Πρώτος το είπε ο Καιρίδης. Ότι κάποιοι "έχουν εθιστεί, να πούμε, στο καλάμι, αλλά το καλάμι δεν είναι για να το καβαλάμε". Αλλά άλλο να το λέει ο Καιρίδης και άλλο να το λέει η Ντόρα, όπως και να το κάνεις. Ακόμα και αν υπήρχε συντονισμός. Η οποία Ντόρα δεν είπε μόνο για φαινόμενα αλαζονικής συμπεριφοράς που υπονομεύουν το κυβερνητικό έργο, προκαλώντας μια μίνι τρικυμία στο κυβερνητικό στρατόπεδο, αλλά εξήγησε και το πώς πρέπει να προσεγγιστεί ο "στεναχωρημένος νεοδημοκράτης". Δηλαδή αυτός από το 40,56% που τώρα θέλει να το ρίξει αλλού. Και κυρίως στον Σαμαρά.
"Ο στενοχωρημένος Νεοδημοκράτης θέλει να ξέρει, πρώτον, ότι τον νοιαζόμαστε και, δεύτερον, ότι τον σκεφτόμαστε. Μπορεί να μην μπορούμε να λύσουμε όλα τα προβλήματα, αλλά θέλει να τον ακούσουμε και να τον αγκαλιάσουμε", είπε η πρώην υπουργός, με τη γνώση των πολλών εκλογικών αναμετρήσεων και τη φιλοσοφική απόσταση που προσφέρει η κορεσμένη φιλοδοξία. Αυτονόητο ακούγεται.
Ακόμα και αν το φαινόμενο δεν ήταν δηλαδή ορατό στους δέκτες μας, πρωί-μεσημέρι-βράδυ, ακόμα και αν την εκπροσώπηση της κυβέρνησης δεν είχαν αναλάβει "πριμαντόνες" απόλυτα σίγουρες για τον εαυτό τους και για την επάρκειά τους, δυσανεκτικές σε οποιαδήποτε κριτική ή διαφωνία, η Ντόρα ή καλύτερα η μέθοδος της Ντόρας, θα έπρεπε να εφευρεθεί.
Πώς θα πλησιάσει ο γαλάζιος πολιτευτής τον απογοητευμένο ψηφοφόρο; Εξηγώντας του γιατί δεν πρέπει να είναι απογοητευμένος, ούτε καν από την ακρίβεια που περιορίζει το ήδη περιορισμένο εισόδημά του, αφού την εκπροσώπησή του έχουν αναλάβει άνθρωποι ειδικών ικανοτήτων, που προωθούν τις ιδανικές λύσεις στα σύνθετα προβλήματα; Είναι μια ιδέα, αλλά μου φαίνεται ότι τους τσιτώσει αντί να τους πείσει.
Η άλλη μέθοδος είναι να προσπαθήσει να τον πείσει ότι νοιάζεται για εκείνον, τον σκέφτεται, τον ακούει προσεκτικά και τον νιώθει, ακόμα και αν δεν μπορεί να του λύσει όλα τα προβλήματα. Γιατί πολλές φορές οι ιδανικές λύσεις, απλά δεν είναι εφικτές. Μοιάζει πιο αποτελεσματικό.
Στις επισημάνσεις της Ντόρας Μπακογιάννη αντέδρασαν τόσο ο Άδωνις Γεωργιάδης όσο και ο Μάκης Βορίδης. Ή μήπως η σωστή διατύπωση είναι, μόνο ο Άδωνις και ο Βορίδης;
Και γιατί ανέλαβαν ειδικά εκείνοι, να της απαντήσουν; Η συνήθης απάντηση και η συνήθης ερμηνεία, είναι ότι θεώρησαν ότι τους φωτογραφίζει. Και γιατί αποφάσισαν αυτές οι παλιές καραβάνες της πολιτικής, οι τόσο πεπειραμένοι της δημοσιότητας και της αυτοπροβολής, να αυτοεκτεθούν; Γιατί δεν άφησαν τις δηλώσεις να περάσουν και να ξεχαστούν; Γιατί ανέλαβαν το ρίσκο να χρωματιστούν; Γιατί να φωνάξουν αυτοβούλως, "εμάς εννοεί η Ντόρα". Εκ πρώτης όψεως μυστήριο.
Άδωνις Γεωργιάδης και Μάκης Βορίδης διαφωνούν. Δεν βλέπουν φαινόμενα αλαζονείας, κανείς δεν έχει καβαλήσει το καλάμι. Άλλωστε είναι και θέμα γούστου και στιλ, όπως εξήγησε (χωρίς να έχει απολύτως άδικο) ο υπουργός Υγείας. Αυτός έχει το δικό του (ενίοτε φανατισμένο) κοινό που απολαμβάνει τη "μαχητικότητά του", ο ίδιος απολαμβάνει και ωφελείται από τη διαρκή δημοσιότητα που προσφέρει η οξύτητα – αν στους άλλους τώρα αυτό μοιάζει με αλαζονεία, τι να κάνουμε. Δεν θα τον ψηφίσουν. Αν σε αυτούς συγκαταλέγεται και η Ντόρα Μπακογιάννη, τι να κάνουμε, διαφωνούν.
Μάλλον όμως δεν είναι μόνο θέμα γούστου και στιλ. Πιο σωστή απάντηση είναι ότι ο καθένας απευθύνεται σε άλλα κοινά. Ο αντιπρόεδρος της ΝΔ έχει το δικό του "βαμμένο γαλάζιο" κοινό, ένα κοινό που δεν θέλει φιοριτούρες και περιττές ευγένειες. Θέλει πυγμή και μαχητικότητα. Απολαμβάνει τις ειρωνείες του και τον θέλει ετοιμοπόλεμο. Η Ντόρα Μπακογιάννη, από την πλευρά της, ξέρει ότι αυτό το κοινό δεν αρκεί για να κερδίσουνε τις εκλογές. Χρειάζεται να πείσουν και άλλους ψηφοφόρους η Νέα Δημοκρατία και ο Μητσοτάκης. Αυτούς που ενοχλούνται από την οξύτητα και τις φωνές. Αυτούς που δεν θέλουν άλλο Άδωνι. Και ας μην αρέσει στον Άδωνι.
Υπάρχει και ένα θέμα ερμηνείας, λέει ο Βορίδης. Είναι αλαζών όποιος υπερασπίζεται τη θέση του – τις κυβερνητικές θέσεις a propos – με σθένος και επιχειρήματα; Βλέπετε πολλούς να βγαίνουν στα παράθυρα; Οι περισσότεροι κρύβονται. Τι πρέπει να κάνει ο υπουργός; Να βαράει προσοχή στα όσα λέει ο ψηφοφόρος; Και τι απέγινε η διαλεκτική σχέση πολίτη-πολιτικού; Δεν πρέπει να προσπαθήσει να τον πείσει;
Πότε λοιπόν ευσταθεί η κατηγορία της αλαζονείας;
Η καλύτερη λύση είναι να ξαναγυρίσουμε στη "συνταγή" του Άδωνι. Είναι θέμα γούστου και στιλ. Βλέπετε, δεν είναι τόσο αυτό που λες, αλλά πώς το λες. Πώς απευθύνεσαι στον ψηφοφόρο, που τα βγάζει με δυσκολία πέρα, πώς απευθύνεσαι στον ψηφοφόρο έχοντας στο palmarès σου ένα σωρό εκκωφαντικές αποτυχίες. Από τις υποκλοπές έως τον ΟΠΕΚΕΠΕ. Ναι, είναι και θέμα στιλ. Είναι όμως και θέμα προσωπικότητας. Και αυτό δεν κρύβεται εύκολα, όσο και να προσπαθείς.
Η απορία παραμένει. Γιατί αποφάσισαν μόνο εκείνοι, ο Άδωνις και ο Βορίδης, να απαντήσουν στην Ντόρα Μπακογιάννη; Γιατί αυτοπροβλήθηκαν ως οι αλαζόνες που αναφέρει η Ντόρα, έστω αποκρούοντας την κατηγορία;
Ήταν ένα αίσθημα επάρκειας, που τους επιτρέπει να αντιμετωπίζουν ακόμα και αυτή τη βαριά κατηγορία εκ των έσω, χωρίς απώλειες; Ή ήταν μια κίνηση αυτοσυντήρησης, ώστε η υπόθεση για τους "καλαμοκαβαλάρηδες" να μην πάρει άλλες διαστάσεις και γίνει σίριαλ;
Ξαναγυρίζω στη θεωρία του Άδωνι, ότι όλα είναι θέμα γούστου και στιλ.
Αν έχεις συνηθίσει στη διαρκή σύγκρουση και αντιπαράθεση, αν αυτό σε συντηρεί και σε "ανεβάζει", τότε στο τέλος θα συγκρουστείς και με τους δικούς σου.
Πηγή: capital
Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις
Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για ό,τι συμβαίνει τώρα στην Ελλάδα και τον Κόσμο στο thetoc.gr
