"Δεν γνώριζα κανένα κομματικό στέλεχος [του ΣΥΡΙΖΑ] εις βάθος, κάποιο που θα μπορούσα ανεπιφύλακτα να προσδιορίσω ως φίλο μου ή που να έχουμε έστω κάνει παρέα, αλλά η τακτική μου εμφάνιση στα πολιτικά πάνελ, ξέχωρα από τις χαιρετούρες στην αρχή και στο τέλος κάθε εκπομπής, είχε οδηγήσει μερικές φορές και ως την ανταλλαγή τηλεφώνων. Θυμάμαι ότι με είχε πάρει τηλέφωνο ο Νίκος Βούτσης, ο σημερινός [2016] πρόεδρος της Βουλής, και μου είχε εκφράσει την ευαρέσκειά του για τη "μαχητική” παρουσία μου στην εκπομπή της προηγουμένης.
Όπως συνηθίζεται σε ανάλογα τηλεφωνήματα, είπαμε και να βρεθούμε για "να τα πούμε από κοντά”, δίχως πραγματικά να το εννοούμε. Τηλέφωνα είχαμε ανταλλάξει και με τη Ρένα Δούρου, άλλη μια γνώριμη από τα πάνελ, αλλά –και πάλι- ούτε σκόπευα ούτε σκόπευε να μου τηλεφωνήσει. Όταν θέλησα, όμως, προς τα τέλη Ιανουαρίου [του 2012], να "πιάσω επαφή” με κάποιον από τον ΣΥΡΙΖΑ, αυτήν σκέφτηκα πρώτη. Διστακτικά και αμήχανα, της είπα στο κινητό ότι είχα μια ιδέα "που μπορεί να έχει σημασία, μπορεί και όχι”. Η αλήθεια είναι πως κι εγώ ο ίδιος δεν ήμουν σε θέση να πάρω την ιδέα μου πολύ στα σοβαρά. Κατανοούσα ότι θα φάνταζε τουλάχιστον περίεργο ένας πενηντάρης να εκδηλώσει για πρώτη φορά την επιθυμία του να πολιτευθεί, με ένα κόμμα, μάλιστα, από το κατώφλι του οποίου δεν είχε καν περάσει.
Περίμενα η Ρένα να μου πει "πώς σου ήρθε κάτι τέτοιο;” και να βάλει τα γέλια ή, στην καλύτερη, να με ξεφορτωθεί με ένα ευγενικό "πέρνα καμιά μέρα να σε γνωρίσουμε”, να ρίξω κανένα σφουγγάρισμα, ξέρω ‘γω, να κολλήσω καμιά αφίσα –οτιδήποτε, εν πάση περιπτώσει, εκτός από αυτό που μου είπε: "ΟΚ. Θα το μεταφέρω”. Και δεν εννοούσε ότι θα το μεταφέρει στον μπατζανάκη του ξαδέλφου του θυρωρού της Κουμουνδούρου. Εννοούσε ότι θα το μεταφέρει στον Τσίπρα".
Έχουν περάσει πάνω από δέκα χρόνια από τότε που έγραφα αυτές τις γραμμές στην αυτοβιογραφική αφήγησή μου "΄Ημουν κι εγώ εκεί" (Μεταίχμιο, 2016) και κάθε φορά που τις ξανακοιτάζω ο νους μου ανατρέχει στην απίστευτη, σχεδόν… εξωπραγματική "χαλαρότητα" που χαρακτήριζε τον ΣΥΡΙΖΑ στις αρχές του 2012, μια "χαλαρότητα" που, όχι και τόσο παραδόξως, ισχύει και για τον ΣΥΡΙΖΑ του 2026: φαίνεται πως η επιστροφή στα μικρά μεγέθη σημαίνει αυτομάτως κι επιστροφή στα αντίστοιχα ήθη. Με την ίδια "χαλαρότητα" θα βρισκόμουν αντιμέτωπος κι ευθύς κατόπιν, όταν θα εκλεγόμουν βουλευτής στις "δίδυμες" εκλογές Μαϊου-Ιουνίου 2012 και θα καθόμουν μαζί με την Δούρου στα έδρανα μιας αξιωματικής αντιπολίτευσης που λίγο έλειψε να γίνει από τότε κυβέρνηση. Ήταν τόσο ραγδαία και απρόσμενη η εκλογική εκτόξευση του ΣΥΡΙΖΑ από το δημοσκοπικό 5-6%, πρώτα στο 17% κι έπειτα στο 27%, ώστε να μην μπορούν να το πιστέψουν ούτε τα πιο έμπειρα υψηλόβαθμα στελέχη του, συμπεριλαμβανομένου του Αλέξη Τσίπρα αυτοπροσώπως. "Έτσι και βγούμε πρώτο κόμμα", αστειευόταν ο Πάνος Σκουρλέτης, παραμονές των δεύτερων εκλογών του ’12, "θα καταγγείλουμε νοθεία".
Το αλέγρο, ελαφρώς "μαγκιόρικο" ύφος της Ρένας Δούρου ήταν πολύ του γούστου μου, ιδίως όταν έπρεπε να σχολιάσει εμφανείς συριζαϊκές "γκάφες" με κάποιον σαν εμένα, που επίσης εμφανώς δεν προερχόμουν από τα σπλάχνα του κόμματος και ορισμένες συμπεριφορές μού φαίνονταν απλώς… εξωγήινες. Δεν μπορούσα, λόγου χάριν, να καταλάβω γιατί άνθρωποι από το "στενό περιβάλλον" του προέδρου, με ασυγκρίτως καλύτερη γνώση των αγγλικών, δεν τον εμπόδιζαν από τον εθελούσιο δημόσιο διασυρμό του. "Πώς διάολο του ήρθε να πει frozen war;", ρώτησα τη Ρένα τον Ιανουάριο του 2013, μετά την επιστροφή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου ήταν παρούσα τόσο στο ταξίδι του Τσίπρα όσο και στο "μαργαριτάρι" του μπροστά στις κάμερες. "Δεν ξέρω", μου απάντησε γελώντας, "ίσως το cold να μην του φάνηκε
αρκετά ψυχρό. Να ήθελε κάτι πιο παγωμένο".
Νομίζω ότι η Ρένα δεν απομακρύνθηκε οριστικά από αυτή τη "χαλαρότητα" παρά μονάχα πέντε χρόνια αργότερα, τέλη Ιουλίου του 2018, μετά τη θηριώδη πυρκαγιά στο Μάτι με τους 104 νεκρούς –ανάμεσά τους και η αγαπημένη μου φίλη ηθοποιός Χρύσα Σπηλιώτη.
" Όσοι έχουμε θέση ευθύνης", δήλωσε η Δούρου ως περιφερειάρχης Αττικής, "και μπορεί να αισθανόμαστε αδικημένοι, με την έννοια αυτού που λέγεται στην καθομιλουμένη "μου έτυχε η στραβή στη βάρδια μου”, οφείλουμε να αναλάβουμε ευθύνες. Και αυτό σημαίνει, πέρα από την ανάληψη της ευθύνης και ενδεχομένως την τιμωρία, σκληρή δουλειά. Δουλειά με έμπρακτα αποτελέσματα".
Η "στραβή στη βάρδια" έγινε viral εν μία νυκτί, συνήθως συνοδευόμενη από συγκεκαλυμμένα κακεντρεχή έως και απροκάλυπτα μοχθηρά σχόλια, η Δούρου αθωώθηκε στο δικαστήριο, ο δικηγόρος της έκανε λόγο για "απάντηση της Δικαιοσύνης σε όσους επιδίωξαν ή και επιδιώκουν φανερά ή ενδόμυχα με ψεύδη τη σπίλωση, την κατασυκοφάντηση, την πολιτική και προσωπική της εξόντωση”, αλλά έχω την αίσθηση πως η ίδια κάπου εκεί, στο Μάτι, πρέπει να θεώρησε ότι τέθηκε η ταφόπλακα της πολιτικής της σταδιοδρομίας.
Ποτέ μην λες ποτέ. Μόλις προχτές παρακολουθήσαμε την πολιτική της νεκρανάσταση –κάποιου είδους "νεκρανάσταση" τέλος πάντων. Ύστερα από καραμπόλες μιας τριετίας που δεν θα υπέγραφε ούτε ο πλέον ευφάνταστος σεναριογράφος, σε ένα κόμμα που μπήκε το 2023 στο κοινοβούλιο με 48 βουλευτές, έχει απομείνει με 11 κι εντός της εβδομάδος αναμένεται να αποχωρήσουν τουλάχιστον άλλοι 3, η Ρένα Δούρου αναλαμβάνει τα ηνία. Μια κλωστή συνδέει την τραγωδία με την κωμωδία στην Ελλάδα. Μια κλωστή αναπάντεχα ανθεκτική.
Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις
Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για ό,τι συμβαίνει τώρα στην Ελλάδα και τον Κόσμο στο thetoc.gr