Ο χρήσιμος κ. Τσίπρας

Γιατί ενισχύονται τα κόμματα στο δεξιό άκρο της Νέας Δημοκρατίας, εκεί που θα ψαρέψει ψηφοφόρους και ο Αντώνης Σαμαράς; Είναι οι ανισότητες, λέει (παραδοσιακά) η αριστερά, αλλά στην Ελλάδα ούτε θηριώδεις είναι οι ανισότητες, όπως σε άλλες χώρες, ούτε ενισχύθηκαν ουσιωδώς τα τελευταία χρόνια, παρά τον πληθωρισμό και την ακρίβεια. Φταίνε οι μετανάστες, είναι η άλλη απάντηση, αλλά την αντιμεταναστευτική πολιτική του Μητσοτάκη θα τη ζήλευε ακόμα και η Μελόνι. Και σε κάθε περίπτωση, οι ροές έχουν σχεδόν μηδενιστεί. Φταίει το κόστος ζωής που έχει εκτοξευθεί, είναι επίσης μια απάντηση για την άνοδο του αντισυστημισμού, αλλά κι εδώ υπάρχει το ερώτημα: Γιατί οι Έλληνες ψηφοφόροι δεν επιλέγουν τα αριστερά κόμματα, που μοιράζουν και 13η σύνταξη και δωρεάν το σπίτι; Τι καλύτερο έχει δηλαδή ο Βελόπουλος; Μυστήριο.

Το φαινόμενο πάντως είναι πανευρωπαϊκό, και μάλλον δεν φταίει και γι’ αυτό ο Τραμπ. Πιο πειστικές είναι οι ερμηνείες που συνδέουν την άνοδο της ακροδεξιάς με την αβεβαιότητα για το μέλλον που νιώθουν μεγάλα τμήματα Ευρωπαίων ψηφοφόρων, τη διασπορά των fake news και των θεωριών συνωμοσίας μέσα από τα social media και άλλες ανασφάλειες που βιώνουν κατ’ εξοχήν οι νέοι άνδρες στην Ευρώπη (και λιγότερο οι κοπέλες).

Όπως και να έχει, ακόμα και πριν να μας προκύψει το κόμμα Σαμαρά (που αναμένεται), ήδη δηλαδή από την υπόθεση του γάμου των ομοφυλόφιλων, η εκλογική πίεση στη Νέα Δημοκρατία ήταν μεγάλη. Να δούμε πώς θα επιδράσει και η κρίση που αναμένεται με την Τουρκία, ψωμί στο βούτυρο του Αντώνη Σαμαρά, λένε ορισμένοι.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη θα απαντήσει, όπως απαντούν και άλλα κεντροδεξιά κόμματα στην Ευρώπη, με σχετική όμως μόνο επιτυχία, υιοθετώντας δηλαδή ένα μέρος της ατζέντας και των απόψεων των ακροδεξιών κομμάτων. Θα ακολουθήσει το manual που ακολούθησαν και άλλα κόμματα στο ΕΛΚ, με όλους τους κινδύνους που αυτό συνεπάγεται, αφού και οι ακραίες απόψεις νομιμοποιούνται και είναι αμφίβολο αν τελικά οι ψηφοφόροι θα επιλέξουν τον αντιγραφέα, αντί του πρωτότυπου.

Η στροφή αυτή του κυβερνώντος κόμματος ήδη φαίνεται στις επιλογές των προσώπων - έτσι μας προέκυψε ένας "πιο άχρωμος δεν γίνεται" Πρόεδρος της Δημοκρατίας, έτσι μας προέκυψε και ένας πρόεδρος της Βουλής από τα καλάθια της λαϊκής δεξιάς - και ακόμα δεν είδαμε τίποτα. Στα ψηφοδέλτια για τις βουλευτικές να δείτε ωραίες υποψηφιότητες.

Τίθεται λοιπόν ένα ερώτημα. Αν η Νέα Δημοκρατία στρίψει δεξιά για να μαζέψει πίσω τους ψηφοφόρους που διεκδικεί ο Αντώνης Σαμαράς ή τους ψηφοφόρους που έχουν φύγει και ψηφίζουν Βελόπουλο και Νατσιό - αν υποθέσουμε ότι αυτοί οι ψηφοφόροι μπορούν ποτέ να επιστρέψουν στη ΝΔ με πρωθυπουργό τον Κυριάκο Μητσοτάκη, μάλλον αμφίβολο - αν λοιπόν η Νέα Δημοκρατία "κλίνει επί δεξιά", πώς θα μαζέψει τους ψηφοφόρους του κέντρου; Δεν κινδυνεύει, θέλοντας να επαναπατρίσει τους δεξιούς, να διώξει τους κεντρώους και τους κεντροαριστερούς, που στις τελευταίες δύο εθνικές εκλογές έστειλαν τον Μητσοτάκη στο Μαξίμου;

Ο κίνδυνος είναι υπαρκτός, αλλά ο κ. Μητσοτάκης έχει πιθανώς δύο ατού. Το ένα ακούει στο όνομα Αλέξης Τσίπρας. Και μόνο το γεγονός ότι ο αρχηγός του "θα σκίσω τα μνημόνια" και ο πρωθυπουργός της "υπερήφανης διαπραγμάτευσης" του asset Βαρουφάκη, που λίγο έλειψε να μας στείλει στον Τρίτο Κόσμο και αδιάβαστους, έχει το θράσος της επανεμφάνισης, αρκεί για να συσπειρώσει πολλούς από το αντισύριζα μέτωπο. Και στο τέλος να την ρίξουν και πάλι την ψήφο - έστω και με βαριά καρδιά - στον Μητσοτάκη.

Όσο δε φαίνεται καθαρά ότι αυτός θα είναι ο άλλος πόλος, όσο οι δημοσκοπήσεις δείχνουν αυτό που ήδη ξέραμε από πριν, ότι θα υποσκελίσει το ΠΑΣΟΚ, τόσο θα ενοχλεί και θα θυμώνει (αν και πλέον δεν φοβίζει) όλους εκείνους που δεν πείστηκαν ποτέ από τις (αυτ)απάτες του. Υποθέτουμε δε ότι θα φροντίσει να μας το θυμίζει διαρκώς και ο ίδιος ο νυν πρωθυπουργός.

Υποτίθεται ότι το έχει καταλάβει και ο ίδιος ο κ. Τσίπρας, γι’ αυτό και έχει βάλει νερό στο κρασί του και αποφεύγει τις κορώνες. Μέχρι και σημεία συμφωνίας βρίσκει με την κυβέρνηση. Θέλει έτσι να προσεγγίσει κι αυτός τους μετριοπαθείς ψηφοφόρους. Αλλά αφ’ ενός ο κ. Τσίπρας μας είναι γνωστός και το παρελθόν είναι πολύ πρόσφατο, αφ’ ετέρου το χούι πάντα φεύγει τελευταίο. Κάθε τόσο δεν αντέχει και πετάει ένα "θα έπρεπε να είχα κλείσει τις Τράπεζες νωρίτερα" και μας θυμίζει ποιος πραγματικά είναι.

Το δεύτερο ατού του πρωθυπουργού, στη διεκδίκηση του μεσαίου χώρου, είναι το ανέμπνευστο ΠΑΣΟΚ και η ανέμπνευστη ηγεσία του Νίκου Ανδρουλάκη. Όταν θα βγουν οι δημοσκοπήσεις του Φθινοπώρου και το ΠΑΣΟΚ θα είναι και πάλι τρίτο κόμμα, όλοι αυτοί οι υπνοβάτες που χαράσσουν την κομματική γραμμή στη Χαριλάου Τρικούπη θα πρέπει να απαντήσουν σε ένα δύσκολο ερώτημα που θα θέσουν οι ψηφοφόροι: Γιατί να ψηφίσω ΠΑΣΟΚ;

Γιατί αμέσως μετά έρχεται και το άλλο ερώτημα: Μήπως να ψηφίσω Μητσοτάκη να έχω και το κεφάλι μου ήσυχο;

Πηγή: capital

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για ό,τι συμβαίνει τώρα στην Ελλάδα και τον Κόσμο στο thetoc.gr