Ο κόσμος στα μέτρα σας

Το φθινόπωρο του 1959, στην κωμόπολη Χόλκομπ του Κάνσας, διαπράχθηκε ένα ειδεχθέστατο έγκλημα. Δυο άντρες μπούκαραν στο σπίτι ενός εύπορου αγρότη, ψευδώς πληροφορημένοι ότι υπήρχε εκεί ένα χρηματοκιβώτιο που ξεχείλιζε από λεφτά. Μην βρίσκοντας χρηματοκιβώτιο -ο άνθρωπος πλήρωνε με επιταγές-, τους γύρισε το μάτι. Σκότωσαν με φρικτό τρόπο τον ίδιο, τη γυναίκα του και τα δύο ανήλικα παιδιά του. Η λεία με την οποία έφυγαν δεν ξεπερνούσε τα πενήντα δολάρια.

Ο Τρούμαν Καπότε, συγγραφέας του αριστουργηματικού "Πρωινού στο Τίφανις", εντυπωσιάστηκε βαθιά από την είδηση. Προκειμένου να τη διερευνήσει σε βάθος, ταξίδεψε, μετακόμισε σχεδόν στο Κάνσας. Προσέγγισε μέλη της τοπικής κοινότητας και αστυνομικούς, κατάφερε να αποκτήσει πρόσβαση στους δολοφόνους, τους επισκεπτόταν στη φυλακή και συνομιλούσε εξαντλητικά μαζί τους. Προσπαθούσε με όλη την διανοητική και συναισθηματική του νοημοσύνη να τους αποκρυπτογραφήσει. Το 1966, κυκλοφόρησε το "Εν Ψυχρώ", το οποίο θεωρήθηκε -και δικαίως- ιδρυτικό έργο ενός νέου είδους. Της μη μυθοπλαστικής μυθιστοριογραφίας, του non fiction novel. Ο Βασίλης Βασιλικός βασίστηκε στη μέθοδο του "Εν Ψυχρώ" για να γράψει το "Ζ".

Ο Τρούμαν Καπότε χρειάστηκε επτά χρόνια σκληρής και μεθοδικής εργασίας για να φωτίσει το φονικό στο Χόλκομπ. Στην ελληνική κοινή γνώμη -όπως τουλάχιστον καθρεφτίζεται στο διαδίκτυο- δεν πήρε ούτε επτά λεπτά για να σχηματίσει κατηγορηματική άποψη σχετικά με το φοβερό γεγονός στο Αργοστόλι. Μόλις έγινε γνωστός ο θάνατος της Μυρτώς, οι χρήστες των σόσιαλ μίντια άρχισαν να δημοσιεύουν κατεβατά-ετυμηγορίες για το τι ακριβώς συνέβη και ποιος ακριβώς φταίει.

Συγκλονίστηκαν τόσο, ώστε δεν άντεχαν να μείνουν σιωπηλοί; Πάσχουν από ασύγγνωστη επιπολαιότητα - είναι ξερόλες καφενείου, που αν δεν πουν τη γνώμη τους, θα σκάσουν; Γνωρίζουν κατά βάθος ότι όσα λένε δεν έχουν κανένα απολύτως βάρος, παίρνουν μερικά λάικ και έπειτα σκορπίζουν στον κυβερνοχώρο;

Συμβαίνει, πιστεύω, κάτι ακόμα πιο δυσάρεστο. Δυνητικά μάλιστα επικίνδυνο, καθώς εκδηλώνεται και με την ψήφο και με την εν γένει συμπεριφορά τους. Εμφορείται ένα σημαντικό ποσοστό των συμπολιτών μας από προκατασκευασμένες -στερεοτυπικές κατά το λεξιλόγιο του συρμού- αντιλήψεις.

Ό,τι μαθαίνουν το εντάσσουν αυτομάτως στο ιδεολόγημά τους. Κι όποιο τυχόν γεγονός έρχεται σε αντίθεση τις βεβαιότητές τους δεν τις κλονίζει. Απλώς το αγνοούν.

Προφανώς δεν ομονοούν μεταξύ τους. Ανήκουν σε "φυλές", που βρίσκονται ιδεολογικά και αισθητικά στους αντίποδες. Κι έρχονται, με την πρώτη αφορμή, στα μαχαίρια. Αυτό ακριβώς τους τρέφει.

Υπάρχουν, αφενός, εκείνοι που καμώνονται τους φρόνιμους, τους συντηρητικούς. Που ξεχειλίζουν, στην πραγματικότητα, από χολή απέναντι σε όποιον κάπως πλεονεκτεί απέναντί τους. Σε όποιον είναι πιο νέος, πιο όμορφος, πιο ευνοημένος κοινωνικά ή οικονομικά. Με το που αντίκρυσαν τη φωτογραφία της Μυρτώς, έβγαλαν συμπέρασμα. "Πήγαινε γυρεύοντας!" Ξεκίνησαν τις ιερεμιάδες για την κατάντια της νεολαίας, για τις ανήθικες και ολέθριες συνήθειες της, από τα τατουάζ μέχρι τη μουσική τραπ, η οποία δήθεν διαπλάθει εγκληματίες. Όταν δε πληροφορήθηκαν πως στην υπόθεση εμπλέκεται και ένα άτομο αλβανικής καταγωγής, θέριεψε ο ρατσισμός τους. "Τους ανοίγουμε τα σύνορά μας και μας διαφθείρουν και μας σκοτώνουν τα κορίτσια!" ξεσπάθωσε ένας κυριούλης, που έχει καθηλωθεί προφανώς στη δεκαετία του 1990.

Είναι, αφετέρου, όσοι περνιούνται για ούλτρα προοδευτικοί. Που ομνύουν στον πιο ριζοσπαστικό φεμινισμό, στον εισαγόμενο δικαιωματισμό. Για εκείνους δεν χωρούσε αμφιβολία. Ο θάνατος της Μυρτώς ήταν ένα έγκλημα της πατριαρχίας. Τρεις "μάτσο" αρσενικοί άφησαν το κορίτσι να περιέλθει σε τραγική κατάσταση και το εγκατέλειψαν κατόπιν αβοήθητο, να πεθάνει στην πλατεία, στο Αργοστόλι. "Εάν στη θέση της Μυρτώς βρισκόταν ένας ομόφυλος τους, θα τον φρόντιζαν!" αποφάνθηκαν με ακράδαντη βεβαιότητα. Να τους πληροφορήσεις ότι αποτελεί δεύτερη φύση για τους εθισμένους στις ουσίες μόλις τύχει στραβή να σκορπάνε πανικόβλητοι; Ότι η ντρόγκα απανθρωποποιεί τον άνθρωπο, του στερεί κάθε νοιάξιμο για τον διπλανό του; Δεν θα σε πιστέψουν. Η σούπα του γυναικοκτόνου σεξισμού έκοψε όταν προέκυψε ότι ο εικοσιτριάχρονος φίλος της Μυρτώς ήταν τρανσέξουαλ και μάλιστα εκδιδόμενο. Ότι υπήρχαν δύο "θηλυκότητες" στο μοιραίο δωμάτιο – η μία μάλιστα "θηλυκότητα" κατ’ επιλογήν. Τότε οι "προοδευτικοί" άρχισαν μασάνε τα λόγια τους. Ή αναζήτησαν αλλού έμπνευση για τις παρόλες τους.

Η αντιμετώπιση της Μυρτώς από μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης στάθηκε εξαιρετικά ασεβής. Πλήρως ανυπεράσπιστη η νεκρή κοπέλα, κατέληξε ηρωϊδα στην ηθικοδιδακτική, αυτοαναφορική ιστορία που έπλαθε ο κάθε άσχετος. Αφορμή ως και για έναν παπά να μας εξομολογηθεί πως πριν ρασοφορέσει είχε μεθύσει δυό φορές. Για πλείστους άλλους να αναπολήσουν τις νεανικές τους τρέλες. Να μας ενημερώσουν ότι από τύχη επιβιώνουν μέχρι σήμερα, καθότι ο κόσμος είναι ένα τρομερά επικίνδυνο μέρος - έχει ξενύχτια, ξύδια, τσιγαρλίκια, τυχαίες συναντήσεις που καταλήγουν ενίοτε σε σεξ. "…Και ξύπνησα ένα μεσημέρι στην γκαρσονιέρα ενός άγνωστου άντρα!" διηγούνταν προχθές μια πενηνταπεντάρα δικηγόρος, σοκαρισμένη δήθεν στη συνειδητοποίηση του ρίσκου που είχε πάρει στα δεκαεννιά της. "Μην με κοιτάτε έτσι" ήθελε να μας πει στην πραγματικότητα. "Κι εγώ υπήρξα άγριο νιάτο!"

"Πειράζει που ταυτιζόμαστε με τη Μυρτώ;"

Πειράζει που εννοείτε να φέρνετε τον κόσμο στα μέτρα σας. Με βάση τις δικές σας προσλαμβάνουσες, την κατακτημένη τάχα σοφία σας, θέλετε να κρίνετε ό,τι συμβαίνει είτε στην άλλη άκρη της γης είτε μέσα στο ίδιο σας το σπίτι. Όχι πίσω απ’ την πλάτη σας, κάτω απ’τη μύτη σας, ζει μια εντελώς διαφορετική γενιά. Τα παιδιά σας. Τα οποία επικοινωνούν, συνδέονται, συγκρούονται, κάποτε καταστρέφονται με τρόπους που σας είναι εν πολλοίς άγνωστοι. Κι όμως εσείς αντί να ανοίξετε τα μάτια σας, να τεντώσετε τα αυτιά σας, να αγωνισθείτε για να καταλάβατε τι τους συμβαίνει, τι τα τρομάζει, τι τα κινητοποιεί, εσείς μηρυκάζετε παλιές ιστορίες. Ευλογείτε τα γένια σας. Ή γίνεστε, κατά τρόπο φαιδρό, οι μπαρμπάδες που κάθονται με τη νεολαία.

Θέλετε απόδειξη; Από την τραγωδία στο Αργοστόλι, το μόνο που σας ταρακούνησε ήταν πως η Μυρτώ βρέθηκε αναίσθητη στην πλατεία. Το τι είχε προηγηθεί παραήταν σύνθετο, αντιφατικό, σκοτεινό για τα αναλυτικά σας εργαλεία. Το γεγονός τουλάχιστον ότι στις μέρες μας, σε μια μικρή επαρχιακή πόλη, αρκεί ένα τηλεφώνημα για να προμηθευτείς τα πιο σκληρά ναρκωτικά, ότι η διακίνησή τους είναι απλούστερη κι απ’το λιανικό εμπόριο, σας έκανε καθόλου εντύπωση; Μπα… Κι εσείς άλλωστε είχατε κάνει μισή τζούρα μαριχουάνα το 1987…".

Πηγή: capital

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για ό,τι συμβαίνει τώρα στην Ελλάδα και τον Κόσμο στο thetoc.gr