Το ταβάνι του Αλέξη Τσίπρα

Πώς εξηγείται η εξαέρωση του ΣΥΡΙΖΑ, σε σημείο που να μην εντοπίζεται σχεδόν στις δημοσκοπήσεις, παρά το ηρωικό, αγωνιστικό του παρελθόν, τις ταυτίσεις που προκάλεσε τα προηγούμενα χρόνια και τις αλλεπάλληλες προσπάθειες διάσωσης; Υπάρχουν διάφορες ερμηνείες:

Η "προσωποκεντρική": Μια εξήγηση, για παράδειγμα, είναι ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας. Αφού συνειδητοποίησε, εδώ και πολλά χρόνια υποθέτω, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ανύπαρκτος χωρίς εκείνον και ότι όλη η εξέλιξή του, από κόμμα του περιθωρίου σε κυβερνητική δύναμη, οφείλεται αποκλειστικά στην προσωπικότητά του και στο χάρισμά του, αποφάσισε ότι δεν τον έχει πλέον ανάγκη.

Άρα τον αφήνει στην τύχη του και, χωρίς εκείνον, ξαναγυρίζει φυσικά στην ανυποληψία του 3% (και αν). Το γιατί είναι μια άλλη ιστορία. Πιθανώς ο πρώην πρωθυπουργός να θεωρεί ότι το πρώην κόμμα του είναι ένα βαρίδι για τα μελλοντικά του σχέδια και θέλει να διαχωρίσει τις τύχες τους. Σίγουρα θεωρεί βαρίδια πολλά από τα πρόσωπα που παραμένουν στο πρώην κόμμα του, μας το αφηγήθηκε άλλωστε αναλυτικά – και με ωραία στιγμιότυπα – στο βιβλίο του "Ιθάκη".

Μπορεί να θέλει να απαλλαγεί από τη γραφειοκρατία του παλαιού κόμματος της αριστεράς και τις δημοκρατικές διαδικασίες, που τον είχαν καταστήσει όμηρο των διαφόρων τάσεων. Μπορεί να θεωρεί αυτού του τύπου την αριστερά που εκπροσωπούσε ο ΣΥΡΙΖΑ ξεπερασμένη.

Να υποκρύπτει η αντίληψή του αυτή μια οίηση; Πιθανώς. Η επιμέλεια με την οποία καλλιεργεί το προφίλ του, οι επίμονες αναφορές στον πρώτο ενικό και διάφορες άλλες δηλώσεις του τύπου: "Είμαι ο νεότερος πρωθυπουργός στην ιστορία της Ελλάδος", πιθανώς να αποκαλύπτουν τον βαθύτερο Τσίπρα... Αλλά η μεγάλη φιλοδοξία και η έπαρση μάλλον δεν συνιστούν εμπόδιο στην πολιτική, έχω και κάτι άλλα ονόματα υπόψη μου.

Η "μακρά διάρκεια": Μια άλλη εξήγηση είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ εξεμέτρησε απλώς το ζην. Το κόμμα που πρωταγωνίστησε στην πολιτική μας ζωή από το 2012 έως και το 2023, υποσχόμενο το ανέφικτο, απλώς τελείωσε. Γιατί τώρα οι ψηφοφόροι δεν αναζητούν το ανέφικτο, αλλά το απολύτως εφικτό και μετρήσιμο. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει καμία χρησιμότητα και σχέση με το σημερινό πολιτικό περιβάλλον και απλώς θα περάσει στα αζήτητα. Όπως τελείωσαν τα μνημόνια, τελείωσε και ο ΣΥΡΙΖΑ. Με άλλα λόγια, το κόμμα της ριζοσπαστικής αριστεράς ήταν και αυτό προϊόν της οικονομικής κρίσης και, καθώς αφήνουμε πίσω μας τη χρεοκοπία, δεν προσφέρει κανενός είδους κυβερνητική πρόταση.

Απεγνωσμένοι οι Έλληνες από τη μείωση των εισοδημάτων τους, προς στιγμήν πίστεψαν ότι υπάρχει άλλη λύση, ότι υπάρχει επιστροφή στο παρελθόν, ότι μπορούμε να συνεχίσουμε χωρίς τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις, αλλά τώρα πλέον αυτή η άλλη πολιτική δεν πείθει κανέναν.

Ενδεχομένως, μάλιστα, για πολλούς, ο ΣΥΡΙΖΑ να ταυτίζεται συνειρμικά με την κρίση, γεγονός που καθιστά το brand απωθητικό.

Η "κυβερνητική θητεία": Το brand ΣΥΡΙΖΑ έχει βαριές πληγές και από το κυβερνητικό του παρελθόν. Αν και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να υπερηφανεύεται ότι είναι η μόνη κυβέρνηση που υλοποίησε με επιτυχία το μνημόνιο που υπέγραψε με τους δανειστές και έβγαλε τη χώρα από την ασφυκτική επιτήρηση, οι μνήμες για το μείγμα πολιτικής που διάλεξε το οικονομικό επιτελείο και ο Τσίπρας – αν υποθέσουμε ότι είχε σαφή άποψη για τις οικονομικές επιλογές – έχουν αφήσει μια πικρή γεύση σε αυτό που ονομάζουμε μεσαία τάξη.

Άλλοι δεν θα ξεχάσουν φυσικά ποτέ ότι το κόμμα – με επικεφαλής τον κ. Τσίπρα – λίγο έλειψε να οδηγήσει τη χώρα εκτός Ευρώπης και κατ’ ευθείαν στον Τρίτο Κόσμο, όπως μας θύμισε το ντοκιμαντέρ των Βαρβιτσιώτη - Δενδρινού "Στο Χιλιοστό".

Το προσωπικό: Σίγουρα το εναπομείναν πολιτικό προσωπικό στον ΣΥΡΙΖΑ, μετά την περιπέτεια Κασσελάκη και μετά τη διάσπαση της Νέας Αριστεράς, δεν γοητεύει τα πλήθη. Ούτε καν τα αριστερά πλήθη, όπου άλλωστε υπάρχει και μεγάλος ανταγωνισμός.

Γι’ αυτό άλλωστε και όλοι θέλουν να δραπετεύσουν προς το νέο κόμμα Τσίπρα. Γιατί ξέρουν ότι εκείνοι, στο κέλυφος ΣΥΡΙΖΑ, δεν θα έχουν καμία τύχη. Αλλά και από μόνη της αυτή η διαρροή προς την ΕΛΑΣ, η εικόνα ενός κόμματος που όλοι θέλουν να εγκαταλείψουν, υπονομεύει τον ΣΥΡΙΖΑ. Ποιος θα εμπιστευθεί ένα κόμμα που θέλει να παρατήσει, για χάρη άλλου κόμματος, ακόμα και αυτός ο πρόεδρός του;

Κάτι apparatchik της αριστεράς, κάτι παλαιοκομμουνιστές που ονειρεύονται την παλινόρθωση του παλαιού κόσμου, κάτι "κομμένες κεφαλές", για να θυμηθούμε και τον Τσίρκα, θα επιχειρήσουν πιθανώς να κρατήσουν το μαγαζί ζωντανό. Και μάλιστα ονειρεύονται να σταθούν απέναντι στον Αλέξη Τσίπρα. Δεν θα έχουν καμία τύχη, αλλά τουλάχιστον η στάση τους είναι πιο αξιοπρεπής από τους συντρόφους τους που παραμένουν στο κόμμα, έως ότου σιγουρευτούν ότι θα γίνουν αποδεκτοί στην ΕΛΑΣ.

Υ.Γ. Παρά την προσπάθειά του όμως να αποσυνδεθεί από τον ΣΥΡΙΖΑ, ο κ. Τσίπρας δεν μπορεί να απαλλαγεί από τα βαρίδια της αριστεράς. Αυτός είναι ο προσωπικός του βίος, αυτό είναι το παρελθόν του, όσο κι αν προσπάθησε να αλλάξει, με το rebranding και τον νέο τρόπο που πολιτεύεται, τον τρόπο με τον οποίο τον βλέπουμε. Όσο κι αν προσπαθεί να αποσυνδεθεί από τον ΣΥΡΙΖΑ, ως να μην υπήρξε ο επί της ουσίας ιδρυτής του. Σαν να μην είναι ο ΣΥΡΙΖΑ δικό του δημιούργημα.

Πιθανότατα γι’ αυτό άλλωστε τον προτιμάει ο Κυριάκος Μητσοτάκης για αντίπαλο. Όχι μόνο γιατί ξυπνάει μνήμες και αναβιώνει ένα αντι-ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή αντί-Τσίπρα, μέτωπο. Αλλά γιατί πιθανότατα έχει εκλογικό "ταβάνι".

Πηγή: capital

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για ό,τι συμβαίνει τώρα στην Ελλάδα και τον Κόσμο στο thetoc.gr