Η μάχη που έχασε το Ισραήλ

Οσοι είδαν τον εξευτελισμό και την κακομεταχείριση των ακτιβιστών του στολίσκου Global Sumud από τους άνδρες ασφαλείας του Ισραήλ και τον ακροδεξιό υπουργό Εθνικής Ασφαλείας Ιταμάρ Μπέν Γκβιρ, και μισούν το κράτος του Ισραήλ ή ονειρεύονται ένα παλαιστινιακό κράτος από τον Ιορδάνη ποταμό έως τη θάλασσα, επιβεβαίωσαν με αυτές τις εικόνες την ακλόνητη πεποίθησή τους για τη μοχθηρή και δυστοπική φύση του εβραϊκού κράτους.

Οσοι είδαν τον εξευτελισμό και την κακομεταχείριση των ακτιβιστών του στολίσκου από τους άνδρες ασφαλείας του Ισραήλ και τον ακροδεξιό υπουργό Μπεν Γκβιρ και αγαπούν τους Εβραίους και θέλουν να τους δουν να ευημερούν στον τόπο που τους παραδόθηκε -για να ζήσουν ελεύθεροι και ασφαλείς- εξοργίστηκαν και έπεσαν σε κατάθλιψη.

Το Ισραήλ, κέρδισε όλους τους πολέμους που διεξήγαγε μετά τη φρικτή επίθεση των τρομοκρατών της Χαμάς της 7ης Οκτωβρίου. Κέρδισε τη μάχη με τη Χαμάς, ισοπεδώνοντας όμως ταυτόχρονα τη Γάζα και επιφέροντας τόσες πολλές απώλειες μεταξύ των αμάχων Παλαιστινίων, που το Ισραήλ κατηγορείται για γενοκτονία.

Κέρδισε στην αντιπαράθεση με τη Χεζμπολάχ στον Λίβανο και περιόρισε σημαντικά τη δύναμη πυρός της σιιτικής οργάνωσης, που έχει χάσει και τον κυριότερο σύμμαχό της στην περιοχή, δηλαδή το καθεστώς του Ασαντ στη Συρία. Κυρίως όμως επέφερε ένα σημαντικό πλήγμα στον μεγαλύτερο αντίπαλό του, δηλαδή στο κράτος των Αγιατολάδων του Ιράν. (Μένει να δούμε όμως ποια θα είναι η τύχη του εμπλουτισμένου ουρανίου, και αν θα ακυρωθεί το σχέδιο του μουλάδων να αποκτήσουν πυρηνικά, γεγονός που συνιστά για το Τελ Αβίβ υπαρξιακό κίνδυνο.)

Κέρδισε όλους τους πολέμους, κινδυνεύει όμως να χάσει -αν δεν έχει χάσει ήδη τον μεγαλύτερο πόλεμο και αυτόν από τον οποίο εξαρτάται η επιβίωση του κράτους του Ισραήλ.

Εξηγούμαι: Ο πόλεμος στη Γάζα, οι τεράστιες απώλειες των αμάχων Παλαιστινίων και οι εξοργιστικές πρακτικές των ακροδεξιών συμμάχων του ακροδεξιού Νετανιάχου, όπως ο Μπεν Γκβιρ, απομονώνουν το Ισραήλ, το φέρνουν σε αντιπαράθεση με τη διεθνή κοινή γνώμη, αναβιώνουν έναν λανθάνοντα και πάντα υπαρκτό αντισημιτισμό και κυρίως, κυρίως αυτό, αποξενώνουν την αμερικανική κοινή γνώμη.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν είναι όμως μόνο ο ισχυρότερος και πολυτιμότερος σύμμαχος του Ισραήλ. Είναι ο σύμμαχος από τον οποίο εξαρτάται η επιβίωση του εβραϊκού κράτους. Είναι, όπως έγραψε προ καιρού και ο Economist, αυτό που αποτρέπει το κράτος του Ισραήλ να περιπέσει στην κατάσταση ενός κράτους- παρία, όπως ήταν στο παρελθόν η Νότιος Αφρική. Ενός κράτους απολύτως απομονωμένου από τη διεθνή κοινότητα. Που δεν γίνεται δεκτό, ούτε καν σε φεστιβάλ ελαφράς μουσικής.

Το Ισραήλ δεν χάνει απλώς τους νέους και αριστερίζοντες, φιλελεύθερους ψηφοφόρους. Χάνει ακόμα και τους συντηρητικούς και ηλικιωμένους ψηφοφόρους. Χάνει ακόμα και τους παραδοσιακούς Ρεπουμπλικάνους, ενώ έχει απωλέσει εδώ και χρόνια όλων των ειδών τις μειονότητες. Και αν αυτή η τάση εδραιωθεί, αν αποκτήσει μόνιμα χαρακτηριστικά, αν το Ισραήλ χάσει την υποστήριξη των Αμερικανών ψηφοφόρων, είναι θέμα χρόνου να γίνει και η στροφή της administration. Αυτό θα ήταν πραγματική καταστροφή για το Ισραήλ.

Ας δούμε τα νούμερα. Το ποσοστό των Αμερικανών που υποστηρίζουν το Ισραήλ (έναντι των Παλαιστινίων) βρίσκεται στο χαμηλότερο επίπεδο των τελευταίων 25 ετών. Το 2022, το 42% των ενηλίκων Αμερικανών είχε αρνητική άποψη για το Ισραήλ· σήμερα το ποσοστό αυτό ανέρχεται στο 53%. Μια πρόσφατη δημοσκόπηση έβγαλε, ότι το 43% των Αμερικανών πιστεύει ότι το Ισραήλ διαπράττει γενοκτονία στη Γάζα.

Τα τελευταία χρόνια, οι αρνητικές απόψεις για το Ισραήλ μεταξύ των Δημοκρατικών ψηφοφόρων -άνω των 50 ετών- αυξήθηκαν κατά 23 ποσοστιαίες μονάδες. Στους άνω των 50 ετών Ρεπουμπλικάνους ψηφοφόρους, όσοι υποστηρίζουν το Ισραήλ και όσοι υποστηρίζουν τους Παλαιστινίους, είναι περίπου ο ίδιος αριθμός. Όμως πριν από μερικά χρόνια, υπήρχε μια μεγάλη πλειοψηφία της τάξης του 63% που υποστήριζε το Ισραήλ.

Ακόμα χειρότερα. Για μια ομάδα Ρεπουμπλικανών ψηφοφόρων, η απομάκρυνση από το Ισραήλ (και την υπόθεση των Εβραίων) δεν είναι θέμα ιδεολογίας ή αξιών, αλλά θέμα συμφέροντος. Αν αυτοί οι Ρεπουμπλικάνοι διαμαρτύρονται για τα χρήματα που δίδονται στην Ουκρανία, σκεφτείτε την αντίδρασή τους για τα 300 δισεκατομμύρια δολάρια που έχει δώσει η Αμερική στο Ισραήλ από την ανεξαρτησία του κράτους το 1948.

Υπάρχει ελπίδα για αλλαγή και επιλογή μιας άλλης κυβέρνησης, πιο μετριοπαθούς, λιγότερο φανατικής στις εκλογές; Που θα μπορέσει να βελτιώσει την εικόνα του κράτους στη διεθνή κοινή γνώμη και κυρίως στις ΗΠΑ; Φοβάμαι πως όχι, σημάδι του ότι ολόκληρη η χώρα έχει στραφεί στα δεξιά και ασπάζεται πλέον ακραίες απόψεις.

Ο κ. Μπένετ δηλαδή, που πιθανώς θα αντικαταστήσει τον κ. Νετανιάχου, ήταν ο πρώην ηγέτης του "Jewish Home", του κύριου κόμματος των εποίκων. Στο παρελθόν είχε ζητήσει την προσάρτηση του 61% της Δυτικής Όχθης όπου ζει η πλειονότητα των εποίκων. Το 2017, ενώ υπηρετούσε σε προηγούμενη κυβέρνηση Νετανιάχου, ήταν ένθερμος υποστηρικτής ενός νόμου που νομιμοποιούσε, υπό ορισμένες συνθήκες, την κατασκευή εβραϊκών κατοικιών σε παλαιστινιακή ιδιωτική γη. Έχει αντιταχθεί σταθερά στη δημιουργία ενός παλαιστινιακού κράτους, λέγοντας ότι θα ήταν καταστροφή.

Εχει μάλλον άδικο. Από αλλού έρχεται η καταστροφή αλλά δεν το βλέπουν.

Πηγή: capital

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για ό,τι συμβαίνει τώρα στην Ελλάδα και τον Κόσμο στο thetoc.gr