Ένα καλώδιο, δεκάδες προδότες

Η υπόθεση: Ευρώπη, Ελλάδα και Γαλλία θέλουν να ποντίσουν ένα καλώδιο που θα συνδέει ενεργειακά το Ισραήλ, την Κύπρο και την Ευρώπη μέσω της Ελλάδας. Το project έχει και γεωπολιτική και οικονομική σημασία. Σε μια άλλη περιοχή του κόσμου, αυτό θα γινόταν με μια απλή ανταλλαγή τηλεφωνημάτων ανάμεσα στις δυο χώρες, από τις αρμόδιες υπηρεσίες των δυο υπουργείων ή από τις εμπλεκόμενες εταιρείες, αντε και μια Navtex. Μάξιμουμ. Εδώ όμως είναι Βαλκάνια… και η Τουρκία ένας δύστροπος και επικίνδυνος γείτονας (επιεικώς). Η διαδικασία θα είναι διαφορετική προφανώς.

Θέλουμε να ποντίσουμε το καλώδιο πάντως, δεν ψάχνουμε μια ευκαιρία για να κερδίσουμε τη μάχη της ΑΟΖ και της υφαλοκρηπίδας. Ούτε εμείς ούτε οι Τούρκοι βεβαίως. Αυτά θα τα διαπραγματευθούμε είτε απευθείας, είτε θα προσφύγουμε σε ένα δικαστήριο για να τα λύσουμε. Θέλουμε να ποντίσουμε το καλώδιο χωρίς να πάθουμε "το κάζο" που πάθαμε στην Κάσσο, όταν τις έρευνες τις απαγόρευσαν τα τουρκικά πολεμικά. Γιατί αυτό ήταν ήττα, ναι, χωρίς αμφιβολία. Αν δεν θέλουμε λοιπόν την ευθεία αναμέτρηση με τις φρεγάτες στο πεδίο, πρέπει να φροντίσουμε όλοι να μπορούν να δηλώνουν ικανοποιημένοι. Να σωθούν τα προσχήματα, να μην βγει κανείς ζημιωμένος. Να μπορεί ο καθένας την επομένη, να υποστηρίζει τις θέσεις του (ακόμα και αυτές που εμείς θεωρούμε παράλογες και εξωφρενικές). Το ξέρουμε άλλωστε ότι διαφωνούμε…

Τα δεδομένα: Η γαλλική πλευρά ενημέρωσε με ρηματική διακοίνωση (verbal note) την Τουρκία για τις έρευνες και την πόντιση του καλωδίου της ηλεκτρικής διασύνδεσης . Ενημέρωσε όμως και τις άλλες παράκτιες χώρες, για παράδειγμα την Αίγυπτο, ώστε να μην θεωρηθεί η ενημέρωση πλεονέκτημα της Τουρκίας. Την ενημέρωση όφειλε να την κάνει η ίδια η Ελλάδα, αυτό επιβάλουν οι σχέσεις καλής γειτονίας, αλλά προτίμησε να κάνει την διαδικασία outsourcing. Ας όψεται ο Σαμαράς. Η άδεια για τις έρευνες δόθηκε από την Αθήνα, συνεπώς δεν δημιουργείται κανένα κακό προηγούμενο όσον αφορά την αρμοδιότητα και την κυριαρχία, και περιμένουμε τη συνέχεια. Το πλοίο απέπλευσε και παρά την εκτόνωση που υπάρχει, κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει μια εμπλοκή. Οι διαπραγματεύσεις της Τουρκίας με τη Γαλλία μοιάζει να συνεχίζονται.

Είχε προηγηθεί ο γνωστός "τσαμπουκάς" από την Τουρκία που στην αρχή- με επίσημες ανακοινώσεις- απαιτούσε να δώσει εκείνη την άδεια, μετά εξήγησε ο Φιντάν ότι απαιτεί μια απλή ενημέρωση και στο τέλος όλα πήγαν καλά και δεν υπάρχει κανένα θέμα. Δεν έχω καμία αμφιβολία ότι προσεχώς η Τουρκία θα δηλώσει ότι η ενημέρωση που έκαναν οι Γάλλοι ήταν μια μορφή άδειας που έδωσε. Είπαμε, όλοι πρέπει να σώσουν τα προσχήματα.

Η ερμηνεία: Η Τουρκία μάλλον εκτίμησε ότι δεν την συνέφερε στην παρούσα φάση μια μεγάλη κόντρα με την Ελλάδα για το καλώδιο, αφενός γιατί το έργο χρηματοδοτείται από την Ευρώπη και συνεπώς αφορά όλη την Ενωση, με την οποία βρίσκεται σε φάση προσέγγισης, αφετέρου η ιστορία του τουρκολυβικού μνημονίου έχει αφήσει πληγές στην Αγκυρα, κυρίως γιατί έχει πλήξει την ευαίσθητη σχέση της με την Αίγυπτο (αλλά και με την Ευρώπη) και δεν ήθελε να προκαλέσει περισσότερο. Επίσης υπήρξε και αμερικανικό ενδιαφέρον για το έργο, εκτός από το Ισραήλ, ενώ και η συγκυρία, η διοργάνωση δηλαδή από την Τουρκία της Παγκόσμιας Διάσκεψης για το Κλίμα στην Αττάλεια, δεν άφηνε πολλά περιθώρια για "πειρατικές συμπεριφορές". Αυτά προς το παρόν. Θα δούμε αν ισχύουν και για το μέλλον.

Πού βρισκόμαστε; Ακριβώς όπου βρισκόμασταν και στο παρελθόν, συν πλην το τουρκολιβυκό μνημόνιο. Η κάθε πλευρά διατηρεί δηλαδή τις δικές της θέσεις όσον αφορά την υφαλοκρηπίδα και την ΑΟΖ. Μήπως φαντάστηκε κανείς ότι θα λύναμε τα προβλήματά μας με την Τουρκία με το καλώδιο; Η νομίζαμε ότι με την πόντιση ενός καλωδίου και τις ανακοινώσεις – δηλώσεις που το συνοδεύουν, θα επέρχετο μια μεγάλη ανατροπή στις σχέσεις μας με την Τουρκία;

Εκεί που βρισκόμασταν είμαστε, σε ένα είδος αδιεξόδου, μια "παγωμένη αναμέτρηση" το λένε στη διπλωματική γλώσσα, που μπορεί όμως ανά πάσα στιγμή να μετεξελιχθεί σε θερμό επεισόδιο. Αφού η Τουρκία φλερτάρει συχνά με την ιδέα να ενισχύσει τα επιχειρήματά της με την παρουσία των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων, η δε Ελλάδα κάνει χρήση του διπλωματικού της πλεονεκτήματος- τη συμμετοχή στην Ευρωπαϊκή Ενωση- ώστε να θωρακίσει τις δικές της θέσεις. Με αυτό το μάτι πρέπει να δούμε και την εμπλοκή της γαλλικής εταιρείας. Εως το επόμενο επεισόδιο, που πιθανώς να είναι το νομοσχέδιο για τη Γαλάζια Πατρίδα.

Κερδισμένοι και χαμένοι: Το έργο προχωράει με την άδεια που δόθηκε από την Αθήνα, άρα ο χειρισμός αποδεικνύεται επιτυχης. Την προηγούμενη φορά, ας το ξαναπούμε π, η Αγκυρα είχε στείλει πολεμικά πλοία και το ερευνητικό σκάφος αποχώρησε. Συνιστά η ρηματική διακοίνωση υποχώρηση; Μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως επιχείρημα από την Τουρκία για να ενισχύσει τις αξιώσεις της στην ελληνική υφαλοκρηπίδα; Η απάντηση είναι μάλλον ανάλογη με τις πεποιθήσες και την κομματική τοποθέτηση ενός εκάστου.

Το ΠΑΣΟΚ το έχει θέσει ως ερώτημα, αν μπορεί δηλαδή στο μέλλον να χρησιμοποιηθεί ως επιχείρημα από την Τουρκία η ρηματική διακοίνωση, τα άλλα κόμματα ζητούν να δουν το κείμενο μήπως κρύβει κάποια παγίδα και ο Προκόπης Παυλόπουλος λέει ότι η γαλλική κίνηση πλήττει ευθέως τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας. (Δεν το λες και έκπληξη).

Η Τουρκία έστειλε πάλι μήνυμα ότι δεν θα επιτρέψει καμία κίνηση που θα αμφισβητεί τις δικές της (παράλογες) αξιώσεις, η Ελλάδα αναγκάστηκε να καταναλώσει διπλωματικό κεφάλαιο, να κινητοποιήσει φίλους και συμμάχους για να περάσει ένα καλώδιο, που σε άλλες περιστάσεις θα ήταν κάτι το αυτονόητο.

Το εσωτερικό μέτωπο: Η υπόθεση του καλωδίου, εν μέσω προεκλογικής περιόδου, δεν θα μπορούσε να περάσει ασχολίαστη, ούτε περιμένει κανείς επίδειξη ψυχραιμίας σε μια τόσο πολωμένη ατμόσφαιρα. Τελικά ο μόνος ψύχραιμος φάνηκε ο Σαμαράς. Απίθανο. Αλλά τόσο πάθος για το καλώδιο, τόσα πρωτοσέλιδα με τη λέξη "Προδοσία", τόσος θρήνος, μάλλον λένε περισσότερα για την εσωτερική πολιτική κατάσταση και το ήθος της ελληνικής πολιτικής , παρά για το διπλωματικό μπρα ντε φερ για το καλώδιο.

Τον τόνο τον έδωσε η πατριωτική δεξιά, που ούτε λίγο ούτε πολύ θεώρησε τη ρηματική διακοίνωση κάτι σαν το άνοιγμα της κερκόπορτας για να περάσει ο εχθρός, έκανε λόγο για συνδιαχείριση του Αιγαίου και για προδοσία των Γάλλων και προσωπικά του Μακρόν. Ακόμα και αυτή η διατύπωση στο κείμενο της ρηματικής διακοίνωσης, ότι η Γαλλία "δεν παίρνει θέση σε ζητήματα και αξιώσεις σε θαλάσσιες ζώνες από καμία πλευρά", δηλαδή δεν παίρνει θέση γι΄ αυτό που και εμείς οι ίδιοι δηλώνουμε ότι είναι ανοιχτό θέμα διαπραγμάτευσης, ακόμα και αυτό θεωρείται de facto αναγνώριση του δικαιώματος συνεκμετάλλευσης. Αγνωστο γιατί.

Στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκε όμως και η αριστερά, αν και παραδοσιακά τάσσεται εναντίον των μαξιμαλισμών και υπέρ του διαλόγου με την Τουρκία. Ακόμα και για "απραξία" κατηγόρησε την κυβέρνηση η Νέα Αριστερά. Τελικά το καλύτερο σχόλιο μάλλον ήταν του Αρκά: Καλύτερα να βουλιάξει το πλοίο παρά να το σώσει ο καπετάνιος που μισούμε.

Πηγή: capital

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για ό,τι συμβαίνει τώρα στην Ελλάδα και τον Κόσμο στο thetoc.gr