Υπουργός πολέμου, χριστιανός εθνικιστής

Ο Ντόναλντ Τραμπ είναι ένας ηγέτης με ασυνήθιστη ευρύτητα πνεύματος –τόση ευρύτητα ώστε να μην χωράει στον στενό κορσέ δεσμεύσεων, υποχρεώσεων, θεσμών, συμφωνιών και άλλων παρεμφερών "προκαταλήψεων", μέσα στον οποίο ασφυκτιούν ενίοτε οι υπόλοιποι ηγέτες. Όχι πως είχαμε λοιπόν την παραμικρή αμφιβολία, αλλά καλό είναι που το ξεκαθάρισε και ο ίδιος για τους εναπομείναντες αιθεροβάμονες. Όταν ρωτήθηκε πρόσφατα ποιος διάδοχος ηγέτης στο Ιράν θα ήταν "του γούστου" του, ο Αμερικανός πρόεδρος δήλωσε ευθαρσώς πως δεν θα χρειαζόταν απαραιτήτως να είναι ένας ηγέτης εκλεγμένος από τον ιρανικό λαό, μπορούσε κάλλιστα να είναι και "θρησκευτικός", από τη στιγμή μάλιστα –συμπληρώνουμε κακεντρεχώς εμείς- που οι Ιρανοί κατέχουν το θεοκρατικό Know How εδώ και σχεδόν μισόν αιώνα (από το 1979) και θα ήταν κρίμα να πάει χαμένο.

"Δεν έχω πρόβλημα με θρησκευτικούς ηγέτες", διευκρίνισε ο Τραμπ για όσους δεν το έπιασαν με την πρώτη· "συνεργάζομαι με πολλούς θρησκευτικούς ηγέτες και είναι φανταστικοί". Έτσι, τόσο ήρεμα και τόσο απλά, διέλυσε τις αυταπάτες εκείνων –των ελάχιστων, είναι αλήθεια- που πίστεψαν έστω και για λίγο ότι ο θείος Ντόναλντ ξεκίνησε έναν τόσο αιματηρό πόλεμο μόνο και μόνο για να αποκαταστήσει τη δημοκρατία στο πολύπαθο Ιράν.

Οι πρώτοι ψύλλοι στ’ αφτιά μας μπήκαν τον Σεπτέμβριο του 2025, μόλις ο Τραμπ υπέγραψε προεδρικό διάταγμα για τη μετονομασία του αμερικανικού υπουργείου Άμυνας σε υπουργείο Πολέμου. Για να είμαστε δίκαιοι, αυτή την ονομασία έφερε το αρμόδιο υπουργείο έως το 1949, όταν η αλήστου μνήμης Σοβιετική Ένωση απέκτησε τη δική της πυρηνική βόμβα και οι Ηνωμένες Πολιτείες –όπως και το ΝΑΤΟ, άλλωστε- έκριναν ότι θα έπρεπε να υπερτονίσουν περισσότερο τον αμυντικό παρά τον επιθετικό τους προορισμό. Περσινά ξινά σταφύλια. Τι άμυνες και κουραφέξαλα; Είναι δυνατόν να εκτρέφεις τον (με διαφορά από τον δεύτερο) ισχυρότερο στρατό του κόσμου και να περιμένεις σαν "κοτούλα" πότε θα σου επιτεθούν; Από την άλλη, βέβαια, ο Τραμπ πλασάρισε συστηματικά τον εαυτό του στους οπαδούς του ως "Πρόεδρο της Ειρήνης" και, με δεδομένη τη βαθιά τηλεοπτική του παιδεία (μέχρι και πετυχημένος παρουσιαστής του "Ασκούμενου" [The apprentice] χρημάτισε στο παρελθόν), εάν τον ρωτούσες για τον "Μεγάλο Αδελφό", μάλλον θα σε παρέπεμπε στο παγκοσμίως γνωστό τηλεριάλιτι και όχι στο "1984" του Τζορτζ Όργουελ, όπου με τη χρήση της διαβόητης "Νέας Γλώσσας" [Newspeak] οι λέξεις εννοούσαν πλέον το αντίθετό τους: έλεγες "μίσος" κι εννοούσες "αγάπη", έλεγες "πόλεμος" κι εννοούσες "ειρήνη" κ.ο.κ. Όχι, για τόσο λεπτές σημειολογικές πιρουέτες, τον θείο Ντόναλντ δεν τον έχουμε ικανό.

Ωστόσο, η αληθινή "πετυχεσιά" του Ντόναλντ Τραμπ ήταν ο ίδιος ο υπουργός Πολέμου. Θα πίστευε κανείς ότι τον ξεπατίκωσε αυτούσιο από το "SOS Πεντάγωνο καλεί Μόσχα" (1964) του αείμνηστου Στάνλεϊ Κιούμπρικ και πιο συγκεκριμένα από τον αξιωματικό Τζακ Ρίπερ, ερμηνευμένο υπέροχα από τον Στέρλινγκ Χέιντεν (με τον οποίον ο υπουργός Πολέμου του Τραμπ ομοιάζει ακόμη και φυσιογνωμικά), έναν παράφρονα που προκαλεί παγκόσμια πυρηνική σύρραξη προκειμένου να προστατεύσει τα "πολύτιμα σωματικά υγρά" μας από την επιμόλυνση
των κομμουνιστών.

Όπως ο Τζακ Ρίπερ, έτσι και ο Πιτ Χέγκσεθ, ο 46χρονος υπουργός Πολέμου του θείου Ντόναλντ, προέρχεται από το στράτευμα, με εμπόλεμη ευδόκιμη προϋπηρεσία στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν, καθώς και αντίστοιχης επιτυχίας τηλεοπτική σταδιοδρομία στο ακραίων συντηρητικών απόψεων κανάλι Fox News. Και τίποτε να μην γνωρίζεις για το βιογραφικό του, αρκεί να ρίξεις μια ματιά στο σώμα του, όπου με επτά (!) τατουάζ μπορεί κάλλιστα να ανακηρυχθεί μεταθανάτια ως προστάτης άγιος του body piercing: δίπλα στο τουφέκι και τη σημαία που ευλόγως αναμένουμε να "χτυπήσει" κάθε πωρωμένος καραβανάς, βλέπουμε φράσεις στα λατινικά, αρκτικόλεξα στα ελληνικά, ακόμη και λέξεις στα αραβικά (με προσβλητικό για τους Άραβες νόημα), ένα θρησκευτικό/πατριωτικό παραλήρημα και, πρωτίστως, έναν ύμνο στις χριστιανικές σταυροφορίες κατά του ισλαμικού κόσμου.

Συμπληρωματικά –και για όποιον δεν το κατάλαβε ακόμη- ο Πιτ Χέγκσεθ έχει δημοσιεύσει το βιβλίο του "American Crusade" [Αμερικανική Σταυροφορία]. Συνεννοηθήκαμε, υποθέτω. Ο χριστιανικός εθνικισμός, τον οποίον ασπάζεται και διαπρύσια κηρύττει ο Πιτ Χέγκσεθ μεταλλάσσοντας ακόμη και το κορμί του σε προπαγανδιστική αφίσα, είναι ένα κίνημα που βρίσκεται στους αντίποδες όσων πρεσβεύει ένα σύγχρονο κοσμικό δημοκρατικό κράτος.

Υποστηρίζει μια νομοθεσία που θα προστατεύει τη χριστιανική θρησκεία έναντι κάθε κριτικής ή αμφισβήτησης, την παρουσία χριστιανικών συμβόλων και ειδώλων σε δημόσια θέα, την κρατική παρέμβαση για την άσκηση και την ανάδειξη της χριστιανικής θρησκείας στη δημόσια εκπαίδευση, όπως με την υποχρεωτική σχολική προσευχή –εν ολίγοις, ταυτίζει κράτος και εκκλησία σ’ ένα (όσο πατάει η γάτα) ήπιο θεοκρατικό καθεστώς, όπου οι "αλλόθρησκοι" θα ζουν ως δευτέρας κατηγορίας πολίτες, μέχρι το ξεκίνημα της επόμενης σταυροφορίας, οπότε δεν θα είναι και απαραίτητο να ζουν καν. Αυτού του τύπου και της ποιότητας οι ιδέες μάς εξηγούν μια χαρά γιατί ο Ντόναλντ Τραμπ δεν έχει γενικώς πρόβλημα με τους "θρησκευτικούς ηγέτες", αλλά το παράλληλο γεγονός ότι διορίζει ως υπουργό Πολέμου έναν ψυχή τε και σώματι φανατικό απόστολο αυτών των ιδεών, δεν το λες και σημάδι παρήγορο.

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για ό,τι συμβαίνει τώρα στην Ελλάδα και τον Κόσμο στο thetoc.gr