Το βλέμμα μου πέφτει συνεχώς σε αυτά τα πρόσωπα. Χαμογελαστά, υπερήφανα, πανηγυρίζουν για τη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ και του Αλέξη Τσίπρα και είναι οι εικόνες που "στολίζουν” με ήχο και συναίσθημα, το ντοκιμαντέρ των Βαρβιτσιώτη – Δενδρινού για το παρ΄ολίγον μοιραίο 2015.
Ανάμεσα στις αφηγήσεις των πρωταγωνιστών, που πλέον μοιάζουν να ανήκουν σε άλλη εποχή (ειδικά όταν χαχανίζουν στην κάμερα, αφηγούμενοι τα τραγικά γεγονότα), οι στρατιώτες της μάχης, οι οπαδοί, οι ψηφοφόροι ,δίνουν τον τόνο. Άλλοι χορεύουν στο εκλογικό κέντρο του ΣΥΡΙΖΑ, άλλοι πανηγυρίζουν στους δρόμους, άλλοι τραγουδάνε, ο άλλος έχει χαθεί στην αγκαλιά της συντρόφισσας και καθώς είναι και οι δύο ακίνητοι και κοιτάζουν τις οθόνες της τηλεόρασης, έχουν βάλει τα κλάματα. Τόση συγκίνηση που πήγε χαμένη.
Τι σκέφτονται άραγε τώρα εκείνοι, βλέποντας τις ίδιες εικόνες; Τι νιώθουν βλέποντας τον εαυτό τους να πανηγυρίζει για μια φενάκη; Μια ουτοπία στην καλύτερη περίπτωση, μια απάτη στην χειρότερη (και πιθανότερη εκδοχή). Νιώθουν άραγε εξαπατημένοι από τον Αλέξη Τσίπρα;
Νιώθουν μήπως ότι αυτοί έδωσαν τον καλύτερό τους εαυτό αλλά οι πολιτικοί τους εκπρόσωποι, δεν άντεξαν να δώσουν μέχρι τέλους τη μάχη; Λιγοψύχησαν και συμβιβάστηκαν;
Ίσως νιώθουν πως έδωσαν μια υπερήφανη και δίκαιη μάχη αλλά όπως συμβαίνει συχνά με τις μάχες της αριστεράς, απέναντί τους είχαν υπέρτερες δυνάμεις. Τους σκληρούς δανειστές. Τις χώρες του Βορρά και τον νεοφιλελευθερισμό. Η μάχη ήταν άνιση. Και για άλλη μια φορά ηττήθηκαν.
Άραγε υπάρχουν κάποιοι που θεωρούν ότι ψήφισαν λάθος; Ότι παρασύρθηκαν από το θυμικό τους; Από την οργή τους για τα μειωμένα εισοδήματα και τις ευθύνες των πολιτικών για τη χρεοκοπία; Υπάρχουν και πόσοι είναι άραγε αυτοί που κάνουν αυτοκριτική και παραδέχονται ότι έκαναν κακή εκτίμηση της συγκυρίας και λάθος ερμηνεία για τους λόγους της χρεοκοπίας; Ότι ψήφισαν λάθος.
Αν θέλετε την άποψή μου ελάχιστοι. Οι πεποιθήσεις δεν ελέγχονται και δεν ανατρέπονται από τη στυγνή λογική. Οι πεποιθήσεις διαμορφώνονται από πολύπλοκες ψυχολογικές διεργασίες, έχουν να κάνουν με την οικογενειακή παράδοση και με την εικόνα που έχουμε του εαυτού μας, είναι περισσότερο ταυτοτικές εκδηλώσεις παρά λογικές επεξεργασίες. Και αλλάζουν δύσκολα.
Το έζησαν πολύ πιο έντονα οι κομμουνιστές στο παρελθόν. Ακόμα και όταν έγινε σε όλους ορατό το σκοτάδι και η φρίκη του "υπαρκτού σοσιαλισμού", η καταπίεση, οι φυλακές, οι αυθαίρετες εκτελέσεις, ακόμα και τότε οι παλαιοί κομμουνιστές δυσκολεύονταν να αναθεωρήσουν. Πώς να ακυρώσεις όλα όσα πίστεψες, πώς να διαγράψεις τη ζωή σου όλη, σαν ένα μεγάλο λάθος;
Η συζήτηση αυτή, μας φέρνει αντιμέτωπους με ένα ευρύτερο θέμα. Η Δημοκρατία δεν εγγυάται τις σωστές επιλογές των ψηφοφόρων. Κι αν υπάρχουν παραδείγματα στην ιστορία, και στην πρόσφατη μάλιστα ιστορία, κοινωνιών που επέλεξα λάθος ηγέτες και το πλήρωσαν ακριβά. Υπάρχει και η σχετική βιβλιογραφία: Το βιβλίο της Barbara Tuchman, "Η Πορεία της Τρέλας: Από την Τροία έως το Βιετνάμ", που εκδόθηκε το 1984, εξετάζει αυτοκαταστροφικές αποφάσεις ηγετών από την αρχαιότητα έως την εποχή του Νίξον.
Γιατί να εγγυάται άλλωστε η Δημοκρατία σωστές επιλογές; Πώς θα μπορούσε; Η Δημοκρατία εγγυάται ότι ο καθένας ψηφίζει όπως νομίζει και όπως καταλαβαίνει, όχι ότι ψηφίζει με γνώμονα την λογική. Όπως έχει γράψει και ένας χολερικός Αμερικανός δημοσιογράφος πριν από πολλά χρόνια, "η Δημοκρατία είναι η αξιοθρήνητη πίστη στη συλλογική σοφία της ατομικής άγνοιας". Δεν μου φαίνεται και πολύ λάθος…
Άλλωστε αν κοιτάξουμε γύρω μας, αν δούμε τι συμβαίνει στις Ηνωμένες Πολιτείες με τον Τραμπ, ή στη Γερμανία με τους ακροδεξιούς του Afd, ποιος θα υποστηρίξει ότι η λαϊκή ψήφος έχει κανενός είδους (μεταφυσική) σοφία; Ερμηνείες μπορεί να υπάρχουν προφανώς, αλλά το τελικό συμπέρασμα για την ποιότητα της ψήφους δεν αλλάζει.
Οι ευρωπαϊκές κοινωνίες, οι φιλελεύθεροι θεσμοί, βρίσκονται σήμερα αντιμέτωποι με ένα κύμα ακροδεξιών κυρίως, λαϊκιστικών κομμάτων, που μπορούν να θέσουν σε αμφισβήτηση ακόμα και αυτό το ευρωπαϊκό οικοδόμημα. Σε αμφισβήτηση το ευρωπαϊκό οικοδόμημα, όταν η ανάγκη για την ολοκλήρωση της Ένωσης, φαίνεται να είναι όχι απλά όρος για την οικονομική πρόοδο και τον ανταγωνισμό με τις ΗΠΑ και την Κίνα, αλλά και προϋπόθεση για την γεωπολιτική ύπαρξη και την ασφάλεια της ηπείρου.
Οι ψηφοφόροι στη Μεγάλη Βρετανία γοητεύονται από έναν οπαδό της οπισθοδρόμησης όπως ο Farage, ξεχνώντας ή αδιαφορώντας για τις ευθύνες του για το Brexit, ενώ στη Γαλλία οι ψηφοφόροι ετοιμάζονται να κάνουν Πρόεδρο μια οπαδό της περίκλειστης και νοσταλγικής Γαλλίας (ή τον κλώνο της).
Όλοι αυτοί, καθώς και τα δίδυμα αδέλφια τους στην αριστερά, έχουν κοινό εχθρό το κέντρο, τις δυνάμεις της μετριοπάθειας και της σταθερότητας. Αυτό είναι το δίλημμα που θα αντιμετωπίσουν προσεχώς σε πολλές εκλογικές αναμετρήσεις, και στην Ελλάδα, η Ευρώπη και οι Ευρωπαίοι ψηφοφόροι.
Πηγή: capital
Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις
Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για ό,τι συμβαίνει τώρα στην Ελλάδα και τον Κόσμο στο thetoc.gr
