Ο πήχης του 25%

Η φράση στην ερώτηση του Πορτοσάλτε ήταν, "αν έφερνα 25% στις εκλογές, καλά θα έκαναν να τα έλεγαν, να είμαι σαφής. Δηλαδή από ένα σημείο και πέρα όλοι κρινόμαστε". Kαι μόνο από τον χρόνο που χρησιμοποίησε ο Κυριάκος Μητσοτάκης- "αν έφερνα”- είναι προφανές ότι δεν πιστεύει ότι θα φέρει ένα τόσο χαμηλό ποσοστό στις εκλογές. Άλλωστε, αν δεν κάνω λάθος, το προηγούμενο διάστημα, το ποσοστό που διακινούνταν από όσους ονειρεύονταν (και ονειρεύονται) το σενάριο της εν κινήσει διαδοχής στη Νέα Δημοκρατία, μετά από την εκλογική ήττα, το ποσοστό της ανατροπής του νυν πρωθυπουργού, ήταν στο 28%. Πέσαμε στο 25.

Αυτό είναι το ένα σενάριο. Ο πρωθυπουργός, με τη δήλωσή του στον Σκάι, χαμήλωσε τον πήχη. Αν ορισμένοι ονειρεύονταν την έξωσή του με ένα ποσοστό της τάξης του 28-27%, κοντά δηλαδή σε αυτό που του δίνουν οι δημοσκοπήσεις και κοντά στο ποσοστό των ευρωεκλογών, δεν θα τους κάνει τη χάρη. Παραμένει αρχηγός. Αν θέλουν ας δοκιμάσουν να τον ρίξουν.

Προφανώς και δεν κρύβεται η ενόχληση. Το προδίδει και πάλι η σύνταξη- "καλά θα έκαναν να τα έλεγαν", εννοείται τότε, στο 25%, ενώ τώρα που τα λένε χωρίς η Νέα Δημοκρατία να βρίσκεται τόσο χαμηλά, πολύ κακώς κάνουν και τα λένε. Αλλά αυτό δεν εκπλήσσει.

Γιατί 25% όμως; Υπάρχει κάποιο μυστικό στο νούμερο; Γιατί είναι αυτό το όριο της οικειοθελούς αποχώρησης του Κυριάκου Μητσοτάκη από την ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας και από τη διεκδίκηση της πρωθυπουργίας; Μόνο επειδή είναι απίθανα να πέσει τόσο κάτω το ποσοστό της ΝΔ; Όχι μόνο. Υποθέτω έχει να κάνει και με το γεγονός ότι κάτω από το 25%- που θα συγκριθεί με το σχεδόν 41% των προηγούμενων εκλογών για να περιγραφεί και να ερμηνευτεί το ποσοστό ως ήττα- το πρώτο κόμμα δεν δικαιούται το μπόνους του εκλογικού νόμου, συνεπώς οι έδρες μοιράζονται αναλογικά. Η Νέα Δημοκρατία θα βρεθεί δηλαδή με 75 βουλευτές και άλλους 150 εξοργισμένους πολιτευτές που δεν εξελέγησαν γιατί "δεν τα κατάφερε" ο Κυριάκος. Η καλύτερα τους χαντάκωσε ο Κυριάκος.

Συνεπώς δεν υπάρχουν και περιθώρια ακόμα και σε δεύτερες εκλογές για να επιτευχθεί η αυτοδυναμία, μια κυβέρνηση συνεργασίας επιβάλλεται εκ των πραγμάτων. Συνεπώς μάλλον απίθανο έως τελείως αδύνατο να μπορεί να διεκδικήσει ο κ. Μητσοτάκης την πρωθυπουργία ξανά. Αρα αποχωρεί.

Σε τι άλλο εξυπηρετεί αυτή η δήλωση του Κυριάκου Μητσοτάκη; Να υποθέσουμε ότι υπάρχουν πρώην νεοδημοκράτες ή πρώην ψηφοφόροι εν πάση περιπτώσει της ΝΔ- γιατί πλέον οι ταυτίσεις έχουν ξεφτίσει- που θα φοβηθούν τυχόν αποχώρηση από την ηγεσία του κόμματος του Κυριάκου Μητσοτάκη; Μου φαίνεται τελείως απίθανο. Υπάρχει άλλη ερμηνεία για τη δήλωση του πρωθυπουργού;

Μήπως ήθελε να στείλει ένα μήνυμα ότι δεν είναι γατζωμένος στην εξουσία; Μήπως η δήλωση απευθύνεται σε εκείνους τους ψηφοφόρους που εκτιμούν ότι καλώς ή κακώς η επιλογή Μητσοτάκη είναι μονόδρομος για να μην μπούμε σε περιπέτειες και την ίδια στιγμή νιώθουν ότι εκβιάζονται να ψηφίσουν ΝΔ; Μήπως η δήλωση ήταν και μια άσκηση ταπεινοφροσύνης, μια επίδειξη σεμνότητας- "όλοι κρινόμαστε"- εκείνου που αισθάνεται και ας το κρύβει, αναντικατάστατος;

Από μιαν άλλη άποψη φυσικά, όλα αυτά είναι ασκήσεις επί χάρτου. Οι αρχηγοί κρίνονται από τις προσδοκίες που καλλιεργούν και τις υποσχέσεις που δίνουν. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης φιλοδοξεί και υπόσχεται να κυβερνήσει ξανά, είτε αυτοδύναμος είτε συνεργαζόμενος. Αν το καταφέρει και παραμείνει και πρωθυπουργός, όσοι ονειρεύονται την έξωσή του θα συνεχίσουν να ονειρεύονται. Αν πάλι δεν τα καταφέρει, θα αποσυρθεί. Λίγη σημασία θα έχει αν η Νέα Δημοκρατία είναι πρώτο κόμμα ή συμμετέχει σε κυβέρνηση με άλλον πρωθυπουργό κοινής αποδοχής όπως λέγεται. Η εποχή Μητσοτάκη θα έχει έρθει στο τέλος της.

Το ίδιο συμβαίνει και με τον Νίκο Ανδρουλάκη. Κανείς δεν πιστεύει βέβαια ότι ο πραγματικός στόχος του στις εκλογές, είναι να έρθει πρώτο κόμμα το ΠΑΣΟΚ έστω και με μία ψήφο διαφορά. Αλλά δεν είναι βλάκας, όπως πιστεύει ο Θανάσης Καρτερός. Πονηρός είναι. Γιατί αν δεν βάλει αυτόν τον εξωπραγματικό στόχο, θα πρέπει να απαντήσει με ποιόν θα συνεργαστεί. Και επειδή δεν θέλει να συνεργαστεί, το ρίχνει στην παλαβή.

Ο στόχος του είναι να έρθει δεύτερο κόμμα, πιο ψηλά από τον Τσίπρα. Αλλά ούτε αυτό μπορεί να το πει. Γιατί στις εκλογές δεν μετέχουμε για την πάρτη μας αλλά για τη χώρα. Δεν κατεβαίνουν τα κόμματα στις εκλογές για να εξασφαλίσουν στα στελέχη τους καλοπληρωμένες θέσεις στη Βουλή. Κατεβαίνουν για να κυβερνηθεί η χώρα. Και επειδή το ΠΑΣΟΚ δεν θέλει να συμμετάσχει στη διακυβέρνηση, το ρίχνει στην παλαβή.

Ούτως ή άλλως, αν το ΠΑΣΟΚ και πάλι δεν πλησιάσει τουλάχιστον σε απόσταση αναπνοής τη Νέα Δημοκρατία, η τύχη του κ. Ανδρουλάκη είναι προδιαγεγραμμένη. Πόσο μάλλον αν τελικά έρθει τρίτο κόμμα μετά τον Αλέξη Τσίπρα. Το ξέρει και ο ίδιος. Ότι αυτή μάλλον είναι η τελευταία φορά που θα δοκιμάσει την τύχη του ως πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ.

Αντίθετα ο πρώην πρωθυπουργός, όπως και τα άλλα μικρότερα ΙΧ κόμματα, που εξυπηρετούν μόνο την απεριόριστη φιλοδοξία των αρχηγών τους, δεν αντιμετωπίζει τέτοιο πρόβλημα. Όχι μόνο γιατί δεν υπάρχει διάδοχη κατάσταση σε ένα προσωπικό κόμμα. Αλλά και επειδή ο κ. Τσίπρας δεν έβαλε κάποιον συγκεκριμένο και μετρήσιμο στόχο για τη συμμετοχή του στις εκλογές. Ένα γενικό "να φύγει ο Μητσοτάκης" λέει επιδιώκει, το οποίο θα συμβεί μόνο να καταψηφιστεί μαζικά στις εκλογές ή του κόψει ένα μεγάλο κομμάτι ο Σαμαράς, ενώ μένει να δούμε και πώς θα κατανεμηθούν οι δυνάμεις της αντιπολίτευσης στον β΄γύρο. Τρέχα γύρευε.

Ο ίδιος φυσικά επιδιώκει να είναι δεύτερος και όσο πιο κοντά στο ποσοστό της Νέας Δημοκρατίας, ώστε να καλλιεργεί τον μύθο της επιστροφής στην επόμενη εκλογική αναμέτρηση ή στον επόμενο γύρο. Αλλά και τρίτος να έρθει, πίσω από το ΠΑΣΟΚ, πάλι επιτυχία θα το βαφτίσει. Ποιος θα τον διαψεύσει; Ο Καραμέρος;

Πηγή: capital

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για ό,τι συμβαίνει τώρα στην Ελλάδα και τον Κόσμο στο thetoc.gr