Κερδίζοντας τον πόλεμο, χάνοντας την ψυχή σου

Το υπερόπλο στον εν εξελίξει πόλεμο στη Μέση Ανατολή δεν είναι οι βόμβες, τα αεροπλάνα και τα drones. Ούτε βεβαίως οι δυνάμεις που μπορεί να παρατάξει η κάθε χώρα σε τυχόν χερσαία σύγκρουση.

Αλλά η τεχνητή νοημοσύνη. Εκεί, όπως προκύπτει από τα γεγονότα, υπερέχουν εντυπωσιακά οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ. Χάρη στις πρωτοφανείς υπολογιστικές δυνατότητες των συστημάτων ΑΙ που έχουν στη διάθεσή τους, καταφέρνουν να συγκεντρώνουν και να αναλύουν -με εξωφρενική ταχύτητα- ασύλληπτο όγκο δεδομένων. Να εντοπίζουν ρωγμές στην άμυνα του εχθρού, να τον χτυπούν στο μαλακό του υπογάστριο. Να τον αλαλιάζουν.

Το διανοείστε; Οι κάμερες, που χρησιμοποιούσε το καθεστώς του Ιράν για την παρακολούθηση των πολιτών του, είχαν χακαριστεί και έγιναν μπούμερανγκ εναντίον του. Κάθε κίνηση του Αλί Χαμενεϊ καταγραφόταν -μαθαίνουμε- επί μήνες. Ένοιωθε ασφαλής ο φουκαράς πίσω από τους γρανιτένιους τοίχους, στα υπόγεια καταφύγια που είχε κατασκευάσει. Ενώ οι "άπιστοι" τον είχαν διαρκώς στο στόχαστρο. Απλώς περίμεναν τη διαταγή για να τον εξοντώσουν.

Η διαταγή, το πάτημα του κουμπιού, παραμένει ανθρώπινη υπόθεση. Έτσι τουλάχιστον ελπίζω. Καθώς και κάποιες ρηξικέλευθες –"out of the box"- ιδέες. Όπως η παγίδευση μυριάδων κινητών στον Λίβανο. Η Χεζμπολάχ δεν εμπιστευόταν τα smart phones. Έκρινε -και δικαίως- ότι δεν παρέχουν ασφάλεια. Η Μοσάντ δημιούργησε τότε εταιρείες-μαϊμούδες, οι οποίες εμπορεύονταν παλιάς τεχνολογίας τηλέφωνα. Τα παγίδευσε με εκρηκτικά και της τα πούλησε μαζικά. Στις 17 και 18 Σεπτεμβρίου 2024, στέλνοντας ένα μήνυμα, τα πυροδότησε από απόσταση. Έσκασαν, σκότωσαν και τραυμάτισαν σχεδόν τέσσερις χιλιάδες χρήστες τους.

Γιατί ελπίζω ότι ο εμπνευστής του φονικού πλην πανέξυπνου εκείνου χτυπήματος ήταν άνθρωπος; Διότι εξακολουθώ να διεκδικώ για το είδος μας την ανορθόδοξη σκέψη. Αλοίμονο εάν η ΑΙ έχει κιόλας κατακτήσει την πονηριά, την παγαποντιά του Οδυσσέα. Η φαντασία, τα τινάγματα του νου, οι συλλήψεις κόντρα στη συμβατική λογική αποτελούν το πιο πολύτιμο χάρισμά μας. Έτσι επινοούμε δούρειους ίππους. Έτσι δημιουργούμε έργα τέχνης. Εάν ζητήσεις από την τεχνητή νοημοσύνη να σκαρφιστεί ένα καλαμπούρι, εντός δευτερολέπτων θα σού ξεφουρνίσει μια κρυάδα. Εάν του παραγγείλεις ένα πρωτότυπο τραγούδι ή ένα ποίημα, θα λάβεις μία ρηχή απομίμηση Ρόλινγκ Στόουνς ή Καβάφη. Για πόσο ακόμα;

Σκεφθείτε να εξουσιοδοτούσαμε την ΑΙ να παίρνει τις κρίσιμες αποφάσεις σε έναν πόλεμο. Με γνώμονα το μέγιστο όφελος για εμάς, τα "αφεντικά" του. Προφανώς θα επεξεργαζόταν, θα συνυπολόγιζε τα πάντα. Θα ζύγιζε με ακρίβεια νανογραμμαρίου ζημιές και κέρδη.

Τι κόστος όμως έχει μία ανθρώπινη ζωή; Πώς το μετράς; - με τους πόρους, τις εργατοώρες και τις προσδοκίες που έχουν πάνω της επενδυθεί από τη στιγμή τη σύλληψης μέχρι την ώρα του θανάτου; Με τα χρόνια που έχει μπροστά της, ώστε να αποσβέσει τη δαπάνη; Με βάση αυτή τη λογική, τα βρέφη και τα νήπια και οι γέροι είναι αμελητέες ποσότητες. Τα μεν αντικαθίστανται εύκολα. Οι δε έχουν εκμετρήσει τον βίο τους – τι να πεθάνουν από βομβαρδισμό, τι από έμφραγμα; Η ανανέωση του πληθυσμού διά της εξόντωσης ορισμένων ευπαθών ομάδων θα μπορούσε να κριθεί έως και θετικά…

Σκεφθείτε μια ΑΙ εντεταλμένη να μεριμνά για το γενικό καλό της ανθρωπότητας. Διόλου απίθανο να κατέληγε, με κρυστάλλινα επιχειρήματα, πως θα μας ωφελούσε να επιστρέψουμε σε μια προηγούμενη ιστορική φάση, κατά την οποίαν ήμασταν γενικά πιο ευτυχείς. Ώστε να μας δοθεί και μια δεύτερη ευκαιρία να εξελιχθούμε δίχως να ξεπατώσουμε τον πλανήτη, να αφανίσουμε αμέτρητα ζωικά είδη, να καταστρέψουμε το κλίμα. Πού θα μάς γύριζε άραγε; Στην προβιομηχανική εποχή; Ή στη νεολιθική; Πώς θα το πετύχαινε; Με έναν πυρηνικό όλεθρο, έπειτα από τον οποίον οι λίγοι επιζώντες θα αναγκάζονταν να το πιάσουν από την αρχή. Για το καλό μας…

Ο πόλεμος που διεξάγεται στη Μέση Ανατολή είναι ο πρώτος στον οποίον η τεχνητή νοημοσύνη, στην υπηρεσία των ΗΠΑ και του Ισραήλ, καθυποτάσσει την ανθρώπινη νοημοσύνη του εχθρού τους. Το πράσινο φως για την έναρξη του, το εναρκτήριο λάκτισμα, το έδωσε προφανώς ο Ντόναλντ Τραμπ. Κατά άλλους αυτοσχεδιάζοντας, παίζοντας όχι σκάκι αλλά ζάρια. Κατά άλλους εφαρμόζοντας ένα δουλεμένο σχέδιο που απλώς το γαρνίρει με την αμετροεπή, τοξική ρητορεία του. Όταν αργά ή γρήγορα ο πόλεμος τελειώσει, ο Τραμπ θα θριαμβολογήσει για τη νίκη του, ας είναι και πύρρεια. Και βέβαια θα αποσιωπήσει ή θα υποβαθμίσει τη συμβολή της ΑΙ.

Η ΑΙ όμως ωστόσο για να μείνει. Κερδίζοντας ραγδαία χώρο, απειλώντας να στριμώξει τον homo sapiens στο περιθώριο. Μακάρι όσοι σήμερα επαίρονται χρησιμοποιώντας την, να μην την αφήσουν να βγει εκτός ελέγχου. Ό,τι πριν από ελάχιστα χρόνια ακουγόταν σαν σενάριο επιστημονικής φαντασίας, πιθανόν σήμερα να βρίσκεται προ των πυλών. Τι θα ωφελούσε να κερδίσεις τον κόσμο ολόκληρο, εάν έχεις χάσει την ψυχή σου;

Πηγή: capital

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για ό,τι συμβαίνει τώρα στην Ελλάδα και τον Κόσμο στο thetoc.gr