Η πρώτη τριμερής συνάντηση των ηγετών των ΗΠΑ, της Ρωσίας και της Κίνας, Ντόναλντ Τραμπ, Βλαντιμίρ Πούτιν και Σι Τζινπινγκ στη Σεντζέν χαρακτηρίστηκε ιστορική, ωστόσο τα αποτελέσματά της φαίνεται πως δεν ανταποκρίθηκαν στις υψηλές προσδοκίες που τη συνόδευαν.
Όπως επισημαίνει σε ανάλυσή του ο Guardian, η συνάντηση Τραμπ, Πούτιν και Σι Τζινπίνγκ μπορεί να αποτέλεσε ένα πρωτοφανές διπλωματικό γεγονός, όμως δύσκολα θα μείνει στην Ιστορία ως η "νέα σελίδα στη διπλωματία" για την οποία έκανε λόγο ο Ρώσος πρόεδρος. Αντίθετα, η βρετανική εφημερίδα εκτιμά ότι ενδέχεται να καταγραφεί απλώς ως μια μικρή "υποσημείωση" στην ιστορία του 21ου αιώνα.
Αυτό δεν σημαίνει ότι η συνάντηση στερήθηκε εντελώς σημασίας. Σύμφωνα με τον Guardian, θα μπορούσε να αποτελέσει την αφετηρία ενός πιο σταθερού διαλόγου μεταξύ των τριών δυνάμεων, ενώ καθένας από τους ηγέτες αποκόμισε πολιτικά οφέλη από τα 90 λεπτά των συνομιλιών.

Τι κέρδισαν Τραμπ και Πούτιν από τη συνάντηση
Στην ανάλυσή του, ο Guardian σημειώνει ότι ο Ντόναλντ Τραμπ είχε την ευκαιρία να προβάλει τη στενή σχέση του με δύο αυταρχικούς ηγέτες, τον Βλαντίμιρ Πούτιν και τον Σι Τζινπίνγκ.
Η στάση του απέναντι στον Ρώσο πρόεδρο ήταν ιδιαίτερα θερμή, παρά τον συνεχιζόμενο πόλεμο στην Ουκρανία και το ουκρανικό πλήγμα στη γέφυρα που συνδέει τη Ρωσία με την Κριμαία. Όπως σχολιάζει η βρετανική εφημερίδα, ο Τραμπ υποδέχθηκε τον Πούτιν σχεδόν ως σύμμαχο εν καιρώ πολέμου.
Για τον Ρώσο πρόεδρο, το σημαντικότερο όφελος ήταν η δυνατότητα να παρουσιάσει στο εσωτερικό της χώρας του μια εικόνα διεθνούς αναγνώρισης. Παρά τις προσπάθειες της Ευρώπης να απομονώσει τη Μόσχα, ο Πούτιν εμφανίστηκε στο πλευρό των ηγετών των δύο μεγαλύτερων οικονομιών του κόσμου.
Κατά τον Guardian, η Σύνοδος αποτέλεσε ουσιαστικά ένα πολιτικό δώρο για τον Πούτιν, καθώς του επέτρεψε να υποστηρίξει ότι η Ρωσία εξακολουθεί να βρίσκεται στο επίκεντρο των διεθνών εξελίξεων.
Η εφημερίδα επικαλείται μάλιστα τον πρώην υπουργό Εξωτερικών της Βρετανίας, Τζέρεμι Χαντ, ο οποίος σχολίασε ότι η συνάντηση ανέδειξε πως ο Τραμπ δεν αποτελεί πλέον τον ηγέτη του ελεύθερου κόσμου.
Από την πλευρά του, ο Πούτιν επιχείρησε να υποβαθμίσει τη σημασία της παράλληλης συνάντησης της "Συμμαχίας των Προθύμων" στο Βερολίνο, υποστηρίζοντας ότι οι ευρωπαϊκές προσπάθειες απομόνωσης της Ρωσίας έχουν αποτύχει.
Παράλληλα, παρουσίασε την περιοχή Ασίας-Ειρηνικού ως το νέο επίκεντρο της παγκόσμιας οικονομίας, ενώ χαρακτήρισε τη σχέση του με τον Τραμπ βασισμένη σε "παρόμοιες πολιτισμικές αξίες".

Ο Σι Τζινπίνγκ και το μήνυμα για την αμερικανική ηγεμονία
Για τον Κινέζο πρόεδρο, σύμφωνα με τη βρετανική εφημερίδα, η φιλοξενία της ιστορικής συνάντησης αποτέλεσε μια ευκαιρία να αναδείξει τον ενισχυμένο διεθνή ρόλο του Πεκίνου.
Ο Guardian εκτιμά ότι ο Σι Τζινπίνγκ επιχείρησε να στείλει το μήνυμα πως η εποχή της απόλυτης αμερικανικής ηγεμονίας έχει παρέλθει και ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν μπορούν πλέον να καθορίζουν μόνες τους τις παγκόσμιες εξελίξεις.
Στο νέο αυτό περιβάλλον, η αμερικανική οικονομία της κατανάλωσης καλείται να συνυπάρξει με την Κίνα, τη μεγάλη βιομηχανική δύναμη, και τη Ρωσία, που διαθέτει τεράστιους ενεργειακούς πόρους.
Ωστόσο, παρά τον συμβολισμό της συνάντησης, η κοινή δήλωση των τριών ηγετών περιορίστηκε σε τέσσερις βασικούς άξονες:
- την ενίσχυση της ενεργειακής προσφοράς,
- τη μεταρρύθμιση του ΟΗΕ,
- τον περιορισμό των εξουσιών του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου
- και την πρόθεση έναρξης συζητήσεων για τον πυρηνικό αφοπλισμό και τη μη διάδοση των πυρηνικών όπλων.

Γιατί ο Guardian συγκρίνει τη συνάντηση με τη Γιάλτα
Ιδιαίτερη αναφορά κάνει η βρετανική εφημερίδα στις ιστορικές διασκέψεις της Τεχεράνης το 1943 και της Γιάλτας το 1945, όταν οι ηγέτες των μεγάλων συμμαχικών δυνάμεων συζητούσαν τη μεταπολεμική οργάνωση του κόσμου. Στην Τεχεράνη, ο Ουίνστον Τσόρτσιλ είχε δηλώσει ότι το μέλλον της ανθρωπότητας βρισκόταν στα χέρια των ηγετών, ενώ ο Ιωσήφ Στάλιν είχε αναφερθεί στη μεγάλη δύναμη και στις ιστορικές ευκαιρίες που διέθεταν.
Σε αντίθεση με εκείνες τις συναντήσεις, η Σύνοδος της Σεντζέν έμοιαζε, σύμφωνα με τον Guardian, με μια συνάντηση που αναζητούσε ακόμη την ατζέντα της.
Η εφημερίδα χαρακτηρίζει γενικόλογες τις δεσμεύσεις για τη διατήρηση της στρατηγικής σταθερότητας και της διεθνούς ασφάλειας, επισημαίνοντας ότι δεν παρουσιάστηκαν συγκεκριμένα σχέδια για την υλοποίησή τους.
Δεν υπήρξαν, για παράδειγμα, σαφείς προτάσεις για τη μεταρρύθμιση του ΟΗΕ, την αύξηση της ενεργειακής παραγωγής ή την ενίσχυση του σεβασμού στο διεθνές δίκαιο. Ο Guardian διερωτάται μάλιστα κατά πόσο οι σημερινοί ηγέτες διαθέτουν την επιρροή που είχαν οι μεγάλες δυνάμεις του παρελθόντος, δεδομένων των τεχνολογικών εξελίξεων, της πολυπολικότητας και των μεταξύ τους διαφωνιών.
Οι επιδιώξεις του Πούτιν και το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο
Σύμφωνα με την ανάλυση, ο Πούτιν ήταν εκείνος που επιχείρησε περισσότερο να προσδώσει ιστορική διάσταση στη συνάντηση. Ο Ρώσος πρόεδρος παρουσίασε την Κίνα, τη Ρωσία και τις Ηνωμένες Πολιτείες ως τις νικήτριες δυνάμεις του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, παραλείποντας τη Βρετανία, κάτι που ο Guardian ερμηνεύει ως σκόπιμη υποβάθμιση του ρόλου της.
Η βρετανική εφημερίδα στέκεται επίσης στη δέσμευση των τριών ηγετών για διατήρηση και ενίσχυση του συστήματος διεθνούς δικαίου.

Κατά την εκτίμησή της, η συγκεκριμένη διατύπωση ενδέχεται να συνδέεται με την επιδίωξη περιορισμού της δυνατότητας του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου να εκδίδει εντάλματα σύλληψης εις βάρος πολιτικών ηγετών.
Στο ίδιο πλαίσιο, το δημοσίευμα αναφέρεται και στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, επισημαίνοντας ότι η κοινή διακήρυξη δεν το κατονόμαζε, παρά μόνο περιλάμβανε αναφορές στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο και σε άλλους αντίστοιχους θεσμούς.
Η προσεκτική στάση του Σι και ο φόβος μιας νέας μοιρασιάς του κόσμου
Ο Guardian αποδίδει ιδιαίτερη σημασία και στη στάση του Σι Τζινπίνγκ, ο οποίος εμφανίστηκε προσεκτικός ώστε να μη δημιουργηθεί η εντύπωση ότι η Κίνα συμμετέχει σε μια διαδικασία μοιρασιάς του κόσμου μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων.
Μια τέτοια εικόνα, σύμφωνα με την ανάλυση, θα μπορούσε να πλήξει την προσπάθεια του Πεκίνου να εμφανίζεται ως υπερασπιστής των συμφερόντων του Παγκόσμιου Νότου.

Ο Κινέζος πρόεδρος επέλεξε να τονίσει ότι η συνεργασία μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων αποτελεί προϋπόθεση για τη διεθνή σταθερότητα, επισημαίνοντας ότι οι μεταξύ τους συγκρούσεις οδηγούν σε χάος.
Η βρετανική εφημερίδα δεν αποκλείει το ενδεχόμενο να έχουν σημειωθεί σημαντικές εξελίξεις σε παρασκηνιακές διαβουλεύσεις, οι οποίες δεν έχουν ακόμη δημοσιοποιηθεί.
Μεταξύ των πιθανών θεμάτων συγκαταλέγει τον ρόλο της Κίνας σε μια ενδεχόμενη ειρηνευτική συμφωνία με το Ιράν, τη μελλοντική ηγεσία του ΟΗΕ και τις προοπτικές ειρηνευτικής διευθέτησης του πολέμου στην Ουκρανία με σεβασμό στην κυριαρχία της χώρας.
Το τελικό συμπέρασμα του Guardian, πάντως, παραμένει ιδιαίτερα επιφυλακτικό: παρά τις ιστορικές διαστάσεις που επιχειρήθηκε να δοθούν στη συνάντηση, τα ουσιαστικά αποτελέσματα ήταν περιορισμένα.
Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις
Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για ό,τι συμβαίνει τώρα στην Ελλάδα και τον Κόσμο στο thetoc.gr


