιο, η ατμόσφαιρα είναι τεταμένη, η πολιτική αντιπαράθεση στο κόκκινο.

Στους δρόμους της Αθήνας διαδηλώνουν περίπου 150.000 άτομα, αλλά η γενική απεργία καταλήγει σύντομα σε τραγωδία. Μια ομάδα "αγνώστων" κουκουλοφόρων που σπάει και καίει καταστήματα, πετά βόμβες μολότοφ μέσα στο κατάστημα της τράπεζας Marfin στην οδό Σταδίου. Κάποιοι από το πλήθος φωνάζουν "κάψτε τους", άλλοι εμποδίζουν την Πυροσβεστική. Το ακατάλληλο κτίριο, με κλειδωμένες τις εξόδους κινδύνου, τυλίγεται στις φλόγες και μετατρέπεται σε παγίδα θανάτου.

Τρεις νέοι άνθρωποι, υπάλληλοι της τράπεζας, πεθαίνουν από ασφυξία. Η Αγγελική Παπαθανασοπούλου 32 ετών, έγκυος τεσσάρων μηνών, ο Επαμεινώνδας Τσάκαλης 36 χρόνων και η Παρασκευή Ζούλια 35 χρόνων.

Στη δίκη που ακολούθησε οι δύο κατηγορούμενοι ως δράστες αθωώθηκαν. Καταδικάστηκαν με αναστολή ορισμένα στελέχη της τράπεζας και οι πραγματικοί ένοχοι ακόμη αναζητούνται.

Δυστυχώς, δέκα χρόνια από την έναρξη των Μνημονίων και την τραγωδία της Μαρφίν, πολίτες και πολιτικοί ακόμη δεν έχουμε κάνει συλλογικά την αυτοκριτική μας.

Το 2020 είναι πράγματι εύκολο να καταγγέλλεις την τριπλή δολοφονία που στιγμάτισε μια ολόκληρη εποχή. Ωραία τα συγκινητικά λόγια για τους αθώους ανθρώπους που χάθηκαν, αλλά το θέμα είναι αν –και πότε- θα αναλάβει κανείς και την πολιτική ευθύνη μιας περιόδου αχρείαστου μίσους και διχασμού.

Τότε που μια ολόκληρη κοινωνία παρασύρθηκε σε ένα ατελείωτο σπιράλ οργής και αγανάκτησης, με τους πρωτεργάτες του "αντιμνημονιακού" λαϊκισμού να ρίχνουν λάδι στη φωτιά, φωνάζοντας "η χούντα δεν τελείωσε το ‘73", καταγγέλλοντας προδοσίες, πραξικοπήματα, μερκελιστές, τοκογλύφους, τέταρτα Ράιχ και απειλώντας με κρεμάλες.

Η ΝΔ, η παράταξη που παρέδωσε τη χώρα μερικούς μήνες πριν με έλλειμμα 36 δισ. ευρώ (σ.σ. όσο 10 ΕΝΦΙΑ), έλεγε ότι "δεν συναινεί στο λάθος". Ο ΣΥΡΙΖΑ του 4% έβλεπε "μνημονιακή δικτατορία με κοινοβουλευτικό μανδύα".

Όλα αυτά μέχρι την κατάκτηση της πολυπόθητης καρέκλας. Μετά ακούστηκαν τα "ουδείς αναμάρτητος" και τα "είχαμε αυταπάτες". Τότε όμως ήταν πια πολύ αργά.

Η στενωπός στην οποία μπήκε η χώρα, αντί για λίγα χρόνια, κράτησε τελικά μια δεκαετία. Άνοιξαν πληγές που άργησαν και αργούν να κλείσουν. Οικονομικές, κοινωνικές, πολιτικές.

Καριέρες ολόκληρες στήθηκαν πάνω στην καλλιέργεια του μίσους για τους "άλλους". Μέχρι και τη ρίψη μολότοφ προσπάθησαν ανοήτως πρώην βουλευτές (του ΣΥΡΙΖΑ) να δικαιολογήσουν.

Και ένας λαός απελπισμένος, πρόθυμος να ακούσει τα πάντα: Ένα παραμύθι για κάθε πρόβλημα, ένας ένοχος για κάθε συμφορά. Κανείς δεν του εξήγησε την πραγματικότητα και κανείς δεν ήθελε να την καταλάβει.

Η παρασιτική και κρατικοδίαιτη ελληνική οικονομία συναντήθηκε με μια αμήχανη και αρτηριοσκληρωτική Ευρώπη και τις αμείλικτες χρηματαγορές. Και εμείς κάναμε δημοψήφισμα για το Debt Sustainability Analysis.

Το αν μάθαμε τίποτα από αυτό τον διχασμό, θα φανεί στην επόμενη κρίση, πιθανόν αυτή που θα ακολουθήσει την πανδημία του κορονοϊού. Τουλάχιστον όμως να μην ξεχάσουμε πόσο μας κόστισε η προηγούμενη.

Το χρωστάμε στην Αγγελική, στον Επαμεινώνδα και στην Παρασκευή.

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για ό,τι συμβαίνει τώρα στην Ελλάδα και τον Κόσμο στο thetoc.gr