«Γιατί βγαίνω γυμνή στη σκηνή»

Για να βάλουμε τα πράγματα στη σειρά.

Η Λένα Παπαληγούρα τιμήθηκε το 2013 με το Βραβείο «Μελίνα Μερκούρη», για την ερμηνεία της στο έργο του Γιάννη Τσίρου «Αόρατη Ολγα», κουβαλώντας ήδη και μεταξύ άλλων, την εμπειρία της συνεργασίας με τον σταρ Μπομπ Ουίλσον στη θεατρική «Οδύσσεια» του Εθνικού Θεάτρου.
Ήταν «η χρονιά της»; Ή μήπως, τελικά, «η χρονιά της» είναι το 2014;
Ουδείς μπορεί να πει με βεβαιότητα, για ποιό λόγο η φασαρία άργησε τόσο πολύ. Η γυμνή φωτογραφία, με την Λένα και τους έτερους δύο συμπρωταγωνιστές της, Ακύλλα Καραζήση και Μιχάλη Αφολάνιο, στην παράσταση του έργου της Σάρα Κέιν «Blasted – Ερείπα», που ανεβαίνει σε σκηνοθεσία Δημήτρη Τάρλοου, στο θέατρο «Πορεία», από τις 28 Μαρτίου, είχε δοθεί στη δημοσιότητα εδώ και μήνες.

Η Λένα Παπαληγούρα είναι παιδί οικογένειας πολιτικών, κόρη του πρώην υπουργού, Αναστάση Παπαληγούρα και εγγονή του πρωθυπουργού, Γεωργίου Ράλλη.

Πέραν και ανεξαρτήτως τούτων, είναι μία αφοσιωμένη στην τέχνη της, ηθοποιός, η οποία εργάζεται εντατικά και αθόρυβα (παρά το νεαρό της ηλικίας της, έχει ήδη συνεργαστεί με τον Γιάννη Χουβαρδά, τον Νίκο Μαστοράκη, την Μάνια Παπαδημητρίου).

Το TheTOC.gr μιλά με την Λένα Παπαληγούρα για το γυμνό, την πρόκληση και τα όρια στην τέχνη.

Γυμνή επί σκηνής

Κατ’ αρχάς, για το γυμνό, η Λένα Παπαληγούρα απαντά: «Το να βγάζεις τα ρούχα σου στη σκηνή δεν είναι σίγουρα απλό. Υπάρχουν έργα όμως, στα οποία κάτι τέτοιο είναι απαραίτητο. Καμιά φορά άλλωστε ένα «ντυμένο» μπορεί να είναι πολύ πιο γυμνό από ένα γυμνό. Eάν το γυμνό είναι απαραίτητο από το έργο, κι αν γίνει με τρόπο καλαίσθητο, δεν με ενοχλεί. Άλλωστε το θέατρο είναι ο τόπος όπου οι ηθοποιοί καλούνται να ξεγυμνώσουν κομμάτια της ψυχής τους κι αυτό πίστεψε με, είναι πολύ δύσκολο έτσι κι αλλιώς».

Ο πατέρας, η μητέρα, ο σύντροφος, οι φίλοι και η «γυμνή» αφίσα

Και τι γίνεται όταν η οικογένεια είναι δημόσια πρόσωπα και δη, από τον χώρο της πολιτικής; «Μίλησα με τους δικούς μου, όπως θα μιλούσα κι αν η αφίσα απεικόνιζε κάτι άλλο. Θεωρώ ότι υπάρχουν ζητήματα στο έργο πολύ πιο ουσιαστικά και δύσκολα από μια αφίσα που απεικονίζει τρεις γυμνούς ανθρώπους. Δεν είμαστε ούτε οι πρώτοι ούτε οι τελευταίοι ηθοποιοί που έχουν λίγο γυμνό σε μία παράσταση. Αυτό συμβαίνει παρά πολύ συχνά στο θέατρο. Και πίστεψε με, στη δική μας περίπτωση, οι γυμνές στιγμές είναι ελάχιστες και δεν νομίζω ότι κανείς θα σταθεί σε αυτές βλέποντας ένα έργο που θίγει τόσα πολλά άλλα θέματα …»

Από το Nymphomaniac στο «Blasted», o δημόσιος διάλογος παραμένει ανοιχτός

Το Nymphomaniac τροφοδότησε πρόσφατα επαρκώς, τον δημόσιο διάλογο σε σχέση με τα όρια στην τέχνη. Η Λένα Παπαληγούρα απαντά: «Ο διάλογος για το όριο στην Τέχνη παραμένει ανοιχτός. Και ευτυχώς, γιατί μόνο έτσι μπαίνουμε σε σκέψεις και προχωράμε τα πράγματα. Δεν ξέρω τί και ποιό είναι το όριο. Ξέρω ότι το όριο του καθενός είναι σίγουρα κάτι πολύ προσωπικό. Σίγουρα πάντως το θέμα των ορίων δεν είναι κάτι ανεξάρτητο από τη πρόθεση. Γιατί μπορεί καμία φορά η τέχνη να χρειάζεται να αγγίξει όρια για να μας υπενθυμίσει πόσο έχουμε ξεχάσει τα όρια στη ζωή … Ποιός θα πει ποιό είναι το όριο, όταν θες να μιλήσεις για τον πόλεμο; Για τις σχέσεις; Για τις φρικωδίες της καθημερινής ζωής; Για την απόγνωση;…»

Η πρόκληση για την πρόκληση – Ή όταν το έργο «ξεβολεύει» το κοινό

«Η πρόκληση είναι συχνά ένα μεγάλο θέμα στη τέχνη. Υπάρχουν έργα και παραστάσεις που απλώς προκαλούν για να προκαλέσουν και άλλα που το κάνουν γιατί θέλουν να μας μετακινήσουν, να μας ξεβολέψουν, να μας ξυπνήσουν.

Η Σάρα Κέιν είναι σίγουρα μια τέτοια συγγραφέας. Το έργο «Βlasted» προκάλεσε πολλές ακραίες αντιδράσεις όταν πρωτοπαρουσιάστηκε.

Νομίζω κυρίως, επειδή απαιτεί από το κοινό μια συναισθηματική σύνδεση με τους ήρωες οι οποίοι βιώνουν ακραίες καταστάσεις. Το έργο έχει μεγάλη ένταση και η κατασκευή του δεν επιτρέπει να κρυφτείς πίσω από άνεση και ασφάλεια..

Για μένα το «Βlasted» είναι μια κραυγή αγωνίας για τη μοίρα του σύγχρονου ανθρώπου. Η Σάρα Κέιν καταφέρνει να συγκρούεται με το αδυσώπητο κι αυτό μπορεί να φαντάζει αρκετά προκλητικό».

Το περιθώριο «διαπραγμάτευσης» του ηθοποιού με τον σκηνοθέτη

«Αυτό έχει σίγουρα να κάνει με τον χαρακτήρα του σκηνοθέτη και του ηθοποιού. Είναι κάθε φορά διαφορετικό. Και είναι ανάλογα με τους ανθρώπους. Τέτοιες διαπραγματεύσεις δεν είναι πάντα εύκολες, αλλά αν οι άνθρωποι είναι συνεργάσιμοι, όταν ο ηθοποιός έχει αμφιβολίες, ζητά από το σκηνοθέτη να τον πείσει για την αναγκαιότητα μιας επιλογής. Εάν αυτό γίνει, τότε συνήθως δεν υπάρχουν προβλήματα».

Είμαι η Κέιτ

Και ο ρόλος; Γιατί, τελικά, η ουσία του πράγματος είναι ο ρόλος. «Υποδύομαι την Κέιτ, Τη μοναδική γυναίκα του έργου. Το έργο ξεκινά με ένα φαινομενικά ρομαντικό τετ α τετ της Κέιτ με τον φαινομενικά αταίριαστο μαζί της Ίαν και καταλήγει σε κλιμακούμενες πράξεις ψυχικής και σωματικής βίας, ενώ έξω ξεσπά ένας πόλεμος. Καθώς ο χρόνος κατακερματίζεται κάτω από τα ερείπια των σωμάτων, κάνει την εμφάνιση της η απεγνωσμένη ανάγκη των ανθρώπων για αγάπη. Η Κέιτ είναι πολύ ιδιαίτερη. Ίσως λίγο αργή στη σκέψη αλλά σίγουρα με πολύ ψηλή συναισθηματική νοημοσύνη. Χωρίς να είναι η επιτομή της καλοσύνης, έχει μια ανθρωπιά και μια βαθιά πίστη που την κινεί κι αυτό με συγκινεί πολύ».

Η μεγάλη δυσκολία

«Με παιδεύει η φύση της σχέσης των δυο προσώπων που είναι βαθιά πληγωτική αλλά απόλυτα αναγκαία και απαραίτητη και για τους δυό. Είναι μια σχέση εξάρτησης, με παρά πολύ βία. Με παιδεύει το θέμα του πολέμου, του ρατσισμού, των ψυχικών τραυμάτων…»

info: «Blasted – Ερείπα» της Σάρα Κέιν, από 28 Μαρτίου. Σκηνοθεσία Δημήτρης Τάρλοου, μουσική Κατερίνα Πολέμη. Παίζουν Ακύλλας Καραζήσης, Λένα Παπαληγούρα, Μιχάλης Αφολάνιο. Θέατρο Πορεία, Τρικόρφων 3-5 & 3ης Σεπτεμβρίου 69, πλατεία Βικτωρίας, τηλ. 210.8210991 & 210.8210082

Loading More...

Loading More...

Loading More...

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για ό,τι συμβαίνει τώρα στην Ελλάδα και τον Κόσμο στο thetoc.gr