Χαλασοχώρηδες

Τα δύο από τα τρία σκάνδαλα που ταλανίζουν την κυβέρνηση έχουν την ίδια αφετηρία. Τόσο για την τραγωδία των Τεμπών όσο και για την όπερα μπούφα του Οπεκεπέ ευθύνεται καταρχήν μια κάστα πολιτικών που ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης τους έλεγε χαλασοχώρηδες. Οι χαλασοχώρηδες επιδιώκουν πρωτίστως, αν όχι και αποκλειστικά, τη διαιώνιση της εξουσίας τους. Αδιαφορούν για ό,τι δεν τους εξυπηρετεί άμεσα και προσωπικά, όπως η τηλεδιοίκηση των σιδηροδρόμων. Ανταλλάσσουν ρουσφέτια με ψήφους, φτιάχνουν κύκλους επιρροής, στήνουν ή συμπράτουν σε απάτες, προσποριζόμενοι ίσως και χρηματικό κέρδος.

Βεβαίως η ζημιά δεν είναι πάντοτε η ίδια. Η τοποθέτηση κάποιου εντελώς ανεπαρκούς στη θέση του σταθμάρχη στοίχισε, μαζί με άλλες φρικώδεις αβελτηρίες, τη ζωή σε πενηνταεφτά ανθρώπους. Ενώ οι κομπίνες με τις επιδοτήσεις έβλαψαν απλώς την Ευρωπαϊκή Ένωση, πιθανόν και ορισμένους έντιμους αγρότες. Εφόσον εμφορείσαι, θα μού πείτε, από τέτοιο ήθος, το αν θα πάρεις στον λαιμό σου ζωές ή αν θα χρεώσεις το δημόσιο με πρόστιμα αποτελεί τελικά ζήτημα τύχης.

Ενδημούν οι χαλασοχώρηδες μόνο στο κυβερνών κόμμα; Τους έφερε μαζί του ο Κυριάκος Μητσοτάκης; Αστείο και να το υπαινίσσεσαι ακόμα. Η νοοτροπία τους κυριαρχούσε στον δημόσιο βίο εδώ και δύο αιώνες, από την ίδρυση του ελληνικού κράτους και ακόμα νωρίτερα. Προ δύο αιώνων, οι φατρίες έγιναν κόμματα. Τα καπετανάτα σφαίρες προσωπικής-οικογενειακής επιρροής. Ως ημιδιαφανές πουκάμισο φορούσε ο κάθε χαλασοχώρης τη δήθεν ιδεολογία του, τις πομπώδεις διακηρύξεις του γιά το μέλλον του έθνους. Από κάτω φαινόταν το αμαρτωλό σαρκίο του. Και βέβαια οι πολίτες-πελάτες τον ψήφιζαν όχι για να προκόψει η πατρίδα. Μα για να ωφεληθούν οι ίδιοι.

Τα διακυβεύματα είχαν τεθεί από τον καιρό των προπατόρων μας. Εκσυγχρονισμός -τουτέστιν ισονομία, διοίκηση με στέρεες δομές και άμεπτη λειτουργία- κόντρα στη φαυλοκρατία. Κοινωνικό κράτος κόντρα στο πελατειακό κράτος. Αξιοκρατία κόντρα στην εύνοια προς τους ημέτερους, προς τα "δικά μας" κάθε φορά "παιδιά".

Κατά τις πρόσφατες δεκαετίες, έγιναν -είναι αλήθεια- σημαντικά εξυγιαντικά βήματα. Πρώτο και ιστορικότερο ο ΑΣΕΠ, που ιδρύθηκε το 1994 με τον νόμο του Αναστάσιου Πεπονή. Ήρθε αργότερα το Open Gov, η ΑΑΔΕ, εν συνεχεία η ψηφιοποίηση του κράτους, που -κακά τα ψέμματα- πιστώνεται στην παρούσα κυβέρνηση, άσχετο εάν υπερδιαφημίζοντάς την επιδιώκει να κρύψει άλλες, λερωμένες, φωλιές της. Το γεγονός παραμένει: Δεν διορίζεσαι πλέον στο δημόσιο με σημείωμα βουλευτή ή υπουργού. Δεν χαρτζηλικώνεις τον έφορο για να κλείσεις όπως-όπως την υπόθεσή σου. Δεν αλωνίζεις στα χωράφια της μαύρης οικονομίας. Ή αν το κάνεις, ξέρεις ότι κινδυνεύεις να μπλέξεις άσχημα. Ότι ανήκεις πλέον στην απέναντι μεριά. Του υποκόσμου.

Και όμως. Οι χαλασοχώρηδες βρίσκουν ακόμα τρόπους να κάνουν τις δουλειές τους. Ανακαλύπτουν χαραμάδες στον νόμο ή τον παραβιάζουν ασύστολα. Στήνουν κομπίνες. Προσλαμβάνουν κολλητούς. Πιέζουν κρατικούς λειτουργούς στο όνομα της παραταξιακής αλληλεγγύης. Κάθε φορά που έρχεται στο φως κάποιο σκάνδαλο, η αντιπολίτευση σύσσωμη ωρύεται.

Έχουμε μια αντιπολίτευση έντιμη και αδέκαστη, που αδημονεί να καθαρίσει την κόπρο του Αυγεία; Κοντεύει απλώς η αντιπολίτευση επτά χρόνια εκτός εξουσίας. Έχει άρα ξεπλυθεί από τα αμαρτήματά της. Ας μην ξεχνάμε δε ότι, από το 2010, τα περιθώρια διαφθοράς είχαν ασφυκτικά στενέψει. Η Ελλάδα είχε χρεοκοπήσει, βρισκόταν στη μέγγενη της τρόικας, των μετέπειτα θεσμών, που πρώτα έλεγχαν και μετά εκταμίευαν την κάθε επόμενη δόση των δανείων. Μόλις η χώρα βγήκε από τα μνημόνια, ξανάρχισε δειλά-δειλά το γαϊτανάκι.

Τα δεδομένα είναι απλά. Κάθε βουλευτής μεριμνά καταρχήν για την επανεκλογή του. Οφείλει συνεπώς να συγκεντρώσει έναν ικανό αριθμό σταυρών. Πώς θα το καταφέρει αν δεν εξυπηρετεί την τοπική του κοινωνία; Εκτός από τα ρουσφέτια υπάρχουν ασφαλώς και οι απολύτως νόμιμες και κοινωφελείς πρωτοβουλίες και δράσεις. Έλα που δεν αρκούν. Έλα που ποτέ δεν αρκούσαν…

Η προώθηση εξάλλου και η ικανοποίηση συντεχνιακών αιτήματων κι αυτή ως συλλογικό ρουσφέτι θα μπορούσε να εκληφθεί. Επιπρόσθετως εάν δεν αντιμετωπίζονταν ολόκληροι επαγγελματικοί κλάδοι -πρωτίστως οι αγρότες- ως χρήζοντες ιδιαίτερης προστασίας, θα είχαν προ πολλού πάψει να υπάρχουν. Ο πρωτογενής τομέας απειλείται θανάσιμα από τα ασύγκριτα φθηνότερα προϊόντα εισαγωγής από χώρες του πάλαι ποτέ τρίτου κόσμου. Να τον αφήσουμε στη μοίρα του για χατίρι των καταναλωτών ή του περιβάλλοντος;

Εάν ειλικρινά επιθυμούσαμε την εξυγίανση του δημόσιου βίου, μια θα ήταν η λύση. Η κατάργηση του σταυρού προτίμησης. Η σειρά εκλογής των υποψηφίων να αποφασίζεται με εσωτερικές κομματικές διαδικασίες, τα ψηφοδέλτια να προτείνονται στους πολίτες. Ακαριαία θα διαλύονταν οι προσωπικοί μηχανισμοί. Θα έδιναν όσοι βρίσκονταν στις πρώτες θέσεις της λίστας τον αγώνα τον καλό για την παράταξή τους. Και οι αποκάτω εν πολλοίς θα αδιαφορούσαν. Το θέλουμε; Το εννοούμε;

Η μόνη πάντως σχετική αλλαγή τα τελευταία χρόνια έγινε προς την ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση. Στις ευρωεκλογές περάσαμε από τη λίστα στον σταυρό. Κι έτσι, αντί για ανθρώπους με γνώση και με εμπειρία, αρχίσαμε να στέλνουμε στις Βρυξέλλες ποδοσφαιριστές, τηλεπαρουσιάστριες, έπεται -φοβάμαι- και το ελλαδίτικο αντίστοιχο του Κύπριου Φειδία. Προς δόξαν του κυρίαρχου λαού.

Καλή Ανάσταση!

Πηγή: capital

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για ό,τι συμβαίνει τώρα στην Ελλάδα και τον Κόσμο στο thetoc.gr