Ο Σπύρος Παπαδόπουλος στο TheTOC: "Το εφήμερο του θεάτρου μου ταιριάζει πολύ"

Ανοίγοντας μία βαριά γκαραζόπορτα, ξεπρόβαλε ο Σπύρος Παπαδόπουλος και με υποδέχτηκε στη φιλόξενη κατοικία του, που δημιούργησε σε ένα υπόγειο που κάποτε λειτουργούσε ως πάρκινγκ. Τα παραδοσιακά έπιπλα, τα έργα τέχνης, τα βιβλία του, ένα μπουζούκι να στέκεται λίγο πιο δίπλα, τα προσωπικά του αντικείμενα, συνθέτουν ένα χώρο που συνδυάζει το παλιό και το σήμερα. Όπως ακριβώς και η υποκριτική τέχνη του. Είναι σύγχρονη, σημερινή αλλά και παλαιάς κοπής.

Μετά από μία χειμερινή σεζόν που έμεινε εκτός, φέτος το καλοκαίρι περιοδεύει με τo Sexy Laundry και τη Ρένια Λουϊζίδου και παίζει ξανά σε γεμάτα θέατρα, σε μία παράσταση που αρνείται πεισματικά να χαρακτηρίσει sold out.

Σπύρο, ενώ στις παραστάσεις σου δεν πέφτει καρφίτσα, δεν αναφέρεις ποτέ τη φράση sold out. Μπορεί να πεις ''πάμε καλά ή είμαστε γεμάτοι'' και μέχρι εκεί. Το να κρατάς χαμηλά την μπάλα, είναι θέμα εμπειρίας ή χαρακτήρα;

Εντελώς χαρακτήρα. Πάντα ήμουν λίγο αντιδραστικός με τα πράγματα του συρμού και της μόδας. Δεν μπορώ να χρησιμοποιήσω αυτή την έκφραση. Ο πατέρας μου από όταν ήμουν μικρός μου έμαθε κάτι: να κοιτάζω τον αγώνα της Κυριακής και να μην πηγαίνω για το πρωτάθλημα. Κοιτάζω μόνο αυτό που έχω μπροστά μου. Ό,τι έχω και ό,τι μου φέρνει η ζωή και κοιτάζω πώς να το διαχειριστώ, με όποιες δυνάμεις έχω. Θέλω να είμαι ήσυχος μέσα μου ότι εγώ έκανα ό,τι μπορούσα.

Η ησυχία προυποθέτει και μία ψυχραιμία. Παραμένεις ψύχραιμος σε μία επιτυχία ή σε μία στραβή;

Ξέρεις, δεν είναι θέμα ψυχραιμίας. Είναι θέμα γενικότερης θεώρησης των πραγμάτων. Ε, έκανες μία επιτυχία, ωραία είναι. Και δίνεις χαρά στον κόσμο και παίρνεις και και εσύ χαρά από τον κόσμο. Όλα καλά είναι. Και τα χρήματα καλά είναι. Αλλά όλα είναι τόσα εφήμερα στο θέατρο. Έχουμε ακούσει για σπουδαίες παραστάσεις που έχουν γίνει στο παρελθόν και δεν τις προλάβαμε και δεν έχει μείνει τίποτα από αυτές. Το θέατρο είναι κάτι πραγματικά εφήμερο και εμένα αυτό το εφήμερο μου ταιριάζει πολύ. Άστο το αύριο, θα δούμε. Ούτε στην ιστορία θέλω να μείνω και για ποιο λόγο να μείνω κιόλας στην ιστορία. Δεν είμαι αρχειακός τύπος. Δεν μαζεύω πράγματα, στοιχεία ή φωτογραφίες. Άστο να πάει και να φύγει. Να περάσουμε από αυτή τη ζωή και να το κάνουμε όσο καλύτερα γίνεται.

Φέτος το χειμώνα, επέλεξες να μείνεις για μία σεζόν εκτός θεάτρου. Και εκεί ανακάλυψες όπως είπες με χιούμορ, ότι σου αρέσει η τεμπελιά.

Πολύ μου αρέσει η τεμπελιά. Δεν το επέλεξα να μείνω εκτός, έπρεπε. Μου άρεσε τόσο πολύ αυτό το πράγμα. Τι έχω να κάνω αύριο; Τίποτα. Μου έφερνε τόση γαλήνη μέσα μου. Τη μία μέρα να κοιμάμαι στη 1 τη νύχτα, την άλλη στις 9 ωρα το πρωί. Γιατί δεν έχω να κάνω τίποτα και γιατί έτσι με έβγαλε η βραδιά μου. Πάρα πολύ μου άρεσε!

Αλήθεια, δεν υπήρξαν φορές σε αυτό το διάστημα, που να μην ήξερες τι να κάνεις, ειδικά τις ώρες που κανονικά θα ήσουν στο θέατρο;

Δεν μου συνέβη καθόλου αυτό που λες. Μετά από 10 μέρες που δεν έκανα τίποτα, μου φάνηκε το πιο φυσιολογικό πράγμα του κόσμου. Μάλιστα, αναρωτήθηκα γιατί δεν το απολάμβανα τόσα χρόνια.

Τώρα όμως επιστρέφεις στις εργοστασιακές σου ρυθμίσεις με το "Sexy Laundry" και με την καλοκαιρινή περιοδεία με την κωμωδία που σκηνοθετείς και συμπρωταγωνιστείς με τη Ρένια Λουϊζίδου. Έχεις χρόνια να κάνεις περιοδεία, σωστά;

Έχω δεκαπέντε χρόνια να κάνω περιοδεία. Από τη μία δεν είμαι πολύ της περιοδείας. Ταλαιπωρούμαι με τον εαυτό μου με το να φτιάχνω βαλίτσες, ξεχνάω πράγματα στα ξενοδοχεία, τέτοια πράγματα. Από την άλλη, επειδή έχω τόσα χρόνια να βγω σε περιοδεία, ξέρω ότι θα χαρεί ο κόσμος. Χαίρεται πολύ ο κόσμος όταν πας στο σπίτι του.

Στο έργο με τη Ρένια υποδύεστε ένα φαινομενικά τέλειο παντρεμένο ζευγάρι που κάποια στιγμή καλείται να αντιμετωπίσει την αλήθεια: οτι βρίσκεται σε κρίση.

Ναι, είναι ένα ζευγάρι που δεν έχει προβλήματα, ούτε οικονομικά, ούτε απιστίας, τίποτα. Ο άντρας είναι στον κόσμο του. Και η γυναίκα που έχει πιο πολύπλοκη σκέψη και έχει πιο πολλά αιτήματα, γιατί παράλληλα μεγαλώνει, της έχουν βάλει και ένα ρόλο στην κοινωνία ότι πρέπει να αρέσει, έχει εντοπίσει το πρόβλημα. Δεν βρίσκονται ακριβώς σε κρίση. Απλά η γυναίκα θέλει να δει μέσα από τα μάτια του άντρα της, ότι μετράει ακόμα. Εσένα ως άντρα, σου μετράει ακόμα αλλά την έχεις συνηθίσει κιόλας. Και φτάνουμε σε ένα σημείο που εγώ λέω ότι είναι όλα καλά και η εκείνη μου λέει ότι πάμε για φούντο! Αν υπάρχει βαθύ αίσθημα, κοιτάς τι θα κάνεις και προσέχεις να μη χάσεις τη γυναίκα σου. Γιατί είναι πολύ ύπουλος ο χρόνος.

Πώς λειτουργεί ο χρόνος δηλαδή;

'Υπουλα πολύ. Κάθε μέρα σου αφήνει μία σκονίτσα και μαζεύονται μπάζα στο τέλος. Να σου πω ένα προσωπικό παράδειγμα. Εγώ είμαι αφηρημένος. Από παιδί ήμουν έτσι. Εγώ λοιπόν με την αφηρημάδα μου, ταλαιπωρούσα πρώτα εμένα αλλά ταλαιπωρούσα και τον άνθρωπο που ήμουν μαζί. Στην αρχή λοιπόν, γελούσαμε και η αφηρημάδα μου ήταν πολύ χαριτωμένη. Μετά από κανά δύο χρόνια, το ίδιο πράγμα, που κάποτε ήταν χαριτωμένο, κούραζε.

Οι άντρες τελικά πράγματι δεν καταλαβαίνουν όταν υπάρχει ένα πρόβλημα ή προσποιούνται ότι δεν καταλαβαίνουν;

Νομίζω ότι δεν καταλαβαίνουν.

Σου έχει τύχει να βρίσκεσαι σε μία συνθήκη που να θεωρείς ότι όλα πάνε καλά και να προσγειώνεσαι απότομα;

Βεβαίως. Και μου είπε κιόλας: "Σου δίνω σήματα εδώ και κανέναν χρόνο και δεν έχεις πάρει χαμπάρι''. Έτσι ήταν. Νόμιζα ότι ήταν όλα τέλεια. Ανήκω και εγώ σε αυτή την κατηγορία των ανδρών και του στιλ: "Καλά δεν είμαστε; Τι πρόβλημα έχουμε;". Σε εμάς τους άνδρες, φαίνεται μας λείπει κάποιο ένζυμο. Ξέρω εγώ; Πάντως εξαιτίας αυτής της παράστασης, επειδή έπρεπε να ψαχτώ πολύ και να διαβάσω πολύ, κατέληξα σε κάποια πραγματάκια. Δηλαδή αν στη γυναίκα σου, τα δύο πρώτα χρόνια της έπαιρνες ένα λουλούδι, γιατί σταμάτησες να το κάνεις στα δέκα χρόνια; Ξαναπάρε αυτό το λουλούδι. Να ήξερες πόσο σημαντικό είναι για εκείνη αυτό το λουλούδι όταν δεν το περιμένει. Μην αφήνεσαι στον καιρό. Αφήνεσαι και καταλήγεις στα βράχια. Δεν πρέπει να αφήνεσαι. Πρέπει να το κουμαντάρεις το καϊκάκι.

Τελικά μαθαίνονται ποτέ οι γυναίκες; Ψυχολογούνται;

Ο Φρόυντ έχει απαντήσει ο άνθρωπος (γελάει). Δεν είστε απλά δυσανάγνωστες. Δεν ξέρουμε καν την αλφάβητό σας.

Η αγάπη αρκεί για να παραμείνει κανείς σε μία σχέση όταν έχει χαθεί ο ενθουσιασμός και η ερωτική επιθυμία;

Ο ενθουσιασμός σίγουρα θα χαθεί. Μπαίνουν άλλα πράγματα στη σχέση. Στην περίπτωση του ζευγαριού που κάνουμε με τη Ρένια, δεν έχει χαθεί ακριβώς η ερωτική επιθυμία, απλά αυτή δεν είναι τόσο έντονη. Ξέρεις είναι αυτό που τη μία είσαι κουρασμένος και δεν κάνεις σεξ. Την άλλη είσαι πάλι κουρασμένος και σκέφτεσαι: "Εντάξει μωρέ, θα κάνουμε. Θα χαθούμε;". Η άλλη όμως το παίρνει προσωπικά και σκέφτεται ότι δεν την ποθείς πια. Ειδικά αν είναι ωραία γυναίκα. Αν ήσουν και είσαι ωραία γυναίκα, έχεις συνηθίσει να περνάς και γυρίζουν τα κεφάλια. Όταν σταματήσουν να γυρνούν τα κεφάλια, θέλεις να γυρίζει τουλάχιστον το κεφάλι του άντρα σου.

Εσύ Σπύρο έχεις υπάρξει ωραιοπαθής;

Με εμένα; Δεν είμαστε καλά! Από πού και ως πού;

Μπορεί να μην το προοέβαλες ποτέ, αλλά έχεις δεχτεί θαυμασμό από το αντίθετο φύλο.

Δεν έχω παράπονο. Αλλά δεν το πήρα ποτέ πάνω μου. Όταν με πείραζαν οι φίλοι μου, το απέδιδα στο χιούμορ μου ή επειδή μάλλον στο γεγονός ότι είμαι περίεργος τύπος. Γιατί εσείς οι γυναίκες δεν είστε και καλά (γελάει). Άμα δείτε παραξενιά, εκεί πάτε.

Πρόσφατα δήλωσες ότι βρίσκεις πιο φυσικό ένα διαζύγιο, παρά έναν γάμο. Είναι πιο δύσκολες οι σχέσεις σήμερα; Πιέζονται περισσότερο τα ζευγάρια οικονομικά;

Όλα αυτά υπάρχουν. Γιατί όταν υπάρχουν δυσκολίες στην καθημερινότητα, στον πρώτο που θα ξεσπάσεις είναι αυτός που έχεις μπροστά σου. Και είναι λάθος αυτό. Δεν θα πας να διαδηλώσεις στο Σύνταγμα. Η φτώχεια φέρνει γκρίνια και υπάρχει θέμα. Υπάρχει όμως ένα υπέροχο εργαλείο που μπορεί να αλλάξει αυτό το κλίμα στη σχέση. Το χιούμορ. Είναι πολύ σπουδαίο να διατηρήσει το ζευγάρι το χιούμορ του. Αν το χάσει, τότε τα πράγματα σοβαρεύουν και δεν πάει καλά το πράγμα. Αν πετάξεις μία βλακεία και γελάσει η γυναίκα σου, τότε φεύγουν όλα.

Αν υποθέσουμε ότι τίποτα δεν λειτουργεί και όλα οδηγούν στον χωρισμό. Δεν βρίσκεις δύσκολο να αποχωριστείς έναν άνθρωπο που αγάπησες στη ζωή σου;

Δεν είναι εύκολο. Απλώς σε αυτή την περίπτωση, μπορείς να χωρίσεις πολύ καλύτερα, φιλικά. Δεν καταλαβαίνω γιατί δύο άνθρωποι που αγαπήθηκαν να είναι στα χαρακώματα; Όταν έχεις αγαπήσει έναν άνθρωπο, έχετε κοιμηθεί μαζί, έχετε κάνει παιδί και δεν ξέρω τι άλλο, δεν μπορείς να τον θεωρείς ξαφνικά εχθρό σου. Θέλω να πω, τελειώνει, χωρίζεις, αλλά είναι πάντα ο άνθρωπός σου. Πρέπει να διατηρείται μία σχέση ανθρώπινη και ζεστή. Εγώ προσωπικά το κατάφερα αυτό. Είδα ότι γίνεται. Κάναμε ό,τι κάναμε. Ας πούμε ότι ξεφύγαμε και κάποιες φορές στις συγκρούσεις. Μετά σκέφτεσαι και λες: ''Μεγάλος άνθρωπος είμαι. Ηρεμώ. Αυτόν τον άνθρωπο τον έχω αγκαλιάσει για χρόνια. Τον έχω πει αγάπη μου''. Θα ήμουν πολύ βλαξ και ανόητος, αν άρχιζα να τον βρίζω και τον είχα σαν εχθρό. Αυτό θα σήμαινε ότι με εμένα κάτι δεν θα πήγαινε καλά.

Βέβαια, υπάρχουν και περιπτώσεις ανδρών που δεν χωρίζουν ποτέ από τις πρώην γυναίκες τους. Που μένουν με έναν τρόπο στη ζωή τους.

Εγώ είμαι από αυτούς.

Και είναι όμορφο.

Πολύ όμορφο. Έχεις χωρίσει 15 και 20 χρόνια και ξέρεις ότι έχεις έναν άνθρωπο δικό σου. Και ξέρεις ότι με την πρώτη της δυσκολία, σηκώνει το τηλέφωνο και εσένα παίρνει πρώτο. Το ίδιο κάνεις και εσύ. Είναι μεγάλη υπόθεση.

Σπύρο, τα τελευταία χρόνια, έχεις αφοσιωθεί στην κωμωδία. Είναι ένα δύσκολο είδος αλλά εσύ το κάνεις να φαίνεται εύκολο.

Είναι θέμα ματιάς στην υποκριτική. Ειδικά στην κωμωδία, εγώ πιστεύω ότι έχεις ενδιαφέρον σα ρόλος αν είσαι πάσχον πρόσωπο. Το να βγαίνεις και να κάνεις γκριμάτσες και αστειάκια, δεν λέει κάτι. Μπορεί κάποιοι να χαχανίσουν. Αυτό όμως δεν είναι η δική μου επιλογή. Όπως έλεγε ένας μεγάλος δάσκαλος: "Είναι δύο. Ο ένας ρίχνει μία κλωτσιά και ο άλλος την τρώει. Ενδιαφέρον έχει εκείνος που την τρώει''.

Ωστόσο, έχεις άγχος να περάσει το αστείο στην πλατεία;

'Οχι. Το άγχος μου είναι να είμαι συνεπής σε αυτό που έχω σκεφτεί. Να μην παρασυρθώ από το κοινό. Να παραμείνω πάσχων όπως σου είπα. Ξέρω να κάνω και εγώ διάφορα τρικ για να γελάσουν. Τόσα χρόνια είμαι στη δουλειά. Αλλά δεν μπαίνω σε αυτή τη διαδικασία. Θυμάμαι ένας σκηνοθέτης μου έλεγε: "Αν κάνεις τώρα αυτό και μία παυσούλα, θα βγάλει χειροκρότημα''. Μα, δεν με ενδιαφέρει να βγάλω το χειροκρότημα. Δεν είμαι εδώ για να χειροκροτάνε!

Στα χρόνια που σπούδαζες υποκριτική, είχες κατασταλάξει ότι θα γινόσουν ηθοποιός;

Όχι. Ούτε και όταν τελειώσα. Και ας τελειώσα με άριστα. Σαν ακροατής είχα πάει. Ήθελα να μάθω. Και επειδή υπήρχε λειψανδρία, ήταν πολλές οι κοπέλες στη σχολή, με έβαζαν και έπαιζα μαζί τους. Έτσι έπαιζα για να εξυπηρετήσω. Όταν τελειώσα, πήγα σε μία τελείως άσχετη δουλειά. Και εντελώς τυχαία βρέθηκα σε μία οντισιόν του Σπύρου Ευαγγελάτου. Πήγε μία φίλη μου να δώσει και μου είπε να κατέβω και εγώ. Εγώ ανένδοτος. Φαντάσου είχα πάει στην οντισιόν κατευθείαν από τη δουλειά. Από το θερμοκήπιο που δούλευα. Μέσα στη χλωροφύλλη ήμουν. Ούτε ξέρω πώς μπήκα τελικά στην οντισιόν. Με ρωτάει αυτός ο υπέροχος άνθρωπος, ο Σπύρος Ευαγγελάτος τι είχα προετοιμάσει και εγώ του απάντησα: "Τίποτα. Πώς βρέθηκα εδώ, ούτε ξέρω. Σας ζητώ συγγνώμη''. Μου ζήτησε να κάνω έναν αυτοσχεδιασμό, το έκανα και έφυγα ντροπιασμένος. Και μετά από 20 μέρες χτυπάει το τηλέφωνο στο θερμοκήπιο στα Καλύβια και μου ανακοινώνουν ότι από εκείνη την ημέρα ανήκα στην ομάδα του Αμφι- Θεάτρου. Νόμιζα ότι μου έκαναν πλάκα.

Είσαι άνθρωπος που γυρίζεις νοερά στο παρελθόν; Στα παιδικά σου χρόνια;

Ναι, είμαι παρελθοντολάγνος. Εικόνες σκέφτομαι. Ήταν δύσκολα εκείνα τα χρόνια, αλλά σαν παιδί δεν τα ένιωσα δύσκολα. Μετά τα φίλτραρα. Ήταν φτωχικά χρόνια. Αλλά τότε δεν μας ένοιαζε, γιατί ήμασταν όλα τα παιδιά έτσι. Εμείς δεν δυστυχούσαμε με τίποτα ως παιδιά. Ξέραμε ότι δεν υπάρχει περίπτωση για χαρτζιλίκι. Το μόνο που μας ένοιαζε ήταν να φάμε στο σπίτι και να πάμε να παίξουμε στην αλάνα.

Ξέρεις όμως Σπύρο, η εκκίνησή σας μπορεί να ήταν δύσκολη, αλλά μετά τα πράγματα πήγαν προς το καλύτερο. Το δύσκολο είναι το αντίστροφο.

Δίκιο έχεις. Απόλυτο δίκιο έχεις. Επειδή τη δυσκολία πιστεύω ότι πρέπει να την περάσει ο άνθρωπος, να εύχεσαι να την περάσει στην αρχή και όχι όταν μεγαλώνει. Γιατί όταν σου έρχεται η δυσκολία όταν μεγαλώσεις, νιώθεις ανίσχυρος και ντροπιασμένος. Έχεις ένα φιλότιμο και σκέφτεσαι ότι σου ζητάει κάτι το παιδί σου και εσύ δεν έχεις να του το προσφέρεις.

Οι γονείς σου ήταν κοντά ως χαρακτήρες; Ή διέφεραν μεταξύ τους.

Διέφεραν. Ο πατέρας μου ήταν Πελοποννήσιος και η μαμά Ναξιώτισσα. Και ενώ η οικονομική κατάσταση ήταν πολύ δύσκολη, δε θυμάμαι ποτέ μιζέρια. Λέγαμε: "Αυτό δεν έχουμε να το πάρουμε''. Τελείωσε. Δεν κλαιγόταν κανείς. Και ήταν πολύ στοργικοί άνθρωποι. Η μάνα μου είχε και πολύ χιούμορ.

Πρόλαβαν οι γονείς σου να δουν ότι τα κατάφερες;

Η μητέρα μου πρόλαβε. Και τους Απαράδεκτους και πολλά. Ο πατέρας μου μία φορά με είχε δει που παίζαμε στη Θήβα. Τον είχα πάρει με ένα μικρό αυτοκίνητο που είχα τότε, τον ξεκόλλησα και με είχε δει σε εκέινη την παράσταση.

Έχεις δηλώσει ότι είσαι αριστερός εξ΄ανάγκης. Μου άρεσε αυτό.

Καταρχάς στη γειτονιά που μεγάλωσα, ήταν ένας δεξιός και ένας Αεκτζής. Παλιά Κοκκινιά σκέψου. Δεν πήγαινε το μυαλό μας κάπου αλλού. Μεγαλώνοντας ήρθε η ώρα να απογοητευτώ και εγώ από την Αριστερά. Απογοήτευτηκα και εγώ πάρα πολύ. Αλλά θες για τον πατέρα μου, για τα παλιά τα χρόνια ή για αυτό που πιστευαμε ότι κάποτε αντιπροσώπευε η αριστερά, εξακολουθώ και είμαι προς τα εκεί.

Τυχερός έχεις υπάρξει στη ζωή σου;

Δεν ήμουν ποτέ τυχερός σε τίποτα που να έχει να κάνει με πραγματική τύχη. Δηλαδή αν πρέπει να φέρω μία ζαριά για να καταστραφώ στο τάβλι, αυτή θα φέρω. Αλλά στο θέατρο και στον τρόπο που μου φέρθηκε, είχα τύχη βουνό. Μου ήρθαν όλα καλά. Δεν χρειάστηκε ποτέ να ζητήσω δουλειά και το λέω γιατί είναι ο τύπος μου τέτοιος. Δεν θα μπορούσα ποτέ να πάω και να ζητήσω δουλειά. Η μία δουλειά έφερνε την άλλη και ειλικρινά δεν κατάλαβα πώς βρέθηκα σε ένα καλό σημείο.

Οι Απαράδεκτοι ήταν ένα σημείο που σε πήγε σε άλλη τροχιά;

Ε βέβαια! Μάλιστα, παραλίγο να μην τους κάνω γιατί ήμουν σε μία άλλη σειρά του Mega και υπήρχε εμπόδιο. Με τη Δημητρούλα είχαμε ήδη γίνει φίλοι γιατί παίζαμε σε μία επιθεώρηση μαζί. Η Δήμητρα με πρότεινε και επέμεινε πολύ και έτσι έγινε. Υποχώρησε το κανάλι και έκανα τους Απαράδεκτους. Θυμάμαι τις βλακείες που κάναμε, το γέλιο που ρίχναμε, την ατμόσφαιρα.

Δεν είναι παράξενο που οι Απαράδεκτοι έχουν τόσο διαχρονικό χιούμορ;

Αν ξέρεις τη Δήμητρα δεν ειναι παρέξενο. Η Δήμητρα δεν γράφει αστειάκια. Η Δήμητρα έχει κάτι κεραίες που πιάνει τι συμβαίνει γύρω της μοναδικά. Δεν μιλάει, δεν σου κάνει ανάλυση, αλλά πιάνει τι συμβαίνει στον κόσμο.

Σημαντικός σταθμός στην καριέρα σου, ήταν και το "Στην Υγεια μας". Πόσα χρόνια το έκανες;

Δεκαοχτώ.

Το να περάσουν καλά οι καλεσμένοι, ήταν ένα ζητούμενο για εσένα;

Φυσικά. Ετοιμαζόμουν πολύ καλά πριν από κάθε γύρισμα. Ασχολούμουν με όλους τους συνδαιτυμόνες, διάβαζα τα βιογραφικά τους, σκεφτόμουν πού μπορεί να πάει η κουβέντα. Ξεκινούσα με ένα πάρα πολύ μεγάλο άγχος. Με έβλεπαν στους διαδρόμους αμίλητο, γιατί από το άγχος μου ήμουν αλλού και με παρεξηγούσαν. Όταν όμως έβλεπα να χαλαρώνουν οι γραβάτες, εκεί πέταγα.

Αυτό το έχεις και στη ζωή σου; Θέλεις να περνούν καλά οι άνθρωποι δίπλα σου;

Ε βέβαια. Εδώ έρχονται συνέχεια οι φίλοι μου και γίνεται χαμός. Είναι δυνατόν να μην περνάει καλά ο άνθρωπος που έρχεται στο χώρο σου;

Στην πορεία σου, ήρθες κοντά με προσωπικότητες που αγαπάμε πολύ, όπως τον Δημήτρη Μητροπάνο, τον Θανάση Βέγγο ή τον Βλάσση Μπονάτσο. Τι έχεις κρατήσει από εκείνους;

Τον Δημήτρη Μητροπάνο τον αγάπησα πάρα πολύ. Γίναμε φίλοι, δεν βλεπόμασταν κάθε μέρα, αλλά αγαπιόμασταν πολύ. Ο Βέγγος ήταν μία άλλη ιστορία. Ήταν μεγάλη υπόθεση στη ζωη μου. Ήταν σαν πατέρας μου και ήμουν πολύ περήφανος που με είχε σαν γιο του. Ο Βλάσσης ήταν ένα πολύ ευαίσθητο παιδί. Πίσω από το χιούμορ του, έκρυβε μία μεγάλη ευαισθησία.

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για ό,τι συμβαίνει τώρα στην Ελλάδα και τον Κόσμο στο thetoc.gr