Ας μιλούσε από τα Σούσα

Με τις γνώσεις κάποιου που έχει διαβάσει για την αρχαία Ελλάδα, δίχως ουδόλως να διεκδικώ δάφνες ειδικού επιστήμονα, διορθώνω την ομιλία του Μαρκ Ρούμπιο στην Πνύκα. Στα σημεία όπου διαστρεβλώνει την Ιστορία και το έπος.

"… Το 480 π.Χ., οι στρατιές του Ξέρξη έφτασαν σε αυτήν την πόλη και παρέδωσαν τα ιερά της στις φλόγες. Οι περισσότεροι Αθηναίοι είχαν ήδη εκκενώσει την πόλη με πλοία προς ένα κοντινό νησί. Υπήρχε όμως μια χούφτα ανθρώπων που αρνήθηκαν να εγκαταλείψουν το σπίτι τους. Αντίθετα, οχυρώθηκαν στο πέτρινο φρούριο της Ακρόπολης για να δώσουν μια συγκλονιστική τελευταία μάχη, ρίχνοντας τεράστιες πέτρες από τους γκρεμούς στους Πέρσες εισβολείς και κρατώντας σε απόσταση τη μεγαλύτερη αυτοκρατορία της εποχής για μέρες…"

Η αλήθεια είναι ότι οι Αθηναίοι εγκατέλειψαν συντεταγμένα την πόλη τους, παρακινούμενοι από τον ιδιοφυή στρατηγό Θεμιστοκλή. Έχοντας καταστρώσει σχέδιο να πολεμήσουν από τα "ξύλινα τείχη", όπως τα αποκαλούσε ο χρησμός της Πυθίας. Δηλαδή τα καράβια. Παγίδευσαν τους Πέρσες στα στενά της Σαλαμίνας και τους καταναυμάχησαν. Όσοι είχαν ταμπουρωθεί στον λόφο της Ακρόπολης δεν ήταν οι γενναίοι. Ούτε εκείνοι που έφυγαν με τα καράβια, οι κωπηλάτες Σαλαμινομάχοι, ήταν οι δειλοί. Οι πρώτοι απλώς δεν είχαν καταλάβει τη μεταφορά του χρησμού. Τον είχαν πάρει τοις μετρητοίς. Σήκωσαν μια μάντρα από κορμούς δέντρων και επιχείρησαν να αποκρούσουν τους εισβολείς πετώντας πέτρες. Μοιραία σαρώθηκαν.

"… Άνοιξε (η αρχαία Ελλάδα) τον δρόμο για να βρει το ευαγγέλιο του Ιησού Χριστού γόνιμο έδαφος στην Ευρώπη και να ανθίσει στην αυτοκρατορία της Χριστιανοσύνης. Ήταν το θεμέλιο του πλούτου της χριστιανικής θεολογίας – του Αυγουστίνου και του Ακινάτη και ολόκληρης της παράδοσης του φυσικού δικαίου. Γέννησε έναν πολιτισμό που χαρακτηριζόταν όχι απλώς από μια κοινή κουλτούρα, αλλά από μια κοινή ανθρωπολογία – μια κοινή θεώρηση του ανθρώπου και της θέσης του στο σύμπαν…"

Οι αρχαίοι Έλληνες δεν θεωρούσαν, όπως οι Χριστιανοί, την επίγεια ζωή δοκιμασία, η οποία θα κριθεί στη Δευτέρα Παρουσία. Δεν είχαν έναν παντεπόπτη και πανάγαθο Θεό. Δεν πίστευαν στο τέλος της Ιστορίας. Δεν βαρύνονταν από κανένα προπατορικό αμάρτημα. Πίστευαν -το υπογραμμίζει ο Κορνήλιος Καστοριάδης- ότι ο άνθρωπος ζει στο εδώ και στο τώρα. Στα λίγα χρόνια που του δίνονται πάνω στη γη, έχει την ευκαιρία να πλάσει ομορφιά και νόημα. Ακόμα και αν υπάρχει "επέκεινα", πρόκειται για μια χλωμή, θλιβερή αντανάκλαση της επίγειας ζωής. Το εκφράζει ο διάλογος του Οδυσσέα με τον Αχιλλέα στη Νέκυια της Οδύσσειας. "Και στον Άδη, βασιλιάς είσαι!" θαυμάζει ο Οδυσσέας. "Κάλλιο να ήμουν ο πιο φουκαράς ξωμάχος ανάμεσα στους ζωντανούς παρά ο πρώτος απ’τους πεθαμένους…" αποκρίνεται πικρότατα ο Αχιλλέας.

Ο χριστιανισμός βεβαίως και τροφοδοτήθηκε από την αρχαιοελληνική φιλοσοφία, διαλέγοντας όσα στοιχεία της του ταίριαζαν. Και απαγορεύοντας, καταδιώκοντας με μανία ως κρατική θρησκεία ό,τι του κλώτσαγε. "Γιατί τα σπάσαμε τ’αγάλματά των, γιατί τους διώξαμε απ’τους ναούς των, διόλου δεν πέθαναν για αυτό οι θεοί…" γράφει ο Καβάφης.

"… Με την πάροδο του χρόνου, εμείς στη Δύση φτάσαμε στο σημείο να ντρεπόμαστε για τα ίδια τα πράγματα που μας έκαναν εξαιρετικούς. Νιώθαμε αμήχανα που τα επιτεύγματά μας μας ξεχώριζαν από τον υπόλοιπο κόσμο. Η ευημερία μας έγινε κατά κάποιο τρόπο πηγή ενοχής. Δεν πιστεύαμε πλέον ότι αξίζαμε και είχαμε κερδίσει το μεγαλείο μας. Η λέξη "εθνικισμός" έγινε μια βρώμικη λέξη. Και έτσι γκρεμίσαμε τα μνημεία μας· καταδικάσαμε τη δική μας ιστορία…"

Οι αρχαίοι Έλληνες αναστοχάζονταν διαρκώς. Έκριναν τον βίο και την πολιτεία τους αυστηρότατα. Έτρεμαν την ίδια την αλλαζονεία τους, που θα οδηγούσε νομοτελειακά στην Ύβρι, στην Άτη -την ψυχική τύφλωση-, στη Νέμεσι και στην Τίσι, την τιμωρία που φτάνει ως τη συντριβή. Ο Ευριπίδης στις "Τρωάδες" κατακεραυνώνει τους συμπατριώτες του που έχουν πάρει τα μυαλά τους αέρα και προειδοποιεί ότι η απληστία τους θα τους καταστρέψει. Ο Θουκυδίδης, αφηγούμενος τη σφαγή των Μηλίων, κάθε άλλο παρά δικαιώνει ηθικά τη γενοκτονική σκληρότητα των Αθηναίων.

"… Βλέπουμε (το ελληνικό πνεύμα) στον επικό μύθο του Αχιλλέα, στον οποίο προσφέρεται η επιλογή να επιστρέψει στο σπίτι του και να ζήσει μια μακρά και ειρηνική ζωή – αλλά επιλέγει αντίθετα να παραμείνει στην Τροία και να χαθεί στην επιδίωξη της αιώνιας δόξας…"

Ο Αχιλλέας δεν επέλεξε να σκοτωθεί γιά να δοξαστεί αιώνια. Ένδοξος ήταν έτσι κι αλλιώς. Και είχε ρητά απορρίψει τη δόξα σε σύγκριση με τη ζωή στη ραψωδία Ι της Ιλιάδας, λέγοντας ότι τίποτα δεν αξίζει όσο η ζωή. Ξαναβγήκε στη μάχη για να εκδικηθεί τον χαμό του λατρεμένου του Πάτροκλου. Για την αγάπη θυσιάστηκε. Διότι εάν άφηνε τον Έκτορα, που είχε σκοτώσει τον Πάτροκλο, ζωντανό, ο ίδιος θα καταντούσε "άχθος αρούρης". Βάρος περιττό πάνω στη γη. Όταν ο φίλος του ήρθε στον ύπνο του και του ζήτησε να ξανασμίξουν έστω ως στάχτες μέσα στον ίδιο νεκρικό αμφορέα, ο Αχιλλέας υιοθέτησε κλαίγοντας την ιδέα. Εκείνη στάθηκε η στερνή επιθυμία και η συναισθηματική δικαιωσή του.

Γιατί απομακρύνθηκε τόσο ο Μαρκ Ρούμπιο από την αλήθεια; Από ασύγγνωστη άγνοια; Το αποκλείω. Εάν όχι ο ίδιος, σίγουρα οι λογογράφοι του γνωρίζουν άριστα τι σημαίνει Αθήνα του 5ου π.Χ. αιώνα. Τι θα πει αρχαίος ελληνικός πολιτισμός. Όσα όμως επιβιώνουν στους αιώνες -και θα συνιστούσαν κτήμα εσαεί της ανθρωπότητας ακόμα και αν είχε γκρεμιστεί ο Παρθενώνας-, έρχονται σε αντίθεση με τον τραμπισμό, τον οποίον ο ίδιος υπηρετεί.

Το κλέος της Αθήνας ήταν η άμεση δημοκρατία. Η ισονομία, η ισηγορία, η ισότιμη συμμετοχή όλων των πολιτών στη λήψη των πολιτικών αποφάσεων. "Έδοξε τη βουλή και τω δήμω…" ΄Ετσι ξεκινούσαν τα ψηφίσματα των Αθηναίων, οι οποίοι θα απεχθάνονταν τις κλειστές πόρτες, το ημίφως, τις ίντριγκες και τις κωλοτούμπες της εξουσίας.

Οι Αθηναίοι ηγέτες δεν κατοικούσαν σε παλάτια. Δεν είχαν καν προεδρικά μέγαρα. Κυκλοφορούσαν στην αγορά, καταξιώνονταν με τη δύναμη των ιδεών τους. Ακόμα και πιο πλούσιοι όφειλαν να πείσουν την Εκκλησία του Δήμου, επιστρατεύοντας όχι μονάχα τον "θυμό" που αναφέρει ο Μαρκ Ρούμπιο. Αλλά πρωτίστως τη νηφάλια δύναμη των επιχειρημάτων.

Οι λαϊκοί δικαστές της Αθήνας, θα είχαν καταδικάσει αυθωρεί σε θάνατο τους οπαδούς του MAGA, που έξαλλοι εισέβαλαν στις 6 Ιανουαρίου 2021, στο Καπιτώλιο, σε μια οπερετική απόπειρα πραξικοπήματος εμπνεόμενη από τον τοξικότατο λόγο του Ντόναλντ Τραμπ. Το ψήφισμα του Δημοφάντου, το 410 π.Χ., όριζε ότι όποιος αποπειράται να καταλύσει τη δημοκρατία μπορεί να θανατωθεί ατιμωρητί.

Εάν δε υπήρχαν αποχρώσες ενδείξεις πως κάποιος συναλλάσσεται εν κρυπτώ με μια ξένη δύναμη, δίνοντάς της ευκαιρία να παρέμβει στα εσωτερικά πολιτικά πράγματα, θα τον είχαν τουλάχιστον εξοστρακίσει.

Η Ακρόπολη των Αθηνών στάθηκε πράγματι εξαιρετικό φόντο για την ομιλία που εξεφώνησε ο Μαρκ Ρούμπιο. Άμα ωστόσο σωζόταν το παλάτι του μεγάλου Πέρση βασιλέα, στα Σούσα ή στην Περσέπολη, θα ταίριαζε ασυγκρίτως περισσότερο με το περιεχόμενό της.

* Ο Χρήστος Χωμενίδης είναι συγγραφέας

Πηγή: Capital.gr

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για ό,τι συμβαίνει τώρα στην Ελλάδα και τον Κόσμο στο thetoc.gr