Σάρκινοι και χυμώδεις

Ακόμα και αν χρησιμοποιήθηκε ως αντιπερισπασμός απέναντι στα σκάνδαλα και στη σκανδαλολογία, η εξαγγελία του Κυριάκου Μητσοτάκη πως θα απαγορευτεί η πρόσβαση των Ελληνόπαιδων στα σόσιαλ μίντια δεν συνάντησε αντίλογο.

Η σημαντικότερη ένσταση ήταν ότι το μέτρο δεν θα λειτουργήσει. Ότι οι έφηβοι -μα και τα πιτσιρίκια- θα βρουν τρόπους να το παρακάμψουν, ώστε να μην στερηθούν το τικ-τοκ τους, το ίνσταγκραμ και ό,τι άλλο ήθελε προκύψει. Τα παλιότερα μέσα κοινωνικής δικτύωσης λογίζονται από τις νεότερες ηλικίες ως παρωχημένα. Στο φέισμπουκ συχνάζουν κάτι γέροι, κάτι μεσόκοποι στην καλύτερη, ενώ στο x -πρώην τουίτερ- κάποιοι τοξικοί ημίτρελοι. Ποιός τζένζεντερ, ποιό μέλος της γενιάς Α θα προτιμούσε αντί να ανεβάζει βίντεο, φωτογραφίες έστω, να γράφει κατεβατά; Ή να σκυλοκαβγαδίζει με αγνώστους για την πολιτική επικαιρότητα;

Η υποκρισία βεβαίως κυριαρχεί κι εδώ, όπως σε όλα τα ανθρώπινα. Γονείς που από όσο ήταν το σπλάχνο τους μωρό στην κούνια, νήπιο με πάνα, το απασχολούσαν και το αποκοίμιζαν βάζοντας εμπρός στη χαριτωμένη μούρη του ένα τάμπλετ… Οι οποίοι αντί να του διηγούνται παραμύθια, επαφίονταν στην "Πέπα το Γουρουνάκι"… Τώρα εξανίστανται με τον εθισμό του στην ψηφιακή πραγματικότητα.

"Δεν διαβάζει βιβλία!" αγανακτούν. Σάμπως εκείνοι διαβάζουν. "Με το ζόρι τού παίρνουμε μια κουβέντα – δεν μας μιλάει για τα προβλήματά του, για τις παρέες του." Λες και οι ίδιοι, οσάκις συνυπάρχουν στον καναπέ ή γύρω από το οικογενειακό τραπέζι, κάνουν εκ βαθέων συζητήσεις, ξεδιπλώνουν τις σκέψεις και τα συναισθήματά τους. Εγώ τους βλέπω να σκρολάρουν νευρωτικά στο κινητό τους. Να παρακολουθούν έστω σειρές και ταινίες στις πλατφόρμες.

Όποτε ακούω ιερεμιάδες για την κατάντια της νέα γενιάς, μεταφέρομαι κάποιες δεκαετίες πίσω. Θυμάμαι τι έσουρναν σε εμάς όσο ήμασταν μικροί. "Κλείσε το πιά! Σκουλαρίκι το έχεις κάνει!" αγανακτούσαν οι μανάδες επειδή φλυαρούσαμε με τους φίλους μας στο τηλέφωνο. "Θα πάρει κανένας για τίποτα σοβαρό και θα ακούει συνέχεια "του-του-του”!" Αφήστε μόλις έμαθαν ότι ξοδεύαμε το χαρτζιλίκι μας στις "αίθουσες ψυχαγωγίας", στα "μπιμπλίκια", ταϊζοντας το πάκμαν και τα φλίπερ. "Θα χαλάσεις τα μάτια σου! Διάβασα ότι ένα αγόρι στην Αμερική έπαθε επιληψία…"

Εμείς, θα μου πείτε, δεν κοινωνικοποιούμασταν, δεν συνδεόμασταν μεταξύ μας στο -ανύπαρκτο ακόμα τότε- διαδίκτυο. Αράζαμε στις καφετέριες. Φλερτάραμε στα πάρτυ. Ζητούσαμε από το κορίτσι που μας άρεσε να μας δώσει τον αριθμό του σε χαρτάκι, του τηλεφωνούσαμε και του ζητούσαμε να πάμε μαζί σινεμά. Κι εκεί, στο ημίφως, του πρωτοπιάναμε διστακτικά το χέρι.

Ωραίες εποχές… Τότε που ένα ταξίδι εκτός συνόρων αποτελούσε όνειρο ζωής. Που η πηγή της πληροφόρησής μας ήταν η εγκυκλοπαίδεια - παράφραζες τα λήμματά της κι έγραφες τις σχολικές εργασίες. Και το παράθυρο στον έξω κόσμο η τηλεόραση, με τα σαχλά συνήθως σήριαλ και τις παλιές ταινίες που έπαιζε. Άξιοι νοσταλγίας οι καιροί που κουτσομάθαιναν οι Έλληνες αγγλικά στα φροντιστήρια ή καμακώνοντας τουρίστριες, παριστάνοντας τους Ζορμπάδες. Που, μεγαλώνοντας, σύχναζαν και σκυλοκαβγάδιζαν στα πράσινα και στα γαλάζια καφενεία, με γνώμονα τι είχε κάνει-πάθει η οικογένειά τους στον Εμφύλιο ή ποιός βουλευτής τους τακτοποίησε. Σοβαρολογούμε;

Έχουμε φτάσει, θα μου πείτε, στο αντίθετο άκρο. Τους πελάτες των κομμάτων δεν διαδέχθηκαν πολίτες της δημοκρατίας. Μα χρήστες των σόσιαλ μίντια. Εξαρτημένοι παντοιοτρόπως από τον κυβερνοχώρο. Εκεί μέσα -ασώματοι-, ξεδιπλώνουν την προσωπικότητά τους. Ερωτοτροπούν, συνουσιάζονται δίχως να αγγίζονται, εργάζονται, κερδίζουν-χάνουν χρήματα, που μεταφέρονται με e-banking από λογαριασμό σε λογαριασμό. Ή με κρυπτονομίσματα. Οι οποίοι θα προτιμούσαν να τους κλειδώσεις για έξι μήνες μες στο σπίτι παρά να τους στερήσεις την πρόσβαση στο ίντερνετ. Και ο θάνατος ακόμα έχει μεταλλαχθεί. Αντί να πηγαίνουν οι άνθρωποι στις κηδείες, ανεβάζουν "RIP” στους λογαριασμούς τους.

Εάν δεν τεθούν κάποιοι φραγμοί, εάν δεν μπει εγκαίρως ένα χαλινάρι, σε λίγα χρόνια δεν θα κυκλοφορούν στους δρόμους παρά κούριερ και ντελιβεράδες. Άντε και μάστορες – τους υδραυλικούς και τους ηλεκτρολόγους δεν θα τους αντικαταστήσουν στο ορατό μέλλον τα ρομπότ. Ο κόσμος των παιδιών, των εγγονιών μας θα θυμίζει θρίλερ επιστημονικής φαντασίας, κατασκευασμένο από την τεχνητή νοημοσύνη.

Εύγε συνεπώς στον πρωθυπουργό μας που προστατεύει τις ευαίσθητες ψυχές από τα σόσιαλ μίντια. Διότι, όπως και να το κάνουμε, άλλο να μπαίνεις εκεί μέσα στα εννέα και άλλο στα δεκαπέντε σου. Κι ας είναι η εφηβεία η πιο ευαίσθητη, η πιο κρίσιμη ηλικία. Κατά την οποίαν κινδυνεύεις περισσότερο να εκτροχιαστείς.

Το λέω ξεκάθαρα. Δεν συμμερίζομαι τη δυστοπία την οποίαν μόλις περιέγραψα. Και είμαι εξαιρετικά επιφυλακτικός απέναντι στην οποιαδήποτε απαγόρευση. Πρώτον διότι, εύκολα ή δύσκολα, νωρίτερα ή αργότερα, παραβιάζεται. Δεύτερον και σημαντικότερον επειδή διατηρώ την εμπιστοσύνη μου στην ανθρώπινη φύση. Τη σάρκινη. Τη χυμώδη.

Δεν πάει να βγουν εφαρμογές εκατό φορές πιο εθιστικές από το τικ τοκ; Οι νέοι, στη συντριπτική τους πλειονότητα -το είδαμε και στις καραντίνες της πανδημίας- θα αράζουν στις πλατείες, στα παγκάκια. Θα πίνουν μπύρες, θα στρίβουν τσιγάρα, θα φιλιούνται. Θα πλακώνονται στο ξύλο.

Δεν πάει να φτιαχτούν ψηφιακές, τρισδιάστατες, προσομοιώσεις της αυτοπρόσωπης παρουσίας; Πάντοτε οι άνθρωποι θα λαχταρούν να συγχρωτίζονται, να χορεύουν, να ταξιδεύουν. Τα καλοκαίρια, στα νησιά, στα πανηγύρια γίνεται χαμός – πιο πολύ σήμερα παρά πριν από δεκαπέντε χρόνια. Στα θέατρα, και στα μουσεία ακόμα, επικρατεί συχνά το αδιαχώρητο. Βρίσκεις την Τζόκοντα σε άψογη ανάλυση στον ιστότοπο του Λούβρου; Αδιάφορο. Λαχταράς να πας στο Παρίσι και να τη δεις από κοντά. Έστω για να ανεβάσεις την αφεντομουτσουνάρα σου ενώπιόν της στο ίνσταγκραμ.

Ποιοί κινδυνεύουν να τους ρουφήξουν, να τους αλέσουν τα σόσιαλ μίντια; Οι πολύ φτωχοί. Διανοητικά, ψυχικά, οικονομικά. Όσοι είναι έτσι κι αλλιώς αποκλεισμένοι από τις χαρές της αληθινής ζωής. Όσοι δεν θα είχαν -και χωρίς ίντερνετ- πρόσβαση σε ένα βιβλίο, σε μια συναυλία. Σε ένα φιλί…

Εκείνους ας βρούμε τρόπους να προσκαλέσουμε, να εντάξουμε στην κοινή μας καθημερινότητα. Επί ίσοις όροις. Μην έχουμε αμφιβολία. Με το πρώτο μας νεύμα, με το πρώτο μας χαμόγελο, θα ξεκολλήσουν από τις οθόνες τους.-

Πηγή: capital

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για ό,τι συμβαίνει τώρα στην Ελλάδα και τον Κόσμο στο thetoc.gr