Η κατάρρευση του ΣΥΡΙΖΑ -δεν το λες και τραγωδία, μάλλον γέλιο προσφέρει- δεν προκαλεί και πολλές εκπλήξεις. Να, μάθαμε ότι η Πόπη Τσαπανίδου εκτός από διακοπάρες κάνει στον ελεύθερο χρόνο της και τη βουλευτή. Ωραίο, κάτι σαν την άχρηστη πληροφορία της ημέρας, αλλά δεν πέσαμε και από τα σύννεφα. Ούτε είναι πραγματική έκπληξη ο αυτοθαυμασμός και ο ναρκισσισμός τον οποίο επιδεικνύουν ορισμένοι πολιτικοί, μιλώντας για το μόνο πράγμα που τους ενδιαφέρει, δηλαδή τον εαυτό τους.
Πόσοι ξέρατε ότι η Ολγα Γεροβασίλη "στάθηκε πάντα ανιδιοτελώς", δεν έκανε ποτέ δεύτερες σκέψεις (σ.σ.: υποθέτω εννοεί να εγκαταλείψει το καράβι), "ανέλαβε δύσκολους ρόλους, επωμίστηκε πολιτικό κόστος και πάντα λειτουργούσε με γνώμονα την ευθύνη"; Ελάχιστοι υποθέτω, αλλά δεν το λες και σεισμό.
Από την άλλη, η προσπάθεια των διαφόρων βουλευτών αλλά και των στελεχών του κόμματος της ριζοσπαστικής, να αμπαλάρουν το γεγονός ότι "την κάνουν" από τον ΣΥΡΙΖΑ που φυλλοροεί με ελαφριά πηδηματάκια και μετακομίζουν, ή ελπίζουν να μετακομίσουν, στην ΕΛΑΣ του Τσίπρα, ώστε να έχουν ένα πιθανό πολιτικό μέλλον, είναι συγκινητική.
Να ο Καραμέρος για παράδειγμα. Θέλει να πει το πολύ απλό, συγνώμη σύντροφοι, παραιτούμαι και πάω στον Τσίπρα μήπως και δω άσπρη μέρα και ξαναβγώ βουλευτής. Και πώς το διατυπώνει;
Απολαύστε φανφαρονισμό: "Στον αξιακό κώδικά μου, ο λόγος δεν νοείται χωρίς το έργο που τον επιβεβαιώνει. Η συνέπεια, η αξιοπιστία και η αξιοπρέπεια είναι αδιαπραγμάτευτες αρχές. Από την αρχή υποστήριξα πως η πρωτοβουλία του Αλέξη Τσίπρα…" και τα λοιπά και τα λοιπά, μην συνεχίσω και σας πιάσουν τα νεύρα. Μάλιστα όπως μας ενημερώνει, η απόφασή του ελήφθη σε "απόλυτη ευθυγράμμιση" με την οικογένειά του και με τους ανθρώπους που συμπορεύεται στην Ανατολική Αττική". Και καλά την οικογένειά του την ρώτησε (αν και μας είναι τελείως αδιάφορο εδώ που τα λέμε), τους ανθρώπους στην Ανατολική Αττική τους ρώτησε όλους;
Ακόμα πιο κωμική είναι η προσπάθεια ορισμένων να παρουσιάσουν τις παραιτήσεις τους (απαραίτητη προϋπόθεση για να ενταχθούν στην ΕΛΑΣ να θυμίσω), ως αντίδραση σε "προσωπικές στρατηγικές που πληγώνουν την ενότητα"- και δεν εννοούν οι αθεόφοβοι τον Τσίπρα- ή σαν μια πολύ οδυνηρή απόφαση, για την οποία προφανώς θα πρέπει να τους συμπαρασταθούμε.
Να ο Συμεών Κεδίκογλου, για παράδειγμα, που ευτυχώς μας διευκρινίζει ότι έλαβε την "οδυνηρή" απόφαση αφού το σκέφτηκε λιγουλάκι -πάλι καλά- και φυσικά προσθέτει και αυτός την απαραίτητη δόση για τους αξιακούς κώδικες του Καραμέρου:
"Σας ενημερώνω για την πρόθεση μου να παραιτηθώ από το βουλευτικό αξίωμα, πράξη όχι εύκολη, όχι χωρίς σκέψη και όχι χωρίς προσωπικό κόστος, γράφει ολοφυρόμενος ο πρώην βουλευτής Ευβοίας, απαραίτητη όμως με βάση τις αρχές και τις αξίες με τις οποίες πορεύομαι όλα αυτά τα χρόνια." Αλίμονο.
Αναρωτιέμαι, αυτός ο μεγαλοϊδεατισμός είναι ίδιον της αριστεράς, ή κολλάει ο ένας από τον άλλο; Δεν ξέρω. Πάντως ακόμα και η Δούρου ανακοινώνοντας την υποψηφιότητά της για πρόεδρος της ΚΟ του κόμματος -επιτέλους θα γίνει το όνειρό της πραγματικότητα- το παρουσίασε σαν αγγαρεία: Είναι έτοιμη να τσαλακωθεί, μας εξήγησε, χωρίς να σκάσει στα γέλια…
Εν πάση περιπτώσει το κόμμα Τσίπρα είναι εδώ, φτιάχνει υποτίθεται και διάφορα όργανα τώρα ο αρχηγός, για να μην φαίνεται τελείως αρχηγικό, παλαιού, δεξιού τύπου το κόμμα, συντάχθηκε όπως όπως και ένα ψευτοπρόγραμμα-μανιφέστο για τις εντυπώσεις (σ.σ. ήταν τόσο πρόχειρο που ξέχασαν να γράψουν κάτι για την εξωτερική πολιτική), θα δούμε ποιους θα δεχθεί στο νέο σχήμα και ποιοι θα μείνουν απέξω -και κυρίως πώς θα αντιδράσουν και τι θα ξεστομίσουν όσοι μείνουν απέξω, βασικό αυτό- και τα υπόλοιπα στις νέες δημοσκοπήσεις μετά τις εκλογές. Αν και η δεύτερη θέση μοιάζει να έχει κλειδώσει, κουράγιο στον Νίκο Ανδρουλάκη.
Οσο για τον ΣΥΡΙΖΑ, είτε με Δούρου είτε με Πολάκη αδιάφορο, δεν μοιάζει ικανός ούτε να προσελκύσει κανένα κεντροαριστερό κοινό ούτε να κάνει κάποια ζημιά στον κ. Τσίπρα. Ολο και περισσότερο θα μοιάζει με καρικατούρα.
Μπορεί να κάνει ζημιά στον πρώην πρωθυπουργό η εικόνα του μπάχαλου στο πρώην κόμμα του; Μπορεί να τον πλήξει, αυτός ο κυνισμός του και η αδιαφορία του για το πρώην κόμμα του; Η κατηγορία που του απευθύνεται από την Κουμουνδούρου ότι ως άλλος Σαμαράς έχει βάλει τους βουλευτές να παραιτούνται ο ένας μετά τον άλλο, γκρεμίζοντας τον ΣΥΡΙΖΑ, θα του κοστίσει μήπως; Ο αριβισμός των διαφόρων βουλευτών και στελεχών που σπεύδουν να εγκαταλείψουν το κόμμα με το οποίο έκαναν καριέρα, πώς θα αξιολογηθεί από τους ψηφοφόρους της αριστεράς; Και πως εξηγείται αυτή η στάση του Αλέξη Τσίπρα;
Δεν ξέρω πώς θα αξιολογήσει το κοινό το θέμα του Αλέξη Τσίπρα να βλέπει απαθής την εξαφάνιση του κόμματος με το οποίο κέρδισε τις εκλογές και κυβέρνησε με τους ΑΝΕΛ, μπορώ να υποθέσω όμως γιατί βλέπει απαθώς την εξαφάνιση και την απόλυτη ανυποληψία του πρώην κόμματός του.
Ο κ. Τσίπρας θεωρεί το πρώην κόμμα του τοξικό και τους παλαιούς του συντρόφους βαρίδια. Θεωρεί, και μάλλον δεν έχει άδικο, ότι με όχημα τον ΣΥΡΙΖΑ δεν θα είχε καμία ελπίδα να ξαναδεί εξουσία. Και επειδή αυτό που περισσότερο από όλα θέλει είναι η εξουσία, θυσίασε το κόμμα του, ελπίζοντας ότι θα επιστρέψει. Αυτό που δεν λέει φυσικά είναι ότι αν ο ΣΥΡΙΖΑ θεωρείται και είναι τοξικός, αυτό οφείλεται κυρίως στην δική του παρακαταθήκη και στη δική του θητεία ως πρωθυπουργός και αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης.
Πηγή: capital
Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις
Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για ό,τι συμβαίνει τώρα στην Ελλάδα και τον Κόσμο στο thetoc.gr