Έζησαν κατά τον 20ο αιώνα στην Ελλάδα κάποιες, ευάριθμες, γυναίκες οι οποίες κατάφεραν να σπάσουν τον στενό κορσέ του φύλου τους και να διαπρέψουν σε τομείς που μέχρι τότε λογίζονταν ως καθαρά αντρικοί.
Η Πηνελόπη Δέλτα διέπρεψε γράφοντας παιδικά βιβλία. Ας βάλουμε στη λέξη "παιδικά" πολλά ερωτηματικά – ούτε τα "Μυστικά του Βάλτου" ούτε καν "Ο Μάγκας", πόσω δε μάλλον οι "Πρώτες Ενθυμήσεις" και οι "Ρωμιοπούλες" απευθύνονται αποκλειστικά στις τρυφερές ηλικίες. Η Ελένη Βλάχου έγινε η πρώτη διευθύντρια ημερήσιας πολιτικής εφημεριδας. Της "Καθημερινής". Ίδρυσε στη συνέχεια και τη "Μεσημβρινή", το τιμόνι της οποίας κράτησε επάξια και η Κατερίνα Δασκαλάκη.
Η Μάνια Καραϊτίδη και η Νανά Καλιανέση άφησαν εποχή ως επικεφαλής εκδοτικών οίκων, της "Εστίας" και του "Κέδρου". Η Χρύσα Χατζηβασιλείου εξελέγη στα σαράντα της μέλος του Πολιτικού Γραφείου του ΚΚΕ και αγωνίστηκε απεγνωσμένα για την αποτροπή του Εμφυλίου, για τον ειρηνικό και δημοκρατικό δρόμο. Η δε Μελίνα Μερκούρη έδωσε καινούργιο νόημα στο υπουργείο Πολιτισμού. Αρκούνται κάποιοι να τη μνημονεύουν ως "κυρά των Μαρμάρων". Ξεχνούν να αναφέρουν ότι χάρη στα δημοτικά περιφερειακά θέατρα, τα ΔΗΠΕΘΕ, που εκείνη θεσμοθέτησε το 1983, έπαψε η περιφέρεια να εξαρτάται για την επιμόρφωση και την ψυχαγωγία της από τους περιοδεύοντες αθηναϊκούς θιάσους.
Ανάμεσα στις γυναίκες που με το παράδειγμά τους άνοιξαν δρόμους για τις νεότερές τους, ξεπάγωσαν μια κοινωνία πατριαρχική, κυρίως δε σεμνότυφη, συγκαταλέγεται και η Εριέττα Μαυρουδή. Με το ταλέντο και το τσαγανό της, διέπρεψε στον τομέα της διαφήμισης. Έφτασε να γίνει πρόεδρος της BBDO. Της μεγαλύτερης εταιρείας του κλάδου. Απολύτως αυτόφωτη η κυρία Μαυρουδή, δεν έδωσε σε κανέναν το δικαίωμα καν να υπαινιχθεί ότι επωφελήθηκε από τους άντρες με τους οποίους συνδέθηκε ερωτικά. Και ας μοιράστηκε τη ζωή της με δύο επιφανέστατα πρόσωπα. Τον Φρέντυ Γερμανό και τον Γιώργο Δερτιλή, του οποίου η "Ιστορία του Ελληνικού Κράτους" συνιστά έργο αναφοράς, μνημείο της σύγχρονης ιστοριογραφίας σε διεθνές επίπεδο.
"Τόσο πετυχημένη και τόσο ανεξάρτητη;" στραβομουτσούνιαζαν οι "τα φαιά φορούντες, περί ηθικής λαλούντες" κατά τον στίχο του Καβάφη. "Κάποιο λάκκο έχει η φάβα…" ψιθύριζαν. Τον βρήκαν τον λάκκο μόλις πρόσφατα. Τους τον έδειξε, για την ακρίβεια η ίδια η Εριέττα Μαυρουδή, σε τηλεοπτική συνέντευξη που παραχώρησε στη Ρέα Βιτάλη. Όπου ανέφερε ευθαρσώς ότι δεν ήταν καμωμένη για μητέρα. Πως εκτελούσε τα μητρικά της καθήκοντα κατά τον δικό της τρόπο, πλημμελώς ίσως βάσει των παραδεδεγμένων αντιλήψεων, όσο καλύτερα πάντως και όσο πιο κεφάτα μπορούσε. Έφτασε μάλιστα στο σημείο να αναρωτηθεί η ίδια μήπως έπασχε από μιάς μορφής αναπηρία.
Φρίξον ήλιε με το τσουνάμι που σηκώθηκε! Δεν αναφέρομαι σε όσους σχολίασαν επικριτικά πλην καλόπιστα. Αλλά στους συντριπτικά περισσότερους, που απλώς έφριτταν και καταριούνταν. Σαν να είχε ομολογήσει η κυρία Μαυρουδή παιδοκτονία. Ή, στην καλύτερη, λες και είχε αποκαλύψει πως την κόρη της την ακούμπησε με τις φασκιές στη βρεφοδόχη, η οποία υπήρχε το πάλαι ποτέ πλάι στην πύλη του Δημοτικού Ορφανοτροφείου Αθηνών. Τι είπε στην πραγματικότητα; Ότι είχε αναθέσει τη μέριμνά της, σε μεγάλο βαθμό, στην εκ πατρός γιαγιά της. Τη Λελέ. Η οποία Λελέ ήταν προφανώς τόσο μπροστά από τον καιρό της ώστε να συζητάει με την πρώην νύφη της για άντρες.
Εθισμένα τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης στη δολοφονία χαρακτήρων. Αρκετοί από τους παροικούντες ειδικά το facebook -οι οποίοι δεν βρίσκονται, σύμφωνα με τις στατιστικές, και στην πρώτη τους νιότη- λαμβάνουν άγρια ηδονή λιθοβολώντας ανθρώπους που υπέπεσαν σε κάποιο, λεκτικό συνήθως, ολίσθημα. Και που και την ύπαρξη τους ακόμα συχνά αγνοοούσαν πριν από το περιστατικό.
Στην περίπτωση της κυρίας Μαυρουδή ωστόσο, το πράγμα ξέφυγε εντελώς. Εν μέρει επειδή η "κακοποιηθείσα" θυγατέρα τυγχάνει κι εκείνη δημόσιο πρόσωπο - η ιστορία συνεπώς προσφέρεται για να γίνει μελόδραμα, φωτορομάντζο σαν κι εκείνα των παλιών περιοδικών.
Αγανακτισμένες μανούλες να διαρηγνύουν επί δύο εικοσιτετράωρα τα ιμάτιά τους. "Εμείς θυσιαστήκαμε για τα παιδάκια μας!" να λούζουν την Εριέττα Μαυρουδή. "Ενώ εσύ, σουρτούκω, παστρικιά, το παράτησες για να κάνεις την καρριέρα σου. Ποιός ξέρει και τι άλλης λογής βρωμοδουλειές… Και να ήσουν τουλάχιστον καμιά γιατρός, να σου δώσουμε ελαφρυντικό. Μα διαφημίστρια; Τσιράκι δηλαδή του καπιταλισμού; Πιφ!"
Το όλον θα θύμιζε "Τρίτο Στεφάνι". Κώστα Ταχτσή στα πιο κεφάτα του. Εάν δεν ανιχνεύονταν στα γιούχα, δυό αξιοθρήνητα -εντελώς ανθρώπινα φευ- στοιχεία.
Η αίσθηση, αφενός, που τρέφουν ουκ ολίγοι πως έτσι και δεν τους είχαν πλακώσει εξ απαλών ονύχων οι υποχρεώσεις, θα είχαν θριαμβεύσει. Θα είχαν δοξαστεί. "Εγώ ήμουν καμωμένη για άλλα. Ας όψεται το φιλότιμο, το νοιάξιμό μου για την οικογένεια." Κάποτε έχουν δίκιο. Συνήθως όμως έχουν βρει μια βολική δικαιολογία, μια αυταπάτη μέσα στην οποία κουρνιάζουν. "Όποιος είναι για άλλα, πάει για άλλα…" θα τους απαντούσε ένας λίγος κυνικός.
Η δική τους, αφετέρου, δυσφορία σε σχέση με τη μητρότητα. Εάν -μέσα στις δυσκολιές της ανατροφής παιδιών- λαμβάνεις ικανοποίηση, περηφάνεια, γνήσια χαρά κανέναν λόγο δεν έχεις να επιτίθεσαι σε καμία "άστοργη". Το νοιώθεις ίσα-ίσα απρεπές, ακόμα και γρουσούζικο, να κοκορεύεσαι επειδή περνιέσαι για καλή μάνα. Ούτε καν για τις επιτυχίες του σπλάχνου σου δεν κομπάζεις. "Ας είναι καλά κι εκείνο κι όλα τα παιδιά του κόσμου" λες μόνο και κοκκινίζεις σεμνά. Έτσι τουλάχιστον συνήθιζαν, στο παρελθόν, κάποιες μητέρες αληθινά σπουδαίων ανθρώπων.
Σήμερα πολλές μανούλες μιλάνε για τα παιδάκια τους στον πρώτο πληθυντικό. Πλακώνονται με τον δάσκαλο όταν δεν τους βάζει άριστα στον έλεγχο. Αυτό -και να με συμπαθάνε- δεν είναι μητρότητα. Αυτό είναι πρότζεκτ. Χωρίς, μάλιστα, ιδιαίτερα καλούς οιωνούς.
"Στο βάθος το ζηλεύουμε αυτό που ρεζιλεύουμε…" έχει γράψει η Λίνα Νικολακοπούλου και έχει μελοποιήσει ο Μίκης Θεοδωράκης. Στην περίπτωση της Εριέττας Μαυρουδή αποδείχθηκε περίτρανα για μια ακόμα φορά.
Πηγή: capital
Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις
Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για ό,τι συμβαίνει τώρα στην Ελλάδα και τον Κόσμο στο thetoc.gr