Η Ρένα Δούρου κι εγώ

"Η Ρένα Δούρου κι εγώ" ήταν ο τίτλος του άρθρου του Πέτρου Τατσόπουλου για τη νέα επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ που δημοσιεύθηκε στο TheTOC και τον οποίο κλέβω. Αν και το σωστό θα ήταν: Η Ρένα Δούρου κι εγώ, καμμία σχέση.

Όπως μας λέει ο συγγραφέας, αυτή είναι που έκανε το κονέ με τον Αλέξη Τσίπρα, κονέ που θα οδηγήσει τον Τατσόπουλο στα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ και μετά στη Βουλή. Αυτός όμως έφυγε εγκαίρως τουλάχιστον.

Επίσης μας λέει ότι του άρεσε το "αλέγρο, ελαφρώς μαγκιόρικο ύφος της Ρένας Δούρου", ειδικά όταν της ζητούσε να σχολιάσει πράγματα που στον ερασιτέχνη πολιτικό Τατσόπουλο, του φαίνονταν παράλογα.

Και δίνει το παράδειγμα των αγγλικών του Αλέξη Τσίπρα. "Δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί άνθρωποι από το στενό περιβάλλον του προέδρου, με ασυγκρίτως καλύτερη γνώση των αγγλικών, δεν τον εμπόδιζαν από τον εθελούσιο δημόσιο διασυρμό του. "Πώς διάολο του ήρθε να πει frozen war" ρώτησα τη Ρένα τον Ιανουάριο του 2013[….] Δεν ξέρω, μου απάντησε γελώντας, ίσως το cold να μην του φάνηκε αρκετά ψυχρό. Να ήθελε κάτι πιο παγωμένο".

Χαριτωμένο δεν λέω, αλλά βέβαια για τους υπόλοιπους, κανονικούς πολίτες της χώρας αυτής, για τους εκτός ΣΥΡΙΖΑ πολίτες τέλος πάντων, η εικόνα ενός αγράμματου πρωθυπουργού δεν ήταν καθόλου χαριτωμένη. Ήταν βαθιά απογοητευτική.

Και το άρθρο συνεχίζει με την περίφημη δήλωση της τότε Περιφερειάρχη για τη "στραβή στη βάρδιά της", δήλωση για την τραγωδία στο Μάτι που θα την ακολουθεί έκτοτε. Όμως, σημειώνει ο αρθρογράφος, ποτέ μην λες ποτέ. Αυτό που όλοι πιστέψαμε ότι θα είναι η ταφόπλακα στην πολιτική της σταδιοδρομία, ακολουθείται από μια "νεκρανάσταση", καθώς αναλαμβάνει τα ηνία του ΣΥΡΙΖΑ.

Δεν ξέρω βέβαια αν είναι ακριβώς πολιτική ανάσταση η ανάληψη του ΣΥΡΙΖΑ, που στις δημοσκοπήσεις δεν ανιχνεύεται πλέον και βρίσκεται κάτω και από τους "Δημοκράτες" του Κασσελάκη- αν υπάρχουν αυτοί ακόμα- αλλά να δεχθώ ότι στρέφει την προσοχή μας, έστω και για λίγο, σε εκείνους που δεν τους δέχεται στο κόμμα του ο Τσίπρας.

Γιατί τον ειρωνεύονταν για τα αγγλικά του; Υποθέτω πως όχι -χωρίς να αποκλείω και τα προσωπικά συναισθήματα- αλλά γιατί τους θεωρεί τοξικούς και βαρίδια (και έτσι ξαναγυρίζουμε και στην περίφημη δήλωση, η οποία θα ακολουθεί τη Ρένα Δούρου, ως αποκαλυπτική για μια στάση ζωής και μια αντίληψη της πολιτικής, όσες φορές και αν αθωωθεί για την τραγωδία.)

Θα δοκίμαζε την τύχη της αν δεν είχε φάει πόρτα από τον Αλέξη Τσίπρα; Άγνωστο, δεν θα το μάθουμε ποτέ.

Σε ποιους θα απευθυνθεί η Ρένα Δούρου και ο εναπομείνας ΣΥΡΙΖΑ; Στους αριστερούς που δεν συγχωρούν στον Αλέξη Τσίπρα τη στροφή προς το κέντρο; Σε αυτούς που δεν θέλουν να χάσουν την ψυχή τους, στο όνομα του ρεαλισμού και της κυβερνησιμότητας; Στους αριστερούς που δεν τους αρέσουν οι υποκριτικές ασκήσεις ισορροπίας του τύπου, δεν συμφωνούμε με τα ιδιωτικά πανεπιστήμια αλλά δεν θα ακυρώσουμε τις αποφάσεις και θα σεβαστούμε τα νέα ιδρύματα και τους φοιτητές που ήδη φοιτούν εκεί; Στους νοσταλγούς του brand ΣΥΡΙΖΑ;

Σε αυτούς προφανώς, παρά τον ανταγωνισμό που υπάρχει γι΄αυτό το κοινό, που είναι άλλωστε και η αντίληψη της ίδιας της κ. Δούρου για την πολιτική και την αριστερά, παρά τις χαριτωμενιές που άρεσαν στον Πέτρο Τατσόπουλο.

Η προσπάθεια κινδυνεύει να μπατάρει αριστερίστικα, καθώς όλοι οι πούροι αριστεροί θέλουν να εκφράσουν όλες τις φυλές του κινήματος. Πάρτε για παράδειγμα, την τελευταία δήλωση της προέδρου της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ- με την ιδιότητα της τομεάρχη Εξωτερικών- για τις δηλώσεις Ρούμπιο για την επίθεση και τη δολοφονία της Βάγιας Νέστορα και την αριστερή τρομοκρατία.

Αφού παρουσιάζει τη δήλωση Ρούμπιο ως παρέμβαση στα πολιτικά πράγματα της χώρας μας- γιατί ως γνωστόν οι ξένοι δεν έχουν δικαίωμα να πιάνουν στο στόμα τους την Ελλάδα- η Ρένα Δούρου σχολιάζει ότι ο Αμερικανός ΥΠΕΞ "επιχειρεί να σφραγίσει μια τραγική εξέλιξη με τον τραμπικό ιδεολόγημα περί ακροαριστερής τρομοκρατίας".

Τι εννοεί η πρόεδρος με τη "μαγκιόρικη δήλωσή" της, που a propos αποφεύγει να μιλήσει για δολοφονία αλλά περιορίζεται στο "τραγική εξέλιξη", που υποθέτω είναι λιγότερο βαρύ και καταδικαστικό; Υπονοεί προφανώς ότι δεν υπήρχε πρόθεση, αλλά η χαμηλή βία είχε τραγική εξέλιξη.

Η τρομοκρατία της άκρας αριστεράς, όπως αυτή των εμπρηστών της Θεσσαλονίκης ή της Marfin, είναι ένα "τραμπικό ιδεολόγημα";

Δεν υπάρχει δηλαδή η τρομοκρατία της άκρας αριστεράς, αλλά είναι ένα κατασκεύασμα που ανήκει στον χώρο των ιδεών και της προπαγάνδας; Η στατιστική του υπουργείου Δημόσιας Τάξης- όπως θα έπρεπε να λέγεται το Προστασίας του Πολίτη- λέει ότι κάθε 4-5 ημέρες σχηματίζεται μια δικογραφία για εμπρηστική ή άλλου είδους επίθεση. Κι αυτό προϊόν φαντασίας είναι;

Στους αμετανόητους αριστερούς θέλει να απευθυνθεί η νέα επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ ή στους μπαχαλαίους;

Επίσης προβληματική είναι όμως και η συνέχεια της δήλωσης: "Δεν πέφτουμε από τα σύννεφα. Οι οπαδοί του MAGA, του ρατσισμού, της ξενοφοβίας, της κατάργησης των στοιχειωδών δικαιωμάτων δεν έχουν κανένα πρόβλημα να εργαλειοποιήσουν ακόμη και τα θύματα της τρομοκρατίας, που απαιτούν δικαιοσύνη και όχι ιδεολογικο-πολιτική εκμετάλλευση."

Το κατάργηση των στοιχειωδών δικαιωμάτων που κολλάει παρακαλώ; Πώς βρέθηκε να χαρακτηρίζει του οπαδούς του MAGA: Μήπως η πρόεδρος κλείνει το μάτι στους διαμαρτυρόμενους- αλληλέγγυους στους συλληφθέντες για τις δολοφονίες της Marfin;

Ας επαναλάβουμε το ερώτημα: Στους αμετανόητους αριστερούς θέλει να απευθυνθεί η νέα επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ ή στους μπαχαλαίους;

Πηγή: capital

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για ό,τι συμβαίνει τώρα στην Ελλάδα και τον Κόσμο στο thetoc.gr